Koele verleiding & Wilde verovering & Een warme winterdag

By: Miranda Lee


Hoofdstuk 1





‘Net als vroeger, vind je niet?’ zei Rachel, terwijl ze het dekbed tot aan haar kin optrok.

‘Inderdaad.’ Isabel klom in het andere eenpersoonsbed, terwijl haar gedachten haar terugvoerden in de tijd.

Rachel en Isabel hadden samen op kostschool gezeten en waren vanaf de eerste dag onafscheidelijk geweest. Toen Rachels ouders om het leven waren gekomen bij een treinongeluk, Rachel was toen veertien, waren ze nog meer naar elkaar toe gegroeid. Rachels opvoeding werd overgenomen door haar moeders beste vriendin, een vriendelijke vrouw die Lettie heette, en Isabel had tot haar vreugde ontdekt dat Lettie in dezelfde wijk van Sydney woonde als zij. Tijdens schoolvakanties had Isabel vaak bij Rachel gelogeerd. Soms was ze wel een paar dagen gebleven, wat Lettie prima had gevonden. Urenlang hadden de meisjes ’s avonds in bed liggen te kletsen.

Rachel lachte naar Isabel. ‘Ik voel me opeens weer vijftien.’

Maar je ziet er niet uit als vijftien, dacht Isabel bezorgd. Haar vriendin zag er minstens twee keer zo oud uit, zo niet ouder. Wat jammer! Ooit was Rachel een oogverblindende schoonheid geweest, met glanzend, koperkleurig haar, stralende ogen en een figuurtje waar Isabel jaloers op was.

Maar vier jaar zorg voor haar ongeneeslijk zieke pleegmoeder had zijn tol geëist. Rachel was een schaduw van wat ze ooit was geweest.

Isabel had gehoopt dat Rachel na het overlijden van Lettie, die aan Alzheimer had geleden, en het oppakken van haar carrière, weer wat levenslust zou gaan uitstralen. Maar tot nu toe was dat niet gebeurd.

Maar goed, wat niet was kon nog komen. Ze was in elk geval al wel een paar kilo aangekomen. En als ze lachte, schemerde er iets van haar oude schoonheid door.

Als ze morgen op de bruiloft maar veel zou lachen, anders zou Rachel nog schrikken als ze de trouwfoto’s naderhand onder ogen kreeg. Isabel wist dat ze er op het moment goed uitzag. De liefde liet haar stralen, en anders haar zwangerschap wel!

Ze was blij dat ze wat had geregeld, zodat Rachel morgen niet al te zeer bij haar zou afsteken.

‘Beloof me dat je de kapper zijn gang laat gaan morgen,’ zei ze. ‘Rood haar kleurt veel beter bij je turkooizen jurk dan bruin haar. En boven die open halslijn horen dansende krullen, geen opgestoken haren. Rafe houdt niet van opgestoken haren. Er komt ook een visagist om onze make-up te doen en ik wil niet dat je tegenspartelt, oké?’

‘Oké. Wat je maar wilt. Het is jouw dag. Maar wel iets uitwasbaars alsjeblieft, want ik wil maandag niet met rood haar op mijn werk verschijnen.’

‘Waarom niet?’

‘Dat weet je best. Een van de redenen waarom Justin me heeft aangenomen is omdat ik in niks op mijn voorgangster lijk, dat ordinaire type waar Alice ons over heeft verteld, weet je nog?’

Isabel rolde met haar ogen. ‘Een beetje rode verf maakt nog geen ordinair type van je.’

‘Misschien niet, maar ik neem liever geen risico’s. Ik heb een leuke baan en die wil ik niet kwijt.’

‘Toen je me voor het eerst over Justin McCarthy vertelde, dacht ik dat het een verstandige man was die gewoon geen stoeipoes als assistente wilde. Relaties op de werkvloer lopen maar zelden goed af, en meestal wordt de vrouw daar de dupe van. Maar inmiddels begin ik steeds meer in Rafes standpunt te geloven. Hij zegt dat als een gescheiden man zijn flirtende en aantrekkelijke assistente onslaat, dat betekent dat hij óf homo is óf bang voor vrouwen.’

‘Hij heeft haar niet ontslagen,’ zei Rachel, en haar felle toon ontging Isabel niet. ‘Ze was een uitzendkracht. Justin is niet bang voor vrouwen, hij is altijd heel vriendelijk tegen me.’

‘Ik dacht dat je zei dat hij moeilijk en veeleisend was?’

Rachel zuchtte. ‘Dat kwam omdat ik die dag per ongeluk een document had gewist. Het koste hem zes uur om het te herstellen. Maar normaliter is hij heel makkelijk.’

‘Niet verbitterd of cynisch?’

‘Niet dat ik weet.’

‘Dan is hij dus een homo. Zou zijn vrouw er daarom vandoor zijn gegaan?’

‘Ik heb geen idee, Isabel, en eerlijk gezegd interesseert het me ook niet. Wat mijn baas doet in zijn vrije tijd is zijn zaak.’

‘Maar hij is wel aantrekkelijk, zei je. En nog geen veertig. Je wilt toch niet beweren dat je je zelfs niet een héél klein beetje tot hem aangetrokken voelt?’

‘Absoluut niet,’ zei Rachel ferm, toen Isabel haar een onderzoekende blik toewierp.

‘Ik geloof er niks van. Een tijdje terug zei je nog dat je er alles voor over had om ’s nachts een warm lichaam tegen je aan te voelen. Je werkt samen met een enorm lekker stuk. Dan ga je me toch niet vertellen dat je nog nooit over hem hebt gefantaseerd? Hé, ik ben het, je beste vriendin! Degene met wie je al jaren al je geheimen deelt. Ik weet nog maar al te goed dat je op je zestiende bent ontmaagd en dat je sindsdien nooit meer zonder vriendje hebt gezeten. Totdat Eric je dumpte. Ik kan me voorstellen dat je het even hebt gehad met mannen, na wat die eikel je heeft geflikt, maar nu –’

‘O, ik hou nog steeds van mannen, hoor,’ zei Rachel, haar vriendin onderbrekend. ‘Ik ben bijvoorbeeld dol op Rafe,’ voegde ze er grijnzend aan toe.

‘Alle vrouwen zijn dol op Rafe,’ merkte Isabel droogjes op. ‘Zelfs mijn moeder is dol op hem. Maar Rafe is al bezet. Hij is van mij. Zoek zelf maar een vent die je seksuele behoeftes kan bevredigen.’

‘Wie zegt dat ik seksuele behoeftes heb?’

‘Is dat dan niet zo?’ vroeg Isabel verbaasd. Rachel moest inmiddels al wel vier jaar op een droogje staan.

‘Ik geloof het niet. Ik denk nauwelijks aan seks, laat staan dat ik er zin in heb.’

Misschien spreekt ze wel de waarheid, dacht Isabel. Als Rachel zin in seks had gehad, had ze zichzelf wel wat aantrekkelijker gemaakt voor het andere geslacht. Ook al betekende dat dat ze daarmee haar ontslag riskeerde. Er waren genoeg andere banen én genoeg andere mannen. Het zakencentrum van Sydney wemelde van de knappe kerels. In haar huidige conditie zou Rachel natuurlijk niet zo’n stuk als Rafe aan de haak kunnen slaan, maar ze hoefde echt niet zonder man door het leven te gaan.

‘Ik vraag me zelfs af of ik ooit wel seksuele behoeftes heb gehad,’ zei Rachel nadenkend. ‘Seks hoorde er gewoon bij als ik verliefd was. Mijn ontmaagding was meer het gevolg van een verlangen naar liefde dan van een verlangen naar seks. Ik was voor het eerst verliefd en wilde me gewoon helemaal aan Josh geven.’

‘Maar je vond het wel lekker, dat heb je me verteld.’

‘Jawel, maar het ging me niet om de seks. Het was een uiting van liefde.’

Isabel glimlachte. ‘Weet je, Rach, je kunt ook goede seks hebben zonder liefde, hoor.’

‘Jij misschien, maar ik niet. Toen ik na Letties dood zei dat ik er alles voor over had om ’s nachts een warm lichaam tegen me aan te voelen, bedoelde ik dat ik behoefte had aan troost en warmte. Ik kan niet zomaar seks hebben met iemand. Er moet liefde in het spel zijn, en na de domper met Eric vrees ik dat ik niet meer in staat ben om verliefd te worden. Laat staan dat ik het aandurf. Eric heeft me zo gekwetst. Ik dacht dat hij net zoveel van mij hield als ik van hem, maar achteraf gezien denk ik dat hij geen snars om me gaf.’

‘Het was een egoïstisch stuk vreten. Maar dat wil niet zeggen dat alle mannen zo zijn.’

‘Dat zeg je alleen maar omdat je nu Rafe hebt. Maar een tijdje terug had jij net zo weinig vertrouwen in mannen als ik.’

‘Dat is waar.’ Isabel kon niet ontkennen dat ze vroeger inderdaad niet zo’n hoge dunk van het andere geslacht had gehad. Ze was altijd op de verkeerde mannen gevallen. Isabel nam het Rachel niet kwalijk; ze wist precies waar haar vriendin het over had. Eric had haar schandalig behandeld door haar te dumpen zodra hij hoorde dat Rachel haar baan had opgezegd om voor Lettie te zorgen. En dat terwijl Letties man er ook al zo laf vandoor was gegaan toen duidelijk was geworden dat zijn vrouw Alzheimer begon te ontwikkelen. Al met al was het geen wonder dat Rachels vertrouwen in mannen een flinke deuk had opgelopen.

‘Maar ik heb echt geen man nodig. Op dit moment ben ik heel gelukkig met mijn werk. Het is zo inspirerend om voor een investment consultant te werken. Ik leer er enorm veel over de beurs, aandelen en andere geldzaken. En ik ben zelfs van plan om volgend jaar aan een deeltijdstudie economie te beginnen. Plannen genoeg, dus maak je om mij maar geen zorgen.’

Isabel zuchtte. Dat zei ze nou altijd. Rachel was een vechter, maar ze had niet altijd geluk. Toen Lettie overleed, had Rachel verwacht dat ze recht had op een deel van het huis. Tenslotte was zij Letties enige erfgenaam. Ze had het huis al te koop gezet en een lening afgesloten om een aanbetaling te doen op een flat in de stad, toen ze erachter kwam dat het huis nog steeds op naam van Letties echtgenoot stond. Dat was een enorme klap voor haar geweest. Toen ze naar de notaris was gegaan die Letties nalatenschap beheerde en had uitgelegd dat zij de laatste viereneenhalf jaar de hypotheek uit eigen zak had betaald van het geld dat ze had verdiend met thuiswerk achter de naaimachine, had de notaris geantwoord dat Letties man de hypotheek de vijftien jaren die daaraan voorafgingen had betaald, en dat hij niet van plan was om haar het geld terug te betalen.

De notaris vertelde haar ook dat Letties ex het testament nietig wilde laten verklaren, omdat het was opgesteld nadat de Alzheimer was geconstateerd. Rachel was natuurlijk vrij om naar de rechtbank te stappen om te proberen haar aandeel in het huis terugbetaald te krijgen, maar de notaris had haar weinig kans gegeven. En zelfs als ze de zaak zou winnen, zouden de proceskosten waarschijnlijk hoger zijn dan het bedrag dat ze zou krijgen.