Trouwen met een tycoon 03 - Aanzoek uit berekening

By: Miranda Lee


Hoofdstuk 1





Drie maanden later



In Sydney was het eind april vaak niet te merken dat de winter over iets meer dan een maand zou beginnen. De nachten en ochtenden konden fris zijn, maar overdag was het meestal warm en droog, met een helderblauwe lucht.

Hughs trouwdag was zo’n dag. ’s Middags was het vierentwintig graden, wat maar goed was ook, want Megan had bar weinig warme kleren in haar kast hangen. Na haar miskraam in januari had ze niet meer gewinkeld en eigenlijk was ze het huis helemaal niet uit geweest.

Stijfjes zat ze naast haar knappe echtgenoot op het dek van het luxejacht van de vader van de bruidegom. Eerst had ze niet willen gaan, en James had gezegd dat hij dan ook zou thuisblijven. Toen had Hugh gebeld met het verzoek er nog eens over na te denken. Het zou geen grote bruiloft worden – er kwamen zo’n zestig gasten. ‘Het zal je goed doen om er eens uit te zijn. Je kunt zo niet doorgaan, Megan,’ had hij gezegd.

Dat was waar. Ze kon de wereld niet blijven buitensluiten. En de mensen ook niet. Vooral James niet. Ze moest besluiten of ze hem zou verlaten of niet. Het was een besluit dat haar onmogelijk leek. De enige manier om de dagen door te komen, was geheel opgaan in de enige activiteit die haar een soort ontsnappingsmogelijkheid bood. Schilderen was van kinds af haar lust en haar leven geweest. Als tiener had ze ervan gedroomd ooit een beroemd kunstenaar te worden. Ze had haar vader gesmeekt of ze na de middelbare school naar de kunstacademie mocht gaan. Tot haar moeders afgrijzen had hij daarvoor toestemming gegeven.

Drie jaar lang had ze aan haar vaardigheden geschaafd, en ze kreeg lovende kritieken van haar leraren, maar niet vanuit de kunstwereld. Er was ooit maar één schilderij van haar tentoongesteld – in een kleine galerie in Bondi – dus het was onwaarschijnlijk dat ze ooit het succes zou behalen waar ze zo op had gehoopt.

Ze bleef echter schilderen, ook nadat ze met James was getrouwd, hoewel het toen eigenlijk meer een hobby was geworden. Nu was het haar enige wapen om te overleven, een manier om met de situatie om te gaan.

Als James het doek zou zien waar ze nu mee bezig was, zou hij linea recta met haar teruggaan naar de arts die na haar miskraam had geconstateerd dat ze depressief was. Die zou haar ongetwijfeld opnieuw antidepressiva voorschrijven en nog meer slaaptabletten. Alsof pillen haar probleem konden oplossen. Alleen zijzelf kon dat. Diep in haar hart had ze dat altijd geweten. Een paar weken geleden had ze alle pillen weggegooid, en verrassend genoeg was ze zich iets beter gaan voelen.

Toch was het besluit om naar Hughs bruiloft te gaan een hele stap voor haar geweest, maar goed, ze had hem wel gezet. Hier zat ze dan, in het lichtroze pakje dat ze bij het vertrek van haar eigen bruiloft had gedragen en dat nu een maat te groot was. Ze had de knoop van de rok moeten verzetten om te voorkomen dat die afzakte. Het jasje zat een beetje ruim, maar dat gaf niet. Ooit had het vrij strak gezeten. Haar lange donkere haar had ze opgestoken. Ze was al in geen eeuwen naar de kapper geweest en dit was het enige nette kapsel dat ze zelf voor elkaar kreeg. Met haar make-up was ze uren bezig geweest: foundation en rouge om haar bleke huid wat op te halen, lippenstift, oogschaduw die bij haar ogen paste en veel mascara.

James had gezegd dat ze er schitterend uitzag. Ze was iets teruggedeinsd voor zijn compliment, zoals ze ook voor hem terugdeinsde als hij genegenheid toonde. Dit keer had ze echter een glimlachje tevoorschijn weten te toveren en hem beleefd bedankt. Toen hij haar hand had gepakt bij het betreden van het jacht, had ze die niet teruggetrokken.

Dat was fout geweest, besefte ze nu, kijkend naar haar hand, die nog altijd stevig door James omklemd werd. Handjes vasthouden was dan misschien niet iets heel intiems, het was al meer dan Megan sinds haar miskraam had toegelaten. Niet één keer had ze James met haar laten vrijen. Eerlijk gezegd werd ze al ziek van de gedachte om met hem naar bed te gaan. Telkens als hij haar in zijn armen probeerde te nemen, had ze zich met een fel ‘nee!’ losgerukt, waarna ze meestal een smoesje verzon en zei dat ze het gewoon niet kon. Nog niet.

Hij had ongelooflijk veel geduld met haar gehad. Soms had ze de frustratie op zijn gezicht gezien, en die was de afgelopen maand toegenomen. Hij was steeds meer overuren gaan maken, waarschijnlijk om niet thuis te hoeven zijn bij een vrouw die hem constant afwees. Zelf was ze steeds meer tijd gaan doorbrengen in haar atelier. Soms sliep ze er zelfs.

Dat ze James haar hand liet vasthouden, was misschien onbeduidend, maar Megan zag dat haar man aardig met zichzelf ingenomen was. Met haar ook, trouwens. Die avond zou hij beslist weer proberen met haar te vrijen, en waarschijnlijk verwachtte hij dat ze hem dit keer niet zou afwijzen.

De muziek begon te spelen – de traditionele Bruidsmars. James verstevigde zijn greep om Megans hand, terwijl hij haar omhoogtrok. Hun ogen ontmoetten elkaar kort, en Megan schrok van een vreemd gevoel in haar buik. Snel keek ze weg voordat hij de schok in haar gezicht kon zien. Dat was toch geen diep verlangen geweest dat ze daar had gevoeld? Dat zou afschuwelijk zijn! Ze wilde niet naar hem verlangen. Nooit meer.

Als ze heel eerlijk tegen zichzelf was, was dit waar ze al die tijd bang voor was geweest. Dat hij, als ze niet bij hem wegging, er op een dag weer in zou slagen haar te verleiden. Daarom had ze elk lichamelijk contact vermeden. Daarom was ze aan de pil gegaan. Omdat ze diep in haar hart wist dat ze nog steeds kwetsbaar was voor James’ vaardigheden in de slaapkamer. Seks met hem had alles waarover ze ooit had gedroomd overtroffen. Al was ze nog maagd geweest, ze had hem geweldig gevonden.

Tijdens hun huwelijksreis naar Hawaï had hij nog meer indruk op haar gemaakt. Ze had wat last gehad van ochtendmisselijkheid, en hij was heel attent geweest.

Toen James in de weken voor hun bruiloft op zakenreis was geweest, had Megan echter ervaren hoe het voelde om het zonder seks te moeten doen. Elke nacht werd ze gekweld door herinneringen aan zijn voortreffelijke vaardigheden in bed en ze had uren wakker gelegen, terwijl ze elk opwindend moment opnieuw beleefde.

Tegen de tijd dat hun huwelijksnacht was aangebroken, had ze waanzinnig naar hem verlangd. Die nacht had ze genoten van hun schijnbare wederzijdse passie, en daarna had ze het heel vervelend gevonden dat haar misselijkheid elke ochtend een spelbreker was geweest bij hun vrijpartijen. James had overigens nog elke avond met haar de liefde bedreven en soms ook nog eens midden in de nacht, voordat haar misselijkheid opkwam.

Na terugkeer van hun huwelijksreis was Megan het gewend om minstens één keer per dag te vrijen. Toen James weer aan het werk was gegaan, was hun seksleven echter op een lager pitje komen te staan. Megan had gedacht dat dat kwam doordat James moe was. Als eigenaar van een van Sydneys succesvolste reclamebureaus werkte hij heel hard. Nu besefte ze dat hij haar waarschijnlijk beu was geweest. Zijn missie was immers volbracht: ze droeg zijn kind en ze was stapelverliefd op hem.

Hij had inderdaad kunnen denken dat ze minder naar hem had verlangd toen ze eenmaal zwanger was. Het tegendeel was echter het geval geweest: ze had meer naar hem verlangd dan ooit, zo hevig zelfs dat ze soms had overwogen zelf het initiatief te nemen. Een keer toen ze op een warme zomernacht samen hadden gezwommen, en een keer op oudejaarsavond toen ze zich aan het klaarmaken waren om uit te gaan. James had fluitend onder de douche gestaan, en ineens had ze de drang gevoeld zich ook uit te kleden en zich bij hem te voegen. Ze had er hevig naar verlangd om dingen te doen waarover ze wel eens had gelezen: brutale sexy dingen, met haar handen en haar mond. Uiteindelijk had ze de moed er niet voor gehad.

Inmiddels begreep ze dat haar verlangen naar hem altijd veel groter was geweest dan zijn verlangen naar haar. Wat alleen maar logisch was, want zij híéld van hem. Dat was nog steeds zo, ondanks alles. Bovendien, zo had ze vandaag tot haar ontsteltenis ontdekt, verlangde ze ook nog steeds naar hem. Waar was in hemelsnaam haar trots? Die was op het moment ver te zoeken, want haar hart ging sneller kloppen toen hij haar een van die supersexy glimlachjes schonk die haar altijd hadden doen smelten. Wanhopig wurmde ze haar hand los, met als excuus dat ze altijd een paar traantjes moest wegpinken bij bruiloften en dat ze een zakdoekje uit haar handtas moest pakken.

‘Ik moet toegeven,’ zei James, terwijl ze in haar handtas rommelde, ‘dat ik nooit had gedacht dat dit nog zou gebeuren. Hugh heeft altijd gezworen dat hij nooit zou trouwen.’

Megan dacht terug aan wat ze Hugh in het ziekenhuis had horen zeggen. Dat het bij een huwelijk moest gaan om ware liefde en om niets anders.

‘Toch denk ik dat hij een groter succes van zijn huwelijk zal maken dan zijn vader,’ fluisterde James. ‘Niet dat dat zo moeilijk is. Dickie Parkinson heeft zoveel vrouwen gehad, de ene nog jonger dan de andere. Hugh heeft volgens mij een uitstekende keus gemaakt. Kathryn is een schat van een meid en ze is ook nog heel verstandig. O, wauw! Hoe komt het toch dat bruiden er altijd zo adembenemend mooi uitzien?’

Megan, blij met de afleiding, keek om en zag de bruid over het middenpad lopen. Kathryn Hart kende ze nauwelijks. Ze wist alleen dat ze Hughs persoonlijke assistente was geweest. Ze was inderdaad een prachtige bruid, gekleed in een strapless witte jurk met een strak met kraaltjes versierd lijfje en een lange gerimpelde rok. Hij leek erg op haar eigen bruidsjurk, alleen was die ivoorkleurig geweest, niet wit. Kathryn leek boven de rode loper te zweven, met een lange sleep van tule achter zich en haar opgestoken donkere haren bekroond met een tiara van witte rozen.

Megans blik ging naar de plek waar de geestelijke stond met Hugh en Russell, die er allebei schitterend uitzagen in hun zwarte smoking met een witte roos in hun knoopsgat. Hoe knap de beide mannen ook waren, geen van hen kon in de schaduw van James staan, vond ze.

Heimelijk gleed haar blik terug naar haar echtgenoot, die zijn aandacht goddank even niet op haar richtte. James was een opvallende man: lang en goedgebouwd, met een mannelijk gezicht en diepliggende donkere ogen die onmiddellijk je aandacht opeisten. Hij had prominente jukbeenderen, een rechte krachtige neus en een fraai gevormde mond. Zijn donkerbruine haar droeg hij altijd zeer kort, wat een stoer tintje gaf aan zijn overigens traditionele uiterlijk. Bovendien was hij altijd voortreffelijk gekleed. Het pak met het witte jasje dat hij vandaag droeg, was maatwerk. Maar zonder kleding zag hij er net zo goed uit, met brede schouders en stevige spieren dankzij regelmatige fitnesstrainingen. Zijn indrukwekkende lichaam was zeer goed toegerust om een vrouw op elke mogelijke wijze te bevredigen…

Hij bevredigde mij, dacht Megan, telkens weer. Hij zou je opnieuw kunnen bevredigen, klonk een duivels stemmetje in haar hoofd. Het enige wat je hoeft te doen is hem zijn gang laten gaan… Die gedachte deed haar blozen en er een ontsnapte een kreuntje aan haar lippen.

Toen James met een ruk zijn hoofd omdraaide, bracht ze het zakdoekje naar haar mond en probeerde niet al te beschaamd te kijken.

‘Zit je nu al te sniffen?’ Hij glimlachte goeiig.

‘Nee, hoor,’ zei ze met hese stem.

‘Je bent een echte softie, hè? Maar dat vind ik juist zo lief aan je.’

Echt? Dat vroeg ze zich af, terwijl ze haar ogen van hem afwendde. Vind je überhaupt iets lief aan me? Russell had gezegd dat James dol op haar was. Dat kon goed waar zijn, dacht ze. Hij was altijd erg aardig voor haar. Maar dol zijn op iemand was een armzalig lauw gevoel, niet te vergelijken met de krankzinnige passie die James vanaf het begin in haar had opgewekt en waarvan ze had gedacht dat die wederzijds was. Hoeveel van die zogenaamde hartstocht tijdens hun huwelijksnacht was nep geweest? Verlangde hij wel echt naar haar? Of was ze slechts een middel om een doel te bereiken?

Megan was zich er maar al te zeer van bewust dat een man geen erectie kon faken. Voor een man in de bloei van zijn leven – en met zesendertig jaar was James nog een jonge man – was er echter niet veel voor nodig om opgewonden te raken. Het was algemeen bekend dat er voor mannen geen liefde nodig was om seks te willen. Een welwillende vrouw was meestal voldoende. Megan was heel welwillend geweest en naïef bovendien. Al was ze dat laatste niet meer, natuurlijk.

Als ze ooit nog met James zou vrijen, zou ze dat moeten doen in de wetenschap dat hij niet van haar hield. Zou ze dat kunnen? Vóór vandaag zou het antwoord nee zijn geweest. Nu was ze er echter niet meer zo zeker van…

‘Ik hoop niet dat Russell de ringen vergeten is,’ zei James. ‘We willen geen drama zoals bij zijn eigen bruiloft. Weet je nog dat die vreselijke moeder van Nicole op het laatste moment binnenstapte en hem ervan beschuldigde dat hij haar dochter uit wraak trouwde?’

‘Ja, dat weet ik nog,’ zei Megan gespannen.

‘Stom mens. Alsof een man ooit uit wraak zou trouwen. Iedereen kon zien dat Russell hartstikke verliefd was.’

Megan wierp een blik op Russell. Op hetzelfde moment glimlachte hij naar Nicole, die voor de bruid uit had gelopen en er adembenemend uitzag in het lichtgroen. Hun bruiloft kon ze zich nog goed herinneren. Ze was zelfs opgestaan en ze had geapplaudisseerd toen Nicole had gezegd dat liefde alles was wat ertoe deed. Megan was op dat moment net terug van haar huwelijksreis, en haar blinde geloof in James had haar veel zelfvertrouwen en een gevoel van eigenwaarde gegeven. Op de dag dat ze haar kleine jongen had verloren, was ze die echter weer kwijtgeraakt. Samen met haar onschuld.

James’ zachte gegrinnik bracht haar terug in de werkelijkheid. ‘Arme Hugh,’ zei hij. ‘Als ik hem zo zie, gaat Kathryn hem om haar vinger winden.’

Megan zag Hugh met een uitdrukking vol aanbidding en bewondering naar zijn bruid kijken. Er stonden zelfs tranen in zijn ogen toen ze zich naar hem toe boog.

Dát wil ik, dacht ze, terwijl haar hart zich samenkneep. Ik wil dat James zó naar me kijkt. Alsof hij echt van me houdt.

Megan had nooit gedacht dat ze echt zou gaan huilen. Haar tranen waren al een tijdje op geweest. Maar ineens stroomden ze over haar wangen, en dat ene zakdoekje was veel te klein om die stortvloed op te nemen.

James schoot te hulp met een schone witte zakdoek, waarna hij teder een arm om haar schouders sloeg. ‘Wat ben je toch een malle meid,’ zei hij vriendelijk. ‘Een trouwerij is een blije gebeurtenis, geen droevige.’

‘Ik… Ik wil naar huis,’ zei ze huilend. ‘Breng me alsjeblieft naar huis.’

James zuchtte. ‘Dat kan niet, Megan. Nog niet. We kunnen niet zomaar vertrekken. Hugh is een van mijn beste vrienden, dat weet je.’

De rest van haar gesnik werd overstemd door het geronk van een helikopter, die was ingehuurd door de media. Gelukkig kwam hij niet laag genoeg om kapsels te ruïneren of hoeden weg te blazen, maar toch was het een heel kabaal. Nadat Hugh en Kathryn elkaar het ja-woord hadden gegeven, verdween de helikopter eindelijk. Megan huilde niet meer, maar alle emoties hadden haar wel uitgeput.

Met moeite kwam de ze de volgende uren door. Ze had het altijd moeilijk gevonden om over koetjes en kalfjes te praten met mensen die ze niet kende. Hier kende ze bijna niemand. Bovendien had ze een zeker schuldgevoel tegenover de mensen die ze wel kende, vooral Russell en Nicole. Ze vond het vreselijk dat ze de afgelopen maanden al hun uitnodigingen had afgeslagen en hen niet één keer had teruggevraagd.

Al die tijd was ze zich pijnlijk bewust van James en het fysieke effect dat hij ineens weer op haar had. Ze merkte dat ze de hele tijd naar hem keek. Jaloezie stak de kop op als ze hem met andere vrouwen – aantrekkelijke vrouwen – zag kletsen.

Plotseling bedacht ze dat haar knappe echtgenoot – die niet van haar hield – de afgelopen drie maanden misschien helemaal niet rechtstreeks van zijn werk was gekomen als hij ’s avonds laat thuiskwam. Misschien had hij seks gehad met een of meer van de vele mooie vrouwen die hij dagelijks tegenkwam. Als eigenaar van een reclame- en managementbureau kwam hij voortdurend in contact met actrices en modellen, meestal knappe en sprankelende vrouwen van de wereld. Het zou hem geen enkele moeite kosten om een toevallige bedpartner te vinden.

Toen James eindelijk afscheid nam van het gelukkige stel, wilde Megan maar al te graag vertrekken. Haar jaloezie borrelde in haar binnenste als een vulkaan. Ze wilde tot een uitbarsting komen en beschuldigingen naar zijn hoofd slingeren, zeggen dat ze wist dat hij niet van haar hield en alleen maar met haar was getrouwd omdat hij kinderen wilde. Ze wilde een gevecht beginnen.

Bijna deed ze dat ook. Ze stonden stil voor een stoplicht en ze draaide zich al naar hem toe, klaar om haar tirade te beginnen.

Net op dat moment boog James zich echter naar haar toe om haar te kussen. Niet zacht, maar hongerig, met zijn rechterhand rond haar kin, zodat haar mond niet aan zijn aanval kon ontsnappen.

Als Megan al twijfels koesterde of haar verlangen naar James werkelijk weer was aangewakkerd, nam deze kus die twijfel volledig weg. Hij duurde en hij duurde maar… James tilde alleen zijn hoofd even op toen de auto achter hen ongeduldig claxonneerde. ‘Wind je niet op,’ mompelde hij. ‘Ik zit mijn vrouw te kussen.’ En opnieuw kuste hij haar, de inmiddels loeiende claxon en het gevloek van een andere bestuurder negerend, die noodgedwongen om hun stilstaande auto heen probeerden te manoeuvreren.

Tegen de tijd dat James ophield met kussen, was Megans woede radicaal omgeslagen in een gekmakend verlangen. Dit was nog veel erger dan waar ze bang voor was geweest. Dit was niet zomaar een verlangen om bemind te worden, ze voelde een begeerte die zo hevig was, dat ze het niet kon weerstaan. Haar huid schreeuwde om aanraking. Haar lichaam hunkerde naar verzadiging. Op dat moment deed niets anders ertoe. Niet het feit dat hij niet van haar hield of dat hij haar waarschijnlijk ontrouw was geweest. Goddank was ze met de pil begonnen.

Toen meer auto’s begonnen te claxonneren, richtte James zuchtend zijn aandacht weer op het stuur. De rit naar huis was haar redding. Of was het het laatste restje trots dat haar redde? Hoe dan ook, tegen de tijd dat James door het hek van hun riante huis reed, had Megan haar verraderlijk zwakke lichaam weer enigszins onder controle.

‘Heb je zin in een slaapmutsje?’ vroeg James.

‘Nee,’ antwoordde ze snel. ‘Ik heb een vreselijke hoofdpijn. Ik neem gauw wat in en ga dan naar bed.’

Hij staarde haar over de motorkap aan. Zijn donkere ogen keken niet blij. ‘Hoofdpijn,’ zei hij langzaam.

Megan zei niets.

‘Je beseft toch wel dat het zo niet langer kan, Megan.’

‘Ja,’ antwoordde ze gespannen, waarna ze zich afkeerde van zijn onderzoekende blik.

‘Morgen praten we erover, voordat ik naar mijn werk ga. We moeten besluiten nemen over onze toekomst.’

Haar ogen schoten naar de zijne. Misschien zou hij het haar makkelijk maken en zelf een scheiding aanvragen. Misschien had hij eindelijk zijn geduld met haar verloren. Ergens hoopte ze dat, maar ergens ook niet.

Die nacht werd ze nog lang gekweld door verlangen. Toen ze het niet meer uithield, stond ze stilletjes op, trok haar zijden negligé aan en ging naar beneden. Het maanlicht danste over het water van het zwembad terwijl ze zich, rillend in de kille nacht, naar haar atelier achter in de tuin haastte.

Eenmaal binnen deed ze het licht aan en ze liep naar de ezel die onder de lichtkoepel stond. Ze trok het stoflaken weg en bestudeerde het schilderij waar ze al eeuwen mee bezig was. Hier wilde ze vannacht niet mee verdergaan. Vannacht zou ze aan iets heel anders werken.

Snel verving ze het doek door een nieuw. Het onvoltooide schilderij verborg ze in een kast. Daarna ging ze op de kruk voor de ezel zitten en begon verf te mengen, nu en dan een blik op zichzelf werpend in de lange spiegel aan de muur tegenover haar.

Kon ze die blik op het doek vastleggen, vroeg ze zich af. Ach, wat maakte het ook uit? Niemand zou dit schilderij, noch het andere, ooit te zien krijgen.





Hoofdstuk 2





James kwam de badkamer uit en stond een moment lang woedend naar het kingsize bed te kijken dat er op dat moment uitzag alsof er een kudde op hol geslagen olifanten overheen was gedenderd.

De warboel van lakens en kussens was niet het gevolg van een nacht genotzalig vrijen met zijn vrouw, iets waarop hij wel had gehoopt toen hij haar de avond ervoor in de auto had gekust, waar ze als vanouds op had gereageerd. Ze had echter beweerd dat ze hoofdpijn had en was dus meteen naar bed gegaan, hoewel het pas halfnegen was geweest. Toen hij rond elf uur ook in bed was gestapt, was ze de kamer uit gevlucht, hem woelend achterlatend. In de weinige uurtjes slaap die hij had weten te pakken, had hij de ene na de andere duistere erotische, hoogst opwindende droom gehad. Zelfs na een lange douche voelde hij zich nog enorm gefrustreerd.

Zijn stropdas om knopend beende James naar de openslaande deuren die uitkwamen op het zonovergoten balkon. Met een diepe frons keek hij naar het gebouwtje achter het zwembad. Hij kon er niet naar binnen kijken, maar hij wist dat ze daar zat te schilderen. Toen hij het tot atelier had laten verbouwen, had hij gedacht daar goed aan te doen, omdat schilderen zijn emotioneel kwetsbare vrouw afleiding bood. Hij had echter niet kunnen voorzien dat ze er uiteindelijk elke dag van vroeg tot laat zou doorbrengen. Wat hij als een goede therapie had beschouwd, was een obsessie geworden. Verdorie, ze wilde hem niet eens haar schilderijen laten zien. De hemel mocht weten waarom niet. Het leek wel of ze niets meer met hem wilde delen.

Wat hem echter het meest dwarszat, was dat ze niet meer met hem naar bed ging. Megans dokter had gezegd dat hij geduld moest hebben en dat het wel even kon duren voordat ze weer seks wilde. Nou, volgens hem had hij meer dan genoeg geduld gehad, en dat ‘even’ duurde inmiddels al drie lange maanden. James had het met pijn en moeite volgehouden.

Waar hij ook grote moeite mee had, was dat ze hun poging om opnieuw een baby te krijgen steeds maar uitstelden. Hij was al zesendertig, ouder dan hij had willen zijn bij de geboorte van zijn eerste kind. Vader worden was zijn allergrootste wens, maar dat was bijna onmogelijk als je vrouw het nooit toeliet met haar te vrijen. Hij voelde echt met Megan mee, maar voor het leven op de vlucht gaan was geen oplossing. Je moest dingen onder ogen zien en verdergaan.

Megan was natuurlijk een uiterst zachtaardige, verlegen, kwetsbare vrouw. Daarom had hij haar juist gekozen. Omdat ze in niets op Jackie leek. Zijn hart kromp ineen toen hij aan zijn eerste vrouw dacht. Hoe kwam het toch dat mannen vaak voor de verkeerde vrouw vielen?

Jackie had hem vanaf het eerste moment geboeid, en zijn wilde passie voor haar prachtige lichaam had hem blind gemaakt voor haar materialistische motieven om met hem te trouwen. De afschuwelijke waarheid was boven komen drijven toen bleek dat Jackie geen kinderen kon krijgen en James ivf of adoptie had voorgesteld. Toen ze beide opties had afgewezen, was James gaan vermoeden dat ze helemaal geen kinderen wilde. Tijdens een ruzie had ze toegegeven dat ze al die tijd had geweten dat ze onvruchtbaar was en dat ze hem nooit het gezin kon schenken waar hij zo naar verlangde.

Het was James duidelijk geworden dat ze niet echt van hem hield. Hij was simpelweg een toegangsbewijs geweest voor het goede leven, een verzekeringspolis voor de toekomst, als haar carrière als model voorbij zou zijn. Wat ze had gedaan, was slecht, wreed en verschrikkelijk egoïstisch geweest.

Hugh en Russell dachten dat hij nog steeds verliefd was op Jackie. Dat was echter niet zo. Ze had zijn liefde voor haar de nek omgedraaid. Helaas leek ze ook zijn vermogen om opnieuw verliefd te worden om zeep te hebben geholpen. Hoe graag hij ook verliefd wilde zijn op Megan, hij wist dat hij dat niet was. Hij was wel dol op haar en vrijde graag met haar. Vroeger tenminste…

Seks met Megan was natuurlijk lang niet zo opwindend als dat het met Jackie was geweest. Hoe kon dat ook? Jackie was een ervaren vrouw van de wereld geweest met volop trucjes om een man op te winden. Megan was maagd geweest toen James haar had leren kennen. Ze voelde zich nog steeds niet op haar gemak als ze helemaal naakt was, dus tot nu toe was hun seksleven – toen ze dat nog hadden – vrij traditioneel geweest, met James die altijd het initiatief nam. Niet dat ze geen hartstochtelijke vrouw was. James had meteen gemerkt dat Megan duidelijk genoot van zijn vaardigheden in bed.

Waarschijnlijk had Jackie altijd net gedaan alsof. Bij Megan was daar geen sprake van. Niets was nep bij haar, ook haar liefde voor hem niet. Dat wist hij. Soms voelde hij zich schuldig dat hij haar liefde niet beantwoordde, meestal als Hugh en Russell daar een vervelende opmerking over maakten. Of als hij tegen haar zei dat hij van haar hield. Maar dan schoot altijd de logica hem weer te hulp: Megan wist niet dat hij niet van haar hield en hij dacht echt dat hij haar gelukkig kon maken. Als ze hem de kans maar gaf…

Gefrustreerd beende hij terug de slaapkamer in, waar hij zijn jasje aantrok en zijn portefeuille en mobieltje van het nachtkastje pakte. Hij wierp een laatste woedende blik op het rommelige bed en ging naar beneden, waar de geur van verse koffie hem tegemoet kwam.

‘Goedemorgen, Mr. Logan,’ zei Roberta vrolijk toen hij de keuken in liep. ‘Uw ontbijt is zo klaar.’

Roberta was een geweldige huishoudster. James had haar in dienst genomen vlak nadat hij dit reusachtige huis in Bellevue Hill eind vorig jaar van Russell had gekocht, omdat het voor Megan veel te groot was om het zelf bij te houden. Ook al was Roberta halverwege de vijftig, ze was nog steeds slank en heel energiek. Bovendien was ze een fantastische kok. Dat haar handige echtgenoot bij de deal was inbegrepen, was mooi meegenomen. Door zijn bedrijf Images had James weinig tijd over om de tuin bij te houden of het zwembad schoon te maken.

Toch was James beslist van plan om halve dagen te gaan werken zodra zijn eerste kind er was. Toen hij een paar jaar geleden had besloten het vaderschap te omarmen, had hij besloten om zich als ouder dan ook voor honderdtien procent in te zetten. Door het slechte voorbeeld van zijn vader wist hij bijvoorbeeld hoe het níét moest. Hij wilde absoluut niet dat zijn zoon of dochter voelde wat hij als kind had gevoeld.

‘Zou je even met het ontbijt kunnen wachten, Roberta? Ik ga even langs het atelier.’

Somber schudde Roberta haar hoofd. ‘Heeft Mrs. Logan vannacht weer zitten schilderen?’

James aarzelde. Door zijn breuk met Jackie had zijn ego een enorme knauw opgelopen en sindsdien hield hij zijn privéleven angstvallig… privé. Het viel echter niet mee om iets voor Roberta verborgen te houden. Daar was ze te pienter voor, maar gelukkig was ze ook heel vriendelijk.

‘Ben bang van wel,’ gaf hij toe.

‘Arme ziel. Ik heb geprobeerd met haar te praten, weet u. Ik heb haar gezegd dat bij een miskraam de natuur vaak gewoon haar werk doet als er iets mis is.’

‘En?’

Roberta haalde haar schouders op. ‘Ze zei dat ze dat al wist.’

James knikte. De dokter had het vast ook zo aan haar uitgelegd. Hij had immers hetzelfde tegen hem gezegd en hem ervan verzekerd dat er geen reden was waarom haar volgende zwangerschap niet prima zou verlopen. ‘Ik heb besloten haar mee te nemen op een tweede huwelijksreis.’

‘Dat is een heel goed idee. Het kan zo niet doorgaan. Ze is zo gespannen. En ze eet als een vogeltje. Ik kan me niet herinneren wanneer ze voor het laatst een fatsoenlijk ontbijt op heeft, of een lunch.’

James fronste zijn wenkbrauwen. Hij had wel gezien dat ze bij het diner altijd zat te kieskauwen, maar hij had niet beseft dat ze de rest van de dag ook niet veel at. ‘Maak anders maar een dienblad klaar met ontbijt voor twee, Roberta. Dan neem ik dat mee en dan kan ik ervoor zorgen dat ze wat eet.’

‘Ook een goed idee. Ik heb het zo klaar.’

‘Terwijl ik wacht, drink ik wel een kop van die heerlijke koffie van je.’

Tien minuten later stond hij bij het atelier met een goedgevuld dienblad in zijn handen. De deur was dicht, dus klopte hij ertegen met de punt van zijn schoen. ‘Ik ben het, Megan!’ riep hij. ‘Kun je voor me opendoen? Ik heb mijn handen vol.’

Eindelijk ging de deur open, met daarachter halfverscholen een slaperig uitziende Megan. ‘Hoe laat is het?’ vroeg ze.

‘Tijd voor ontbijt,’ antwoordde hij, terwijl hij naar binnen liep en het dienblad op het ronde tafeltje rechts van de deur zette. De stoel die hij voor haar klaar hield, negeerde ze. Ze haastte zich naar de ezel om een stoflaken over het doek te gooien, ging toen op haar kruk zitten en begon haar kwasten schoon te maken.

‘Hoe gaat het met het schilderij?’ vroeg hij met moeite zijn irritatie onderdrukkend.

‘Goed,’ zei ze zonder op te kijken.

‘Laat je het me wel een keertje zien?’

‘Pas als het af is.’ Ze keek hem nog steeds niet aan.

In het begin van hun relatie had Megan hem toevertrouwd dat ze ervan droomde een beroemd kunstenaar te worden, een ambitie waarvan James dacht dat ze die nooit zou kunnen waarmaken, hoofdzakelijk door gebrek aan talent. Ze kon goed schilderen – ze had niet voor niks een paar jaar op de kunstacademie gezeten. Maar haar schilderijen misten simpelweg net dat speciale iets om ze tussen de massa te laten opvallen.

Ze hadden elkaar een jaar geleden in een kunstgalerie ontmoet, voor Megans enige schilderij dat ooit was tentoongesteld. Het was zijn smaak niet geweest – hij had nooit van stillevens gehouden – maar toch had hij het aan het eind van de avond gekocht, omdat hij toen wist dat hij de ideale huwelijkskandidate had gevonden. Aantrekkelijk, jong en heerlijk onschuldig. Ze had een soort onschuld over zich gehad waar cynische mannen van de wereld zich altijd toe aangetrokken voelden. Dat ze bovendien uit een welgestelde familie kwam, was heel prettig geweest, want James wilde niet het risico lopen nog een keer met een gelukzoeker te trouwen.

‘Roberta zegt dat je nooit meer ontbijt,’ zei hij scherp.

‘Ik… Ik heb de laatste tijd niet zo’n honger,’ zei ze, haar aandacht weer op haar kwasten vestigend.

‘Kom dan wat sap drinken.’

‘Even wachten.’

James telde tot tien en zei toen gedecideerd: ‘Megan, we moeten praten.’

‘Ja, je hebt gelijk.’ Ze maakte echter geen aanstalten om bij hem te komen zitten.

Zijn geduld was op. ‘Heb dan het fatsoen om op te houden met waar je mee bezig bent en kom hier zitten!’ snauwde hij. Meteen had hij spijt dat hij zo’n toon tegen haar had aangeslagen. Iets rustiger keek hij toe terwijl ze haar kwasten neerlegde, opstond en de ceintuur van haar zijden negligé strak trok, waarbij duidelijk werd hoeveel ze was afgevallen sinds haar miskraam.

Toen hij haar had leren kennen, was ze een redelijk knappe brunette geweest met mooie ogen. Ze was toen een paar kilootjes te zwaar geweest. Haar uiterlijk kon haar niet zoveel schelen. Net als veel mensen met een artistieke inslag, was ze introvert en wereldvreemd. Toen ze twee maanden later trouwden, zag ze er veel beter uit. Later gaf ze toe dat ze de hulp van een stylist had ingeroepen, die haar met haar trouwjurk en een nieuwe garderobe had geholpen. Die stylist had haar allerlei tips gegeven om er beter uit te zien.

James was verrast geweest – en opgewonden geraakt – door de mondaine look van zijn bruid. Ze had ineens een sexy zandloperfiguur gehad in de strapless jurk met het strakke lijfje.

Tijdens de huwelijksnacht had hij geen moment aan Jackie gedacht. Een hele prestatie, aangezien hij zijn eerste vrouw drie dagen daarvoor in New York tegen het lijf was gelopen, aan de arm van haar nieuwe minnaar.

Nu dacht hij ook niet aan Jackie. Zijn ogen en zijn aandacht waren geheel op Megan gericht, terwijl ze zich omdraaide en naar hem toe kwam lopen.

Gisteren, op Hughs bruiloft, had hij haar erg aantrekkelijk gevonden. Vandaag zag ze er echter mooi en verdraaid sexy uit. Toch droeg ze geen make-up en zat haar haar slordig opgestoken, met lokken die weerbarstig langs haar gezicht vielen. Die paar kilo’s minder werkten ook in haar voordeel. Nu had ze jukbeenderen, haar ogen leken groter en haar hals was langer. Toch had haar lichaam nog een fraaie vorm, met brede heupen en mooie borsten.

Starend naar de uitdagende contouren van haar tepels in de dunne zijde van haar witte negligé, besloot James dat het die nacht de laatste keer was geweest dat Megan hier had geslapen. Vannacht zou ze bij hem in bed slapen. Vannacht zou ze zich niet van hem afkeren.





Hoofdstuk 3





Megan probeerde te negeren waar haar man zijn blik op richtte. Ze wilde niet reageren op de begeerte die duidelijk diep in zijn gitzwarte ogen oplichtte. Maar dat was onmogelijk. Haar tepels werden hard van opwinding. Haar zwak voor hem was zowel opwindend als irritant. Het was afschuwelijk dat hij zo’n effect op haar had. Ze zou hem moeten haten om wat hij haar had aangedaan. Dat deed ze ook. Soms.

Kijk hem niet aan, sprak ze zichzelf toe. Ga zitten, schenk een glas sap in en kijk hem niet aan.

Hij was haar echter voor en reikte al naar de kan met sap om voor haar in te schenken. Ze moest hem wel aankijken toen hij haar het glas gaf, en zijn blik drukte niet langer frustratie, maar vriendelijkheid uit. ‘Drink dit maar eens lekker op, meiske,’ zei hij met dat innemende glimlachje van hem dat hij meestal bewaarde voor moeilijke klanten. En voor timide echtgenotes.

Als hij het schilderij zou zien waar ze de hele nacht aan gewerkt had, zou hij haar geen meiske noemen, dacht Megan met bittere ironie terwijl ze het glas naar haar lippen bracht.

‘Ik heb besloten om een tweede huwelijksreis met je te gaan maken,’ zei hij nadat hij voor zichzelf ook wat had ingeschonken.

Verbaasd keek Megan hem aan. Híj had besloten. Zomaar. Ze moest wel bewondering voor hem hebben. Beslissingen nemen, daar was hij goed in. Zij niet, zij was een slappeling.

‘Ik sprak Rafe onlangs,’ vervolgde hij. Kennelijk nam hij aan – vanwege haar stilzwijgen en mogelijk ook vanwege de manier waarop ze hem de vorige dag had gekust – dat ze het een goed idee vond. ‘Je kent Rafe toch wel? Rafe Saint Vincent, de fotograaf. Nou ja, hij vertelde me over een eiland waar hij ooit was geweest, Dream Island. Het ligt voor de kust van Queensland, vlak bij Cairns. Hij zei dat het een ideale plek is voor een romantisch uitstapje, een tropisch paradijs dat volledige privacy en alle luxe van de wereld biedt.’

Megans ademhaling versnelde toen ze zich voorstelde hoe het zou zijn om met James naar zo’n plek te gaan voor een tweede huwelijksreis. Hij zou o zo attent zijn en liefdevol. En hij zou net zo hartstochtelijk en net zo vaak de liefde met haar bedrijven als toen ze elkaar pas kenden. Want hij had een nieuwe missie: haar weer zwanger maken.

Het was verleidelijk. Zonder meer. Massa’s andere vrouwen in haar positie zouden ja zeggen en zich niets aantrekken van zijn leugens. Ze zouden zelfs proberen nog een kind te krijgen. Maar Megan kon dat laatste niet. Nog niet. Misschien nooit meer. Wat wil je dan, vroeg het stemmetje in haar binnenste. Je moet nu beslissen. Maar wat?

Er waren twee mogelijkheden. Ze kon James eindelijk met de waarheid confronteren en hem vertellen wat ze in het ziekenhuis gehoord had. Maar dan zou haar huwelijk voorbij zijn. Dan restte haar niets anders dan terug naar huis gaan, naar haar strenge bazige moeder. Megan huiverde bij dat vooruitzicht.

Mogelijkheid twee was dat ze zou besluiten met de leugens van James te leven en het huwelijk een tweede kans te geven. Ze zou opnieuw op huwelijksreis gaan en genieten van wat haar echtgenoot haar te bieden had. Ze zou de pil dan kunnen blijven slikken tot ze weer aan een baby toe was. Uiteraard moest ze dat dan verzwijgen voor hem, anders zou haar huwelijk meteen voorbij zijn en dan zat ze ook binnen de kortste keren weer thuis bij haar moeder.

Het was geen moeilijke keus, gezien haar gevoelens op dat moment. Ze móést nog een keer ervaren hoe het was om met hem te vrijen, anders werd ze gek. ‘Dat klinkt… goed,’ hoorde ze zichzelf zeggen.

‘Liefste,’ mompelde hij, terwijl hij haar hand in de zijne nam. ‘Je weet niet half hoe blij je me daarmee maakt. Ik heb je vreselijk gemist in bed,’ zei hij, haar vingers strelend. ‘Maar dat weet je vast wel.’

Plotseling, misschien wel een beetje uit dwarsheid, had ze de moed om in elk geval één van de dingen te noemen waar ze zich druk om maakte. ‘Om eerlijk te zijn, nee, James,’ zei ze met verstikte stem. ‘Dat weet ik niet.’

Uit zijn ogen sprak oprechte verbazing. Zijn vingers hielden op met strelen. ‘Wat bedoel je?’

‘Je bent de grote baas van Images, een rijk en machtig man. Als je de afgelopen maanden seks wilde hebben, had je die zonder enige moeite kunnen krijgen.’

Hij was overduidelijk geschokt. Of een heel goede acteur. ‘Ik ben je nooit ontrouw geweest, Megan. Nooit! Ik wil jou en jou alleen,’ benadrukte hij, terwijl hij haar hand naar zijn lippen bracht en die kuste.

Waarschijnlijk was dat een leugen, dacht ze verbluft. Maar wel een geniale. Misschien kon ze met dit soort leugens wel leven, als hij ze zo schijnbaar oprecht bleef vertellen én als hij op die voortreffelijke manier van hem met haar bleef vrijen.

‘Zodra ik op mijn werk ben, ga ik een plaats reserveren op Dream Island,’ vervolgde hij met zijn gebruikelijke besluitvaardigheid. ‘Maar kan ik je voor ik wegga nog verleiden met wat cornflakes? Of een croissantje?’

‘Nu niet,’ zei ze kortaf, haar hand terugtrekkend.

James fronste zoals alleen hij dat kon, met zijn donkere borstelige wenkbrauwen. Uit zijn zwarte ogen sprak afkeuring. ‘Hoe ongelooflijk prachtig je er op het moment ook uitziet, liefste, je mag echt niet meer gewicht kwijtraken. Niet als we opnieuw gaan proberen zwanger te raken.’

Voordat ze het wist, snoof ze heftig.

‘Heb je daar problemen mee?’ vroeg hij meteen. ‘Is het nog te vroeg voor je?’

Over honderd jaar zou het nog te vroeg zijn, wilde ze schreeuwen. O hemel, wat als ze nooit meer een baby wilde? Wat als deze angst nooit voorbijging?

‘De dokter heeft gezegd dat er lichamelijk gezien geen enkele reden is waarom het opnieuw fout zou gaan,’ ging hij verder voordat ze het juiste antwoord had gevonden. ‘Luister, toen we trouwden, zei je dat je een groot gezin wilde.’

‘Ja, dat weet ik.’ Dat wilde ze nog steeds. Het was een onmogelijke situatie, besefte ze wanhopig.

‘Vertel me wat je dwarszit,’ drong hij aan.

‘Dat kan ik niet.’

‘Dat kun je wel,’ zei hij, haar hand weer vastpakkend. ‘Je kunt me alles vertellen. Helpt het als ik zeg dat ik al weet wat het is?’

Met een ruk trok ze haar hand terug. Wíst hij dat ze geen baby wilde? Wist hij dat ze aan de pil was?

‘Je denkt dat je geen zin meer hebt in seks,’ zei hij zonder omhaal, terwijl hij achteroverleunde.

Bijna schoot ze in de lach. Ze kon nog net haar reactie verbergen door weg te kijken en haar glas op te pakken. Haar binnenpretje werd echter snel de kop in gedrukt toen hij plotseling opstond en op haar af liep. Ze bevroor toen hij haar glas uit haar hand griste en het met en klap op het dienblad zette. Twee tellen later was haar stoel een kwartslag gedraaid en trok hij haar in zijn armen.

‘Dit had ik gisteravond moeten doen.’ Hij kuste haar.

Eigenlijk wilde ze niet dat hij haar kuste. Niet nu. Maar het was al te laat. Ze probeerde niet te reageren, maar dat was een nutteloze strijd. Haar brein smolt, net als haar lichaam. Verzet kwam niet meer in haar op. Ze kon niet anders dan accepteren dat dit was wat ze wilde: in zijn armen zijn. In het vuur van het moment vergat ze dat ze die ochtend ongesteld geworden was.





Hoofdstuk 4





Yes! James werd overspoeld door een gevoel van verrukking toen Megan eindelijk reageerde. Even had hij gedacht dat ze hem weer zou afwijzen. Er was echter niets afwijzends aan de manier waarop ze zich plotseling tegen hem aan drukte. Hemel, hij had haar echt gemist.

Ze was zo heerlijk. Zijn mond werd zachter tegen haar lippen. Echt verrukkelijk. Ondertussen dacht hij vooruit. Voor deze ene keer zou hij haar ergens anders dan in bed en op klaarlichte dag beminnen. Zo meteen zou hij haar naar de rode bank voor het raam dragen. Zo meteen zou hij bij haar binnen dringen.

Eerst moest hij zorgen dat ze iets meer opgewonden raakte. Ze was echt vreselijk verlegen. Hij maakte zijn mond los van de hare, maar liet haar niet gaan. Hij draaide haar rond, zodat ze met haar rug tegen hem aan stond. Zijn linkerarm hield hij stevig om haar middel. Met zijn rechterarm kon hij doen wat hij wilde. Zijn hand gleed onder haar negligé en omvatte haar borst. Door de dunne zijde van haar nachtpon heen speelde hij met haar tepel. Die was groter dan hij zich herinnerde. Groter en gevoeliger.

Megan kreunde zacht. Ineens maakte ze zich tot zijn verbazing los uit zijn armen. ‘Je… Je moet stoppen,’ zei ze met trillende stem.

‘Maar waarom?’ snauwde hij. ‘Je wilt het. Dat weet ik.’

‘Ja, dat klopt,’ gaf ze blozend toe. ‘Het spijt me, maar we… We kunnen nu niets doen. Ik ben ongesteld.’

Bijna ontschoot James een vloek. Gelukkig kon hij zich inhouden: Megan was niet iemand bij wie je dat soort woorden gebruikte. ‘Hoelang nog?’ vroeg hij een beetje scherp. Verdorie, hij stond op springen.

‘Minstens tot vrijdag.’

Dat waren nog vijf volle dagen! Even worstelde James met zijn frustratie, tot hij besefte dat die vijf dagen voorbij zouden gaan. Waarna… ‘Ben je er zaterdag in elk geval vanaf?’

‘Zaterdag wel ja,’ zei ze, schattig blozend.

Zijn blik gleed over haar heen en hij zag dat haar ogen glinsterden en haar tepels keihard waren. Het zou niet meevallen om zo lang van haar af te blijven. Hij zou in de sportschool een tandje bij moeten zetten om zijn frustratie af te reageren. ‘Zaterdagochtend vliegen we meteen naar Dream Island,’ zei hij vastberaden.

Megan zette grote ogen op. ‘Maar je hebt nog niet eens geboekt. En de vlucht ook niet.’

‘Maak jij je daar met je mooie koppie nou maar geen zorgen over. Ik regel alles. Zaterdag zitten wij op Dream Island.’

‘Hoelang gaan we?’

Bijna had hij ‘een week’ gezegd. Langer kon hij op dit moment echt niet van kantoor weg. Hij had pas een castingbureau aan zijn bedrijf toegevoegd. Er werden in Australië steeds meer films gemaakt. Toen bedacht hij dat hij haar niet alleen meenam om onbeperkt met haar te kunnen vrijen. Hij wilde haar weer zwanger maken. Daar had hij even niet aan gedacht. Snel rekende hij uit wanneer ze op haar vruchtbaarst zou zijn. Zo’n veertien dagen na vandaag. Als ze zaterdag vertrokken, moesten ze minstens tien dagen wegblijven. Hij kon er niet op rekenen dat hij haar na hun terugkeer zwanger kon maken. Misschien kroop ze dan weer terug in haar schulp. Nee, hij moest toeslaan op het moment dat zijn vrouw opgewonden was. Nu dus. ‘Ik dacht een dag of tien.’

Plotseling zag ze er om de een of andere reden weer bezorgd uit.

Ondanks zijn voornemen om zijn handen thuis te houden, nam hij haar snel terug in zijn armen en kuste haar weer. Het was de pijn waard om haar weer tegen zich aan te voelen smelten. Toch zou het een lange week worden, waarin hij naast haar in bed zou slapen en haar niet zou kunnen aanraken. Zichzelf kennende, zou hij beslist iets proberen en alles verpesten. Hij kon haar beter op een afstandje houden. Ineens had hij een idee. ‘Weet je nog hoe geweldig onze huwelijksnacht was?’ vroeg hij.

Ze knikte. Haar ogen glinsterden zelfs een beetje.

‘Waarom proberen we die niet nog een keer zo te beleven?’

‘Maar… Hoe…’

‘We hadden elkaar toch een paar weken voor onze bruiloft niet meer gezien? Daardoor was het extra bijzonder om weer samen te zijn. Ik weet dat het dit keer maar een paar dagen is, maar we zouden weer zoiets kunnen doen. Jij zou deze week hier kunnen slapen en eten. Als je belooft dat je wat eet, tenminste. Wat vind je ervan?’

‘Ik vind het een romantisch idee,’ zei ze.

Hij proefde echter enige reserve. ‘Ik kán wel romantisch zijn,’ zei hij plagerig.

‘O ja?’

‘Niet vaak, dat geef ik toe. Maar ik kan het proberen.’

‘Zal Roberta het niet raar vinden als ik niet samen met jou eet?’

‘Ik leg het haar wel uit.’

Ze knikte. Dat was ook iets wat hij zo leuk vond aan Megan. Ze ging niet met hem in discussie.

‘Geweldig. En nu kan ik maar beter als een speer naar kantoor gaan om die reservering in orde te maken. Dag, lieverd.’ Hij gaf haar een kneepje in haar schouder en kuste haar op de wang. ‘Tot vanavond.’

‘Dat denk ik niet.’

‘O nee, je hebt gelijk. Verdorie. Nou ja, zaterdag is niet zo ver weg.’ Het was een eeuwigheid, verdorie!

‘En als reserveren niet meer lukt?

‘Dat lukt wel. Al moet ik het hele eiland kopen.’





Hoofdstuk 5





Daar was hij nog toe in staat ook, dacht Megan bedroefd toen ze hem haastig het atelier zag verlaten. James Logan was een man bij wie alles lukte. Een geboren winnaar.

Ze wist meer over hem dan hij misschien besefte. Toen hij haar die zes weken tussen hun verloving en hun trouwdag alleen had achtergelaten, had ze urenlang van alles over hem zitten lezen op internet om haar onverzadigbare nieuwsgierigheid te bevredigen naar de machtige man op wie ze stapelverliefd was geworden Alles over hem had ze gelezen, zowel zakelijk als privé. En dat was verdraaid veel geweest.

Hoewel ze al had geweten dat zijn vader de transportmagnaat Wayne Logan was, was het nieuw voor haar dat die als eenvoudige vrachtwagenchauffeur was begonnen en zich omhoog had gewerkt tot miljardair. Zijn huwelijk met de dochter van zijn welgestelde baas had hem daarbij natuurlijk een handje geholpen. Megan was bekend met die strategie. Ze vermoedde dat ook haar eigen moeder om het geld en niet uit liefde was getrouwd. Soms schaamde ze zich voor haar materialistische moeder. Omdat die niets anders deed dan het geld van haar arme vader uitgeven.

Wayne Logan had tenminste zijn steentje bijgedragen en getoond dat hij een pientere zakenman was. Hij had het noodlijdende transportbedrijf van zijn schoonvader tot het grootste van Australië gemaakt. Na diens dood had hij het transportimperium naar het buitenland uitgebreid en containerschepen, een paar luchtvaartmaatschappijen en nog meer vrachtwagens gekocht.

Uit Logans huwelijk waren twee zoons voortgekomen: Jonathon, vijf jaar ouder dan James, die een paar weken na zijn drieëntwintigste verjaardag was verongelukt. De Porsche waarin hij reed – hij was van de weg af geraakt en tegen een telefoonpaal geknald – was een verjaardagscadeau van zijn vader geweest.

Tot zijn vijfentwintigste kwam James slechts sporadisch in artikelen over de familie Logan voor. Vanaf dat moment stond hij ineens in het middelpunt van de belangstelling, niet omdat hij net als zijn oudere broer voor hem zijn intrede had gedaan in het familiebedrijf, maar als zeer succesvol manager van diverse zangers en acteurs, wier eerdere manager drie jaar daarvoor was gearresteerd wegens verduistering. Omdat ze allemaal failliet dreigden te gaan, hadden ze hun krachten gebundeld en hulp gevraagd aan James, die na de universiteit als advocaat begonnen was en aan klanten probeerde te komen door huis aan huis folders te verspreiden. Later bleek dat niemand had geweten dat James toen pas tweeëntwintig was. Hij had er altijd ouder uitgezien dan hij was.

Hij had ze echter wel degelijk geholpen. Niet door de man te vervolgen die hen bedonderd had, wat onmogelijk was geweest aangezien de gokverslaafde gek zelfmoord had gepleegd, maar door hen over te halen hém als manager te nemen. James was altijd goed van de tongriem gesneden geweest en hij was dol op de entertainmentwereld.

Het eerste jaar had hij geen provisie berekend, op voorwaarde dat zijn cliënten deden wat hij zei en geen vragen stelden. Omdat ze weinig te verliezen hadden, stemden ze met zijn voorwaarden in. Binnen drie jaar waren al zijn cliënten een groot succes en verdiende James geld als water. Zijn nieuwe bedrijf, Images, werd al gauw het beroemdste managementbureau in Australië, en hij kreeg de bijnaam ‘de make-overman’.

Dat was wat hij deed. Hij gaf mensen een make-over, gaf hun wat hij ‘het juiste imago’ noemde, veranderde grijze muizen in stoutmoedige schoonheden. Naast zelfvertrouwen en een nieuwe look gaf hij hun soms ook een andere naam. Hierdoor, in combinatie met veel televisieoptredens, behoorden zijn cliënten tot de bekendste gezichten van Australië en waren het de meest gewilde artiesten.

Zijn grootste succes was destijds Jessica Mason geweest, een countryzangeres van tegen de dertig. Rond haar twintigste had ze een Golden Guitar gewonnen, maar sindsdien had ze tot de middelmaat behoord. In die periode was ze ook zo’n twintig kilo aangekomen. James veranderde haar voornaam in Jessie en liet de achternaam weg. Hij begeleidde haar persoonlijk bij haar afslankprogramma tot ze weer op haar streefgewicht van tweeënvijftig kilo zat, waardoor haar zeer fraaie figuur weer zichtbaar werd. Haar lange bos muisblonde haar werd gitzwart geverfd en in plaats van suède hesjes met franjes en cowboylaarzen ging ze lange soepele rokken, laag uitgesneden topjes en met edelstenen afgezette sandalen dragen. Haar eerste album, Barefoot Gypsy, had een ongekend sexy hoesje, met Jessie die in een flamencoachtige houding naast een houtvuur stond, met haar rok zo hoog opgetild, dat er veel heup en dijbeen te zien was en met haar hoofd naar achteren geworpen, zodat haar zwarte krullen langs haar rug hingen en haar borsten – ze droeg duidelijk geen beha – fier omhoogstaken in haar doorschijnende witte bloes.

Binnen een paar dagen was het album goud, een paar weken later was het platina. Jaren daarna werd het nog steeds verkocht. De sfeervolle sexy nummers op de cd hadden geweldige teksten en opzwepende ritmes en maakten daarmee de belofte op de verpakking waar.

‘Je moet nog altijd presteren,’ zou James gezegd hebben toen hij ervan werd beschuldigd seks te verkopen. ‘Mijn zangers kunnen zingen en mijn acteurs kunnen acteren. Het probleem in de entertainmentindustrie is dat degenen die echt talent hebben niet altijd de kans krijgen te laten zien wat ze kunnen. Ik geef mijn mensen die kans door ze zodanig te promoten, dat ze opgemerkt worden.’

Het was niet meer dan logisch dat James zijn activiteiten op een gegeven moment uitbreidde naar de reclame-industrie. ‘Producten verschillen niet zoveel van mensen,’ had hij volgens een ander artikel gezegd, nadat hij Images Advertising had opgericht. ‘Ze hebben een imago nodig om succesvol te kunnen zijn, net als bedrijven. Kom naar mij en je verkopen stijgen binnen een halfjaar gegarandeerd, en anders krijg je je geld terug.’ Deze uiterst boude bewering had ervoor gezorgd dat gestreste verkoop- en marketingmanagers massaal naar James kwamen. Dan liet hij zijn kunstje zien, met de hulp van het zeer creatieve, onorthodox denkende personeel dat hij had ingehuurd.

Toen hij tegen de dertig liep, was James multimiljonair en een beetje een playboy. Op internet verschenen honderden foto’s van hem bij paardenraces, filmpremières, chique liefdadigheidsfeesten en golftoernooien, op jachten, in sportauto’s en vijfsterrenoorden. Op bijna elke foto hing er een andere knappe meid aan zijn arm. Het kwam voor de pers dan ook als een verrassing toen hij op zijn tweeëndertigste met Jackie Foster trouwde, het Australische supermodel. Iedereen had gedacht dat hij nog een paar jaar de zwierige vrijgezel zou uithangen.

Megan was niet echt jaloers geweest op James’ vroegere vriendinnen. Die waren tenslotte allang verleden tijd. Ze had echter maar één blik op de foto’s van zijn eerste bruiloft hoeven werpen om te beseffen dat ze nog een lange weg te gaan had voordat haar trouwkiekjes daar ook maar bij in de buurt kwamen. Jackie Foster was gewoonweg een adembenemende bruid geweest.

Toch had Megan geen afgunst gevoeld. James had haar ervan weten te overtuigen dat hij háár wilde en niet Jackie Foster. Ze was echter niet gelukkig geweest met haar uiterlijk. Het minste wat ze kon doen, was er zo mooi mogelijk proberen uit te zien. Dus had ze de hulp ingeroepen van een modegoeroe, en ze was heel blij geweest met het resultaat. Op haar eigen trouwdag was ze naar het altaar geschreden, ervan overtuigd dat ze echt mooi was en dat haar aanstaande oprecht van haar hield.

‘Wat een uilskuiken was ik toch,’ mompelde ze, nijdig een stuk van haar toast afbijtend. Was er iets wat ze toen níét had geloofd?

De gedachten aan de leugens en het bedrog van haar man deden een enorme woede in Megan opborrelen, deels gericht tegen James, maar het meest nog tegen haarzelf. Ze had hem in het ziekenhuis met de waarheid moeten confronteren, toen de pijn nog vers was. Nu was het te laat. Ze zat in een val, niet alleen door haar onbeantwoorde liefde voor James, maar ook door haar opflakkerende verlangen naar hem. Ze wilde die tweede huwelijksreis maken, heel graag zelfs. Ze wilde dat hij dagen achter elkaar de liefde bedreef met haar. Het had geen zin om dat te ontkennen.

Megan stond op, liep naar de ezel en haalde het stoflaken van het schilderij. Wat ze daar zag, schokte haar nog steeds… maar het wond haar ook op.

Ze schrok op van de telefoon. James kon onmogelijk al op kantoor zijn. Hij was pas tien minuten weg. Ze huiverde bij de gedachte dat het misschien haar moeder was die alles wilde horen over de bruiloft van Hugh. Ze had de vorige avond al gebeld, maar toen had ze haar afgepoeierd en gezegd dat ze hoofdpijn had. Haar moeder kon echter zeer volhardend zijn en bovendien had ze een olifantshuid.

Toen het rinkelen aanhield, beende ze geërgerd naar de telefoon op het tafeltje naast de rode leren bank en nam op. ‘Hallo,’ zei ze vlak.

‘O,’ klonk een vrouwenstem. ‘Sorry, bel ik ongelegen?’

Niet haar moeder, besefte Megan met een mengeling van opluchting en gêne. Het was Nicole, de vrouw van Russell McClain. Als tieners hadden ze op dezelfde kostschool gezeten, maar toen waren ze niet bevriend geweest. Nicole had een klas hoger gezeten dan Megan, en hun paden hadden zich zelden gekruist. Niet dat dat veel verschil gemaakt zou hebben. Zelfs in haar eigen klas was Megan niet populair geweest onder de meiden, misschien omdat ze verlegen was, maar waarschijnlijk vooral omdat ze niets gaf om de dingen waar haar klasgenoten in geïnteresseerd waren: kleren, make-up, chatten op internet, mobieltjes. Megan was liever alleen geweest dan dat ze moest luisteren naar hun domme geklets. Schilderen deed ze veel liever, en dromen.

Ze was heus wel geïnteresseerd geweest in jongens, maar op een geromantiseerde manier. Vaak had ze aan de andere sekse gedacht, en aan seks, en ze had zich een beeld gevormd van haar droomprins. Hij leek in niets op de lompe types die op de jongensschool vlak bij hun eigen school zaten. Haar ware Jakob was altijd ouder geweest, veel hoffelijker en een heel bedreven minnaar.

Op de kunstacademie was ze wel bevriend geraakt met een paar mannen, maar die waren allebei homo. Haar droomprins was in geen velden of wegen te bekennen en opnieuw was ze haar medestudentes niet opgevallen.

Tegen de tijd dat ze James had leren kennen en met hem getrouwd was, was ze het gewend om een eenling te zijn. Toen ze als James’ vrouw in het middelpunt van de belangstelling was komen te staan, was dat een angstaanjagende ervaring geweest. Ze was het niet gewend om zich in de openbare arena te begeven, en al helemaal niet om gastvrouw te spelen bij diners of de dingen te doen waarvan James kennelijk had gedacht dat ze die in de vingers had. Haar moeder was immers een echte societydame, die er zonder haar hand ervoor om te draaien de bruiloft van haar dochter binnen zes weken georganiseerd had.

Megan had zich verrassend goed staande gehouden, dankzij Nicole, die algauw een vriendin van haar was geworden. Megan mocht haar heel erg graag. Ze was een fantastische meid, niet ijdel, al was ze ongelooflijk mooi. Ook was ze absoluut niet oppervlakkig of egoïstisch, zoals vrouwen van rijke mannen soms zijn.

Met Nicole bijna altijd aan haar zijde had Megan haar introverte karakter overwonnen. Ze mocht dan geen sociaal dier zijn zoals James, ze was in elk geval ook geen bonk zenuwen als ze in het gezelschap verkeerde van rijke en beroemde lui.

Na haar miskraam was ze kapot geweest van verdriet en had ze alle sociale contacten gemeden. Zelfs Nicole had ze niet willen zien, omdat ze de gedachte dat Russell haar de vernederende waarheid wel verteld moest hebben, niet uit haar hoofd kon zetten. Nicole had haar vast niet uitgelachen, maar ze zou wel medelijden hebben.

Het was pijnlijk geweest om haar op Hughs bruiloft tegen te komen, want Megan vond het rot dat ze haar zo behandeld had. Ze had half verwacht dat Nicole haar met de nek zou aankijken, maar die had gezegd dat ze zo blij was dat Megan zich beter voelde en dat ze er ook beter uitzag en dat ze snel samen eens moesten gaan lunchen. Waarschijnlijk was dat de reden van dit telefoontje. ‘Sorry dat ik zo opnam – ik dacht dat je mijn moeder was.’

Nicole lachte. ‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik heb er ook zo een.’

Megan moest glimlachen. ‘O ja?’

‘Nou. Ze belt me voortdurend op en probeert zich overal mee te bemoeien, zoals moeders dat kunnen doen.’

‘Maar daar geef je haar de kans niet toe,’ zei Megan, terugdenkend aan de manier waarop Nicole op haar bruiloft tegen haar moeder in was gegaan en haar had gezegd dat ze kon opvliegen. Soms wilde Megan dat ze hetzelfde kon zeggen tegen haar eigen moeder, die niet alleen kritisch was, maar ook een controlefreak. Ze maakte het leven van haar vader zuur. Volgens Megan kwam het door haar moeder dat ze geen zelfvertrouwen had. Niets was ooit goed genoeg voor haar. Ze wilde per se dat Megan een ‘succes’ werd.

Er was maar één ding dat Megan ooit had gedaan waar haar moeder blij mee was, en dat was met James Logan trouwen. Ze had haar zelfs geprezen dat ze zo snel zwanger was geraakt en ze had haar toen vol trots gezegd dat ze toch zo’n vreselijk slimme meid was.

Na de miskraam van haar dochter had Janet Donnelly natuurlijk gezegd dat ze zich niet druk moest maken: ze was al mevrouw Logan en zou heus wel een keer een nieuwe baby krijgen. Megan vertrok haar gezicht bij de gedachte aan haar moeders reactie als ze ooit de moed zou vinden om James te verlaten.

‘Mijn moeder valt eigenlijk wel mee de laatste tijd,’ zei Nicole. ‘Het scheelt natuurlijk dat ze aan de andere kant van de wereld zit. En dat ik met een stinkend rijke man getrouwd ben.’

‘Moeders vinden dat wel fijn, lijkt het, hè?’

‘Ik zou me niet te druk maken over wat je moeder wel of niet fijn vindt, Megan. Mijn moeder verklaart me voor gek omdat ik werk, vooral omdat ik mijn hele salaris aan goede doelen schenk. Maar dat kan mij niet bommen. Ik voel me er goed bij. Er komt een tijd dat je moet doen wat jij wilt, wat jóú gelukkig maakt.’

Gelúkkig? Megan wist dat niets van wat ze deed haar werkelijk gelukkig zou maken. Ze moest echter wel toegeven dat ze zich op komende zaterdag verheugde. Hoe vreemd het misschien ook was om opgewonden te zijn omdat je een tweede huwelijksreis ging maken met een man die niet van je hield en die je waarschijnlijk alleen meenam om je zwanger te maken. Maar het leven was vreemd, had ze ontdekt en seksuele aantrekkingskracht ook. Ze had uit alle macht geprobeerd niet naar James te verlangen, maar dat had niets uitgehaald.

‘James neemt me opnieuw mee op huwelijksreis,’ zei ze.

‘Dat is geweldig nieuws! Wanneer gaan jullie?’

‘Komende zaterdag.’

‘Fantastisch, Megan. Echt fantastisch!’

‘James wil weer heel graag een baby.’

‘Dat kan ik me wel voorstellen. Ik bedoel… Hij wordt er niet jonger op, Megan. En volgens Russell wil hij dolgraag vader worden.’

‘Ja, dat weet ik.’ Zo graag dat hij bereid was het eerste het beste meisje zwanger te maken en met haar te trouwen. Nee, niet het eerste het beste meisje. Een dom naïef meisje dat geen vraagtekens zette bij zijn beweegredenen en dat zo onder de indruk was dat zo’n geniale man haar wilde hebben, dat ze nauwelijks meer kon nadenken…

‘Laten we van de week een keer samen gaan lunchen,’ stelde Nicole voor. ‘We kunnen ook gaan winkelen. Misschien wil je nieuwe kleren kopen voor de vakantie.’

‘Aha,’ zei Megan, ineenkrimpend van gêne. ‘Het is je zeker opgevallen dat ik gisteren hetzelfde pakje droeg als bij het vertrek van mijn eigen bruiloft. Ik heb al een tijd niet meer gewinkeld, Nicole. Gewoon geen zin.’

‘Dat is begrijpelijk. Je hebt een moeilijke tijd doorgemaakt, Megan. Maar James ook. Luister, ik weet zeker dat die tweede huwelijksreis niet alleen bedoeld is om weer zwanger te worden. Hij wil waarschijnlijk met je samen zijn. Hij houdt veel van je, weet je.’

‘Eigenlijk weet ik dat nog zo net niet,’ mompelde Megan voordat ze er erg in had.

‘Wát? Denk je dat James niet van je houdt? Dat is belachelijk, Megan. Hij aanbidt je!’

Megan wou dat ze niets gezegd had. Toch was het wel goed om te weten dat Nicole de waarheid over haar huwelijk blijkbaar niet wist. Nu kon ze met een gerust hart met haar gaan lunchen. ‘Ja, tuurlijk heb je gelijk,’ haastte ze zich te zeggen. ‘Sinds die miskraam is mijn zelfvertrouwen tot een nulpunt gezakt. Een depressie kan vreselijke dingen met je doen, Nicole. Je haalt je van alles in je hoofd.’

‘Haal je in elk geval niet in je hoofd dat James niet van je houdt, meiske. Kort na je huwelijk sprak ik nog met Kara, die ken je toch nog wel? Op school was ze mijn beste vriendin. We vonden het allebei heel romantisch dat James met je getrouwd was. Rijke mannen hoeven immers niet met hun vriendin te trouwen alleen maar omdat ze zwanger is. Hij had je kunnen dwingen het te laten weghalen, of je gewoon een smak geld kunnen geven. Of je als minnares kunnen aanhouden, mét kind. In plaats daarvan holde hij met je naar het altaar. Als dat geen echte liefde is…’

‘Je hebt vast gelijk.’

‘Ja, beslist. Maar wat dat gebrek aan zelfvertrouwen betreft: dat moet veranderen. Hoezeer James zich aanvankelijk ook aangetrokken voelde tot jouw lieve persoontje, het is niet goed om altijd maar meegaand te zijn. Een man als James loopt finaal over je heen als je niet uitkijkt. Op een gegeven moment moet je als vrouw je man versteld doen staan. Die tweede huwelijksreis is het juiste moment voor een nieuw imago.’

Dat klonk Megan wel goed in de oren. ‘Wat voor imago?’

‘Het soort dat James aan zijn cliënten geeft. Sexyer, uitdagender.’

‘Dat klinkt geweldig, Nicole. Maar ik ben nooit uitdagend geweest, of sexy.’

‘Daarom heet het ook een nieuw imago. En nu geen gesputter meer. Je hebt duidelijk een zetje in de juiste richting nodig en ik ben de aangewezen persoon om je dat te geven. Wanneer gaan jullie ook alweer weg?’

‘Zaterdag,’ zei Megan, ietwat overdonderd maar blij.

‘Zaterdag, mooi. Dan regel ik een afspraak voor je bij een fantastische schoonheidssalon. Ze doen de hele mikmak. Het kost een flinke duit, maar wat maakt het uit? James heeft geld zat.’

‘Het kan me niet schelen wat het kost,’ zei Megan tot haar eigen verbazing. Als ze op die manier James naar haar kon laten kijken met een vurig verlangen dat onmogelijk nep kon zijn…



Toen Nicole ophing, voelde ze zich behoorlijk opgewonden over haar plannen voor die week. De volgende dag zou ze Megan mee uit lunchen nemen. Woensdag en donderdag zouden ze gaan shoppen. Ze vermoedde dat één dag niet genoeg was om Megan over te halen het soort kleren te dragen dat ze in gedachten had. Vrijdag zouden ze de hele dag in de schoonheidssalon doorbrengen. Ze zou die week vrij moeten nemen, maar dat was geen probleem. Ze was met haar baas getrouwd.

‘Russell?’ riep ze, de trap afrennend. ‘Waar ben je?’

‘Hier,’ klonk het uit de achtertuin.

Soms wilde Nicole dat ze nog in Russells knusse appartement woonden, waar je altijd wist waar de ander was. Maar goed, dan hadden ze al deze ruimte niet gehad.

Ze stormde de veranda op en zag Russell met zijn handen in zijn zij midden in de grote achtertuin staan. ‘Zullen we hier een zandbak maken?’ vroeg hij, naar een hoek wijzend. ‘En daar een speelhuisje?’

‘Daar is nog alle tijd voor,’ zei ze goedmoedig. ‘De baby komt pas over zes maanden.’

‘Maar ik heb maar één dag in de week vrij, snap je.’

Dat was vandaag. Op maandag.

Nicole tuitte haar lippen. ‘Ik had kunnen weten dat je weer de workaholic zou gaan uithangen zodra ik met je getrouwd was.’

‘De pot verwijt de ketel, juffie.’

‘Klopt,’ gaf ze toe. Door bij Russell in de makelaardij te gaan werken had ze haar sterke kant ontdekt. Het gaf haar een kick om het juiste huis voor mensen te vinden. Het gaf haar ook een kick om haar eigen geld naar Julie te kunnen sturen, die in Bangkok bezig was een tweede weeshuis op te zetten.

‘Hoe ging het gesprek met Megan? Ik wed dat je haar nog niet hebt kunnen overhalen met je te gaan lunchen.’

‘Je hebt het mis,’ zei ze zelfvoldaan. ‘We gaan morgen. Daarna neem ik haar mee op kledingjacht, en vrijdag gaan we naar Stephano’s Beauty Spa. Raad eens waarom.’

Russell draaide zich om en keek zijn vrouw aan. ‘Niks zeggen. Ze gaat met James weer op huwelijksreis.’

‘Bingo. Naar Dream Island zelfs.’

‘Verdomd fantastisch! Ik maak me sinds die miskraam echt zorgen om die twee.’

‘Ik maak me vooral zorgen om Megan. Het is een kwetsbare meid. Weet je dat ze het zich in haar hoofd heeft gehaald dat James misschien niet van haar houdt?’

‘Wát?’

‘Ja, ik schrok er net zo van als jij. Ik bedoel, we weten allebei dat hij van haar houdt. Waarom kijk je me zo raar aan? Wat weet jij dat ik niet weet?’ Geërgerd sloeg ze haar armen over elkaar. Toen viel het kwartje. ‘Nee!’ riep ze uit, terwijl ze haar armen geschokt langs haar lichaam liet vallen. ‘Hij houdt niet van haar, hè? Hij is alleen maar om het kind met haar getrouwd. Daarom was hij zo van streek toen dat misging.’

‘Inderdaad,’ gaf Russell met een zucht toe.

‘De gluiperd.’

‘Neem het hem niet al te kwalijk, Nicole. Hij wil een gezin, en Jackie wilde hem er geen geven. Wat moest hij dan? Altijd alleen blijven? Dat is niks voor James.’

Nicole kneep haar ogen toe. ‘Maakte hij Megan expres zwanger voordat hij met haar trouwde?’

‘Volgens mij wel. Niet dat hij me dat met zoveel woorden heeft verteld. James praat niet veel over zijn privéleven. Ik weet wel dat hij nog gek is op Jackie.’

‘Die egoïstische trut? Megan is tien keer beter.’

‘Dat weten we allebei.’

‘Arme Megan… Geen wonder dat ze geen zelfvertrouwen meer heeft. Waarschijnlijk vóélt ze dat hij niet verliefd op haar is. Goddank heb ik haar ervan weten te overtuigen dat ze zich van alles in haar hoofd haalde.’

‘Dat is heel goed. Wie weet, wordt hij op den duur wel verliefd op haar.’

‘Hm. Daar is weinig kans op, tenzij ze verandert. Het wordt tijd dat ze niet langer Megan de muis is. Mijn make-over komt precies op tijd.’

‘Doe niets té ingrijpends, Nicole. James is gesteld op Megan zoals ze is.’

‘Ja, maar hij is niet verliefd op de Megan zoals ze is. Ze moet een beetje uit haar schulp kruipen. Hem wakker schudden. Uitdagender worden en sexyer.’

‘Dat is onbegonnen werk, Nicole.’

‘Doe niet zo mal. Je moet alleen weten hoe je het moet aanpakken. Mannen zijn visueel ingesteld. Als ze er sexyer uitziet, zal hij anders met haar omgaan. Daardoor zal ze zich sexyer vóélen en zich sexyer gedragen, het is gewoon een sneeuwbaleffect.’

‘Als jij het zegt.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik neem aan dat je haar niks hebt verteld over onze baby?’

‘Hemel, nee. Dat zou haar alleen maar pijn gedaan hebben. Je hebt het James toch niet verteld, hè?’

‘Nee.’

‘Wacht daar in elk geval mee totdat ze terug zijn van vakantie. Ik hoop dat die een succes wordt.’

‘James kennende zal dat heus wel lukken.’

‘Hij is God niet,’ zei Nicole enigszins geïrriteerd. Van Russells vrienden was James nooit haar favoriet geweest. Nu al helemaal niet.

‘Zeg dat niet tegen James. Of zijn cliënten.’

‘Het probleem met James Logan,’ ging Nicole nijdig verder, ‘is dat hij veel te intelligent en te knap is.’

‘Hij heeft inderdaad een groot ego.’

‘En een grote je-weet-wel, wed ik.’

‘Nicole McClain!’ riep haar echtgenoot met gespeelde verontwaardiging uit.

‘Ach, hou toch op. Jij en ik kennen zijn reputatie op het gebied van vrouwen. Voordat hij met Jackie Foster trouwde, had hij ik weet niet hoeveel stoeipoezen.’

‘Dat was jaren geleden. Hij is veranderd.’

‘Poeh, helemaal niet. Niet echt. In de slaapkamer is hij vast een stoute jongen.’

‘Ik meen me te herinneren dat je het wel leuk vond dat ik in de slaapkamer een stoute jongen was toen we elkaar net kenden.’

‘Dat was anders,’ zei ze, hooghartig haar lange blonde haar naar achteren schuddend.

‘Hoezo?’

‘Wij waren verliefd.’

‘Megan is verliefd op James.’

‘Ja, maar James is niet verliefd op háár.’

‘Wat niet weet, wat niet deert.’

‘Typisch een mannenopmerking!’ riep ze stampvoetend uit. ‘Ze kijken niet verder dan hun neus lang is.’

‘Dat is niet waar. Ik weet zeker dat James wilde dat het anders was. Zoals ik eerder zei: we kunnen niet altijd kiezen op wie we verliefd worden. Dat zou jij als geen ander moeten weten, Nicole. Probeer je in te leven in James. Dat doe je bij andere mensen ook.’

Nicole was van haar stuk gebracht. Russell leverde zelden kritiek op haar. Maar toen ze over zijn wijze woorden nadacht, zag ze in dat ze te hard over James had geoordeeld. Het probleem was dat ze nooit met een onbevooroordeelde blik naar een rijke man kon kijken.

‘Je hebt gelijk. Ik ben niet fair geweest. Ik wou alleen dat James niet met een meisje zoals Megan was getrouwd. Ze is zo… kwetsbaar.’

‘Met zo’n moeder? Ik vermoed dat er onder haar frêle uiterlijk een ruggengraat van staal schuilgaat.’

‘Misschien…’

‘Ongetwijfeld. Zo, genoeg over James en Megan. Het zijn volwassen mensen. Ze komen er wel uit.’





Hoofdstuk 6





Zaterdagochtend was het zelfvertrouwen van Megan wederom tot het nulpunt gedaald. Dit keer kwam het puur door haarzelf. Wat had haar bezield om naar het advies van Nicole te luisteren? Om de kleren maakte ze zich niet zo druk, al waren ze wat gewaagd, maar wel om wat ze in de schoonheidssalon had laten doen. Was ze soms gek geweest?

Ze kreunde toen de telefoon ging. Dat was vast James om te vragen of ze klaar was. Hij zou haar om stipt acht uur oppikken, over zo’n vijf minuten dus.

Kort na zessen was Megan opgestaan om zich voor te bereiden. Ze had Roberta’s aanbod van een ontbijt afgeslagen en gezegd dat ze op de luchthaven wel iets zou eten. Ze wist dat ze door de zenuwen toch geen hap door haar keel zou kunnen krijgen.

Nu was het moment dan aangebroken waar ze de hele week van gedroomd had en waar ze plotseling bang voor was. ‘Ja, James,’ zei ze door de telefoon. ‘Ik ben klaar.’

‘Ik kom eraan.’

Vlug inspecteerde ze zichzelf voor de zoveelste keer van alle kanten in de spiegel. Het was maar goed dat de witte heupbroek van stretchstof was, dacht ze, want hij zat superstrak als een tweede huid om haar achterste en dijen. In combinatie met de blitse zilverkleurige hooggehakte sandalen die ze droeg, leken haar benen erg lang. En sexy. Alles wat ze aanhad, was sexy, vooral de zwart-witte extreem laag uitgesneden top. Misschien had het er minder uitdagend uitgezien als ze geen beha had gedragen. De zwart kanten push-upbeha die Nicole echter had uitgekozen, zorgde voor een fraai decolleté.

Megan was blij dat ze een spijkerjasje had om eroverheen aan te trekken, ook al bleef haar decolleté zichtbaar. Maar in Cairns, waar het gemiddeld achtentwintig graden was, zou ze het jasje sowieso moeten uitdoen.

Haar vakantiegarderobe was afgestemd op warm weer en bestond uit diverse blote tops en korte broeken, een paar zonnejurken, een rode bikini met een ongehoord sexy string en een kleurrijk badpak dat er in het rek bedrieglijk bescheiden had uitgezien, maar dat in werkelijkheid niet was.

Al had ze er nu het figuur voor om dat soort kleren te dragen, ze had er nog moeite mee om zo met haar lichaam te pronken. De meeste aankopen had ze zich laten aanpraten door Nicole, die veel overredingskracht bezat. Geen wonder dat die meid het goed deed in de makelaardij.

Ik zie er goed uit, besloot Megan. Bij die schoonheidssalon wisten ze wat ze deden. Alleen leek de vrouw die vanuit de spiegel naar haar terugstaarde niet zo erg op haar. Ze was veel te modieus en ja, sexy. Daar was dat woord weer: sexy.

Ineens dacht ze aan het schilderij dat ze de vorige avond had afgemaakt en in de kast had weggestopt, samen met het andere. Ze waren goed. Haar beste werk. Zou ze ze ooit aan James durven laten zien? Ze betwijfelde het.



Eindelijk, dacht James toen hij zich naar het atelier haastte. Over een paar uur zouden ze in Cairns zijn. Daarna gingen ze, na een korte helikoptervlucht, naar Dream Island, waar ze alleen zouden zijn in de meest luxueuze en duurste privévilla van het exclusieve vakantieoord. Hij kon nauwelijks wachten.

De afgelopen week was een van de langste weken in zijn leven geweest. Hij had zijn voortdurende frustratie enigszins weten te verlichten door lange dagen te maken op kantoor, waarna hij in de fitnessruimte had getraind tot hij moe genoeg was om te gaan slapen. Toch was de tijd niet snel genoeg voorbijgegaan. Het had misschien gescheeld als hij eens had kunnen golfen. Dat zorgde altijd voor afleiding en het was ontspannend. Maar Hugh was op huwelijksreis en Russell had het veel te druk gehad met huizen verkopen. En alleen golfen, daar hield James niet van.

Opgewonden beende hij zonder te kloppen naar binnen. Plotseling bleef hij staan. ‘Mijn hemel!’

Alleen dit moment al was het opvolgen van Nicoles advies waard geweest, dacht Megan blij. Uit James’ ogen sprak dan misschien geen liefde, maar dit vond ze ook prima. Zijn blik knetterde bijna toen die van top tot teen over haar heen gleed, en zijn mond hing open van verbazing. Daarna verscheen er een supersexy glimlach. ‘Wauw,’ zei hij.

Megan beantwoordde zijn glimlach. ‘Nicole zei dat het tijd was om Megan de grijze muis de deur uit te zetten.’

James leek van zijn stuk gebracht. ‘Wat vreselijk van haar om dat te zeggen.’

‘Helemaal niet, ik was het helemaal met haar eens. Het was tijd voor iets anders. Wat vind je van de nieuwe Megan?’ Ze maakte een pirouette, waarbij haar in laagjes geknipte en lichtere coupe over haar schouders zwiepte.

‘Ik denk dat we het vliegtuig missen als we nu niet maken dat we wegkomen. Dus wijs me je bagage, o verrukkelijke vrouw, en laten we gaan!’

Een opgetogen Megan pakte haar spijkerjasje en de nieuwe weekendtas, zette haar nieuwe designbril op en liep naar de deur.

De hele weg naar de luchthaven bleef James haar aanstaren, met een blik die dan weer spottende vermakelijkheid en dan weer openlijke bewondering uitdrukte. Hij keek echter niet meer zo geamuseerd toen ze door de terminal liepen en hij zag dat andere mannen ook naar haar staarden. Eentje floot zelfs in het voorbijgaan. ‘Geile schurk,’ mompelde James zacht.

Megan wist niet of ze de aandacht fijn vond. Het voelde vreemd. Ze was het niet gewend dat mannen naar haar lonkten. De jaloezie van haar man vond ze echter wel prettig. Toch was ze blij toen ze eindelijk aan boord waren, waar ze alleen was met hem, in de businessclass van het vliegtuig. In het openbaar met haar borsten pronken was niet echt haar stijl. Ach, misschien raak ik er wel aan gewend, dacht ze ondeugend.

‘Ik heb wel gemerkt dat ik mijn zwarte band in karate moet gaan opfrissen,’ zei James toen ze eenmaal zaten.

‘Wat? Waarom?’

‘Om al die andere kerels van je af te slaan.’

Megan bloosde van genot. ‘Doe niet zo raar.’

‘Ik doe niet raar. Lieve hemel, Megan, ik herkende je vanochtend nauwelijks. Je ziet er schandalig sexy uit.’

Ze besloot het niet als een belediging op te vatten. Want hij had gelijk: ze zag er anders, ja, séxy, uit. ‘Ik ben gisteren de hele dag in de schoonheidssalon geweest, dus voordat de afrekening van de creditcard binnenkomt, zal ik je maar waarschuwen dat het een klein fortuin kost om er zo uit te kunnen zien.’

Haar tanden waren gebleekt, haar lange bruine haren geknipt en gekleurd, haar wenkbrauwen geëpileerd, haar lippen opgevuld, al haar nagels gelakt. Ze had zich laten waxen, oppoetsen en polijsten totdat elke centimeter van haar huid zo glad was als een surfplank. Elke centimeter. O jee, daar had ze even niet meer aan gedacht. Ze slikte nerveus. Moest ze het nu zeggen, of wachten tot hij het later allemaal zou zien? Ze besloot haar mond te houden. Wat gedaan was, was gedaan. ‘Mijn garderobe kostte ook een lieve duit,’ biechtte ze in plaats daarvan op. Het kostte verdraaid veel om zo mooi te worden, dat mannen naar je omkeken. Er was echter maar één man van wie ze wilde dat hij naar haar omkeek.

‘Mijn geld is jouw geld, liefste,’ zei die man glimlachend, en hij pakte haar rechterhand.



James wist meteen dat hij haar niet had moeten aanraken. Niet hier, niet nu. Maar het was te laat… Hij bekeek haar met een mengeling van nieuwsgierigheid en opwinding, terwijl hij zijn tong lichtjes over haar vingertoppen liet glijden. Toen nam hij bewust haar middelvinger in zijn mond. De oude Megan zou geschrokken zijn. Wat zou de nieuwe Megan doen? Hij zag de verrassing in haar ogen langzaam in iets anders veranderen. Haar pupillen werden groter, haar oogleden zwaarder. Zodra hij begon te zuigen, viel haar mond open en stokte haar adem even. Niet van schrik, maar van genot, puur sensueel genot.

James had altijd geweten dat Megan een gevoelige en een hartstochtelijke vrouw was. Haar verlegenheid en gebrek aan ervaring hadden hem er echter van weerhouden om op seksueel gebied een avontuurlijker weg in te slaan. Hij had haar niet van streek willen maken met dingen die ze misschien weerzinwekkend vond. Hij zag echter dat deze nieuwe Megan misschien wel bereid was om haar horizon te verbreden. De gedachte dat zij met hem zou doen wat hij nu met haar vinger deed, wond hem op, en wel zozeer, dat hij wist dat hij daar snel mee moest ophouden.

Toen hij de steward met drankjes aan zag komen, moest hij Megans vinger wel uit zijn mond halen en haar hand op de leuning leggen. Het was echter heerlijk om haar zacht te horen kreunen uit protest. Ze was duidelijk net zo opgewonden als hij, misschien nog wel meer. Haar ogen stonden glazig, wat erop duidde dat ze zich geheel had overgegeven. Misschien was ze zich niet eens meer bewust van haar omgeving. Hevige seksuele opwinding had soms dat effect. Hij besefte dat deze huwelijksreis nog beter zou worden dan hij had gehoopt.

‘Willen u en de dame misschien een drankje, sir?’

James draaide zijn hoofd naar Megan, die er nog steeds versuft uitzag. ‘Champagne voor jou, liefste?’

Ze knipperde met haar ogen en knikte.

‘Champagne voor de dame en voor mij een dubbele scotch. Zonder ijs.’

Megan sloeg het glas champagne achterover, terwijl hij langzaam aan zijn whisky nipte, denkend aan de heerlijke erotische dingen die voor hem in het verschiet lagen. Hij zou geen pardon hebben voor deze nieuwe Megan, niet nu hij wist dat ze happig was. Hun liefdesspel zou zich ook niet beperken tot de slaapkamer. Haar zwanger maken was ineens niet meer zijn belangrijkste doel. Eerst wilde hij iets doen aan die frustratie waar hij nu al drie maanden mee rondliep.

De steward kwam langs om te vragen of hij hun glas kon bijvullen. Tot haar schrik zag Megan dat het hare leeg was. ‘Nee, nog niet,’ zei ze. Het effect van de alcohol op haar lege maag was al merkbaar, en ze was draaierig in haar hoofd. Maar dat kwam misschien niet door de champagne. Ze was al licht in haar hoofd vanaf het moment dat James aan haar vinger had gezogen. Haar handen omklemden de leuning bij de gedachte aan hoe dat had gevoeld. Ze had niet gewild dat hij stopte. Had er niet bij stilgestaan waar ze waren of dat andere mensen hen konden zien. Toen hij zijn vinger had teruggetrokken, had ze zelfs een kreetje van protest geslaakt. Bij die herinnering schaamde ze zich. Wat zou James niet van haar denken?

‘Niet doen,’ zei hij zacht.

Ze keek hem aan. ‘Wat niet?’

‘Je schamen.’

‘Hoe wist je –’ Ze zweeg abrupt toen ze besefte dat ze gebloosd moest hebben. Haar wangen gloeiden nog. ‘Je zult me wel een dwaas vinden.’ Haar eerdere gelukzalige gevoel ging langzaam over in wanhoop. Nicoles plan om haar in een sexy uitdagende vrouw te veranderen was van meet af aan tot mislukken gedoemd geweest. Het ontbrak haar aan zelfvertrouwen op dat vlak. Dat had ze nooit gehad, ook voor haar miskraam niet.

‘Ik vind je helemaal niet dwaas,’ zei James. ‘Ik bewonder je omdat je de afgelopen week wat aan je uiterlijk hebt gedaan. Je ziet er echt schitterend uit. Maar de persoon vanbinnen is niet veranderd. In wezen ben je verlegen, Megan. Je zult het nooit prettig vinden om in de spotlights te staan, en daar ben ik blij om. Ik zou nooit met een vrouw getrouwd zijn die het fijn vond om in het openbaar door mij besabbeld te worden.’

‘Maar dat deed je daarnet wel,’ protesteerde ze. ‘En ik vond het wél fijn. Het voelde alsof…’

Zijn glimlach verwarde haar.

‘Ik weet het,’ zei hij, ‘maar dat kwam doordat je zo opgewonden was dat je vergat dat we niet alleen waren.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Geloof me, dat weet ik gewoon.’

Ze staarde hem alleen maar aan.

‘Ik ben veel ouder dan jij, Megan. En ik heb veel meer ervaring. Sorry als ik je in verlegenheid heb gebracht. Het was niet mijn bedoeling, maar je nieuwe look wond me zo op, dat ik mezelf even niet in de hand had.’

‘Echt waar?’ Ongelooflijk. Ze had nooit gedacht dat haar superbeheerste echtgenoot dat ooit zou kunnen overkomen. Niet bij haar in elk geval. Misschien verlangde hij wel echt naar haar. Misschien was zijn hartstocht niet gespeeld.

‘Je hoeft niet zo verbaasd te klinken. Heb je enig idee hoe frustrerend de afgelopen maanden voor mij zijn geweest? Sommige nachten klom ik tegen de muren omhoog.’

Aha… Dus dat hij zich zo had laten gaan, kwam alleen doordat hij naar seks verlangde. Even loerde de wanhoop om de hoek, maar die verdreef ze door de situatie met verstandige logica te bekijken. Voordat ze aan deze tweede huwelijksreis begon, had ze geweten hoe het ervoor stond. Hij hield niet van haar. Kennelijk was hij haar toch niet ontrouw geweest. Tel je zegeningen, zei ze tegen zichzelf. Bovendien was hij deze week niet de enige die tegen de muren omhoog was geklommen.

Ze keek hem recht aan. ‘Hoeveel vrouwen heb je in de loop der jaren gehad?’

‘Wat een vraag! Geen idee.’

‘Zóveel…’

‘Ik zou me over geen van hen zorgen maken als ik jou was. Ze verdwenen op slag uit mijn gedachten toen jij verscheen.’

Ja, tuurlijk, dacht ze met een zeker cynisme dat haar zelf verraste. Zij was door hem immers uitverkoren om de moeder van zijn kinderen te worden.

‘Waarom ik?’ vroeg ze plotseling, ook al wist ze dat ze zich op glad ijs begaf.

‘Omdat je perfect was,’ zei hij vleiend.

O, hij was goed, heel goed. ‘Vond je het erg dat ik nog maagd was?’

Hij keek verbaasd. ‘Waarom zou ik dat erg gevonden hebben?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Omdat ik onervaren was. Ik kan me voorstellen dat je me na een tijdje behoorlijk saai vond in bed.’

‘Ik heb je nooit saai gevonden in bed.’

‘Ach kom nou, James. Als we een nieuwe start willen maken, zullen we toch in elk geval eerlijk moeten zijn over slaapkameraangelegenheden.’

James besefte dat de situatie nu snel de verkeerde kant op kon gaan. ‘Megan, liefste, ik ben eerlijk. Ik heb je nooit saai gevonden in bed. Maar dat wil niet zeggen dat ik ons liefdesleven niet wat… creatiever zou willen maken. Ik krijg de indruk dat jij er geen bezwaar tegen hebt als ik dat komende week zou doen. En anders stel ik voor dat je dat nu zegt.’

‘Wat bedoel je met… creatiever?’

‘Dit is geloof ik niet het moment of de plaats om daar op in te gaan. Maar ik zal het je laten zien als we op Dream Island zijn.’ Op een verleidelijke manier keek hij haar liefkozend aan. ‘Ik beloof je dat ik niets zal doen wat je te, eh… té zou vinden.’

‘Zoals wat?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Zoals je aan het bed vastbinden,’ zei hij tamelijk luchthartig. Meteen daarna wilde hij dat hij dat niet gezegd had.

Haar ogen werden groot. Toch zag hij geen paniek, alleen verbazing. Misschien zelfs een vleugje opwinding. Aha, dat behoorde dus tot de mogelijkheden. Hij raakte vreselijk opgewonden bij de gedachte aan Megan, naakt op een bed met haar polsen aan het hoofdeind vastgebonden. Vermoedelijk zou zij er ook van genieten. Ze kon zich aan hem overleveren, zoals daarnet toen hij aan haar vinger had gezogen. Ze zou hem niet kunnen tegenhouden als hij naar lagere regionen zou afdalen. Daar zou ze vast ook van genieten als ze haar verlegenheid eenmaal overwonnen had. Daar was hij van overtuigd. ‘Dat zou ik kunnen doen, maar alleen als je me daarom vraagt…’ Toen hij zonder enige moeite haar blik kon vasthouden, wist hij dat ze alles zou doen wat hij wilde.

Net op dat moment kwam de steward met hun lunch. James zag Megans hoogrode blos toen ze het dienblad aanpakte. Ongetwijfeld was ze bang dat de man iets had gehoord van wat ze hadden gezegd. Of misschien bloosde ze zo van opwinding. Hij hoopte dat laatste.

Jammer dat het nog een paar uur vliegen was naar Cairns, en daarna duurde het waarschijnlijk nog een uur voordat ze totale privacy hadden op Dream Island. Ze moesten ophouden met over dit soort verleidelijke dingen te praten. Hij mocht niet al te opgewonden raken. Hij wilde niets overhaasten met Megan. Tijdens de lunch probeerde hij met geweld zijn gedachten, en zijn lichaam, onder controle te krijgen. Daarna klapte hij zijn stoel naar achteren om een dutje te doen. ‘Maak me maar wakker als we er zijn, schat,’ zei hij, en hij sloot zijn ogen…





Hoofdstuk 7





Dream Island was niet groot en lag ook niet ver van het vasteland. Maar het had alles wat nodig was voor een romantisch weekje weg: hagelwitte strandjes, diverse restaurants met de beste chef-koks ter wereld en vijfsterrenaccommodaties in allerlei soorten en maten: van een chic hotel pal naast het hoofdstrand tot villa’s her en der verspreid in de grote tropische tuinen, en op zichzelf staande huisjes in het afgelegen deel van het eiland, met privézwembad of privéstrand.

De tweekamervilla die James had gereserveerd, was de enige op het eiland met zowel een privéstrand als een privézwembad. Hij was gruwelijk duur en werd vaak gebruikt door koninklijke gasten en rocksterren en nu dus ook door een Australische miljardair die er alles voor overhad om zijn tweede vrouw te imponeren en te bezwangeren.

Niet dat James aan baby’s dacht toen hun vliegtuig in Cairns was geland en ze eindelijk per helikopter naar Dream Island vlogen. Maar aan vrijen met Megan dacht hij beslist wel.

Het was mateloos irritant dat ze ook nog eens per strandbuggy door een dicht tropisch woud naar hun accommodatie moesten rijden, maar alle frustratie verdween toen hij zag wat hij voor tweeduizend dollar per dag kreeg. Hun villa was niet alleen luxueus, maar ook zeer goed uitgerust voor het soort erotische intermezzo’s die hij op het vliegtuig bedacht had. Er was een reusachtige slaapkamer met een kingsize bed en een weelderige badkamer met een dubbele douche en een verzonken bubbelbad. De woonkamer was ook van alle gemakken voorzien, met diverse grote comfortabele banken, een paar hedonistisch uitziende kleden en een gigantische plasma-tv. Tel daarbij de volledige privacy op – de enige weg die naar hun villa leidde, was streng beveiligd – en je had de ideale omstandigheden voor wat James in gedachten had.

Eerst moest hij echter het overijverige kereltje dat hen hierheen had gebracht zien te lozen. Die man had hen ook nog tien minuten lang rondgeleid, waarbij hij zijn ingestudeerde babbel over hen had uitgestort.

‘U hoeft alleen de telefoon maar op te pakken,’ zei hij nadat hij de toestellen in de woonkamer, slaapkamer, badkamer en keuken getoond had, ‘en er wordt direct opgenomen bij de receptie. Uw villa wordt schoongemaakt wanneer u maar wilt. We hebben ontdekt dat vooral mensen op huwelijksreis dat liever hebben dan dat de schoonmakers zich elke ochtend melden. Uw keuken is goed bevoorraad, maar we leveren ook maaltijden en picknickmanden op verzoek. Al het eten en drinken op het eiland is inbegrepen in het bedrag dat u al betaald hebt. Er wordt niets extra’s in rekening gebracht, ook niet in het à-la-carterestaurant. Hier is de sleutel van uw persoonlijke strandbuggy, die onder de carport achter de villa staat. Niet dat u hem nodig hebt om naar het strand te gaan. Zoals u al hebt gezien, ligt dat op nog geen vijftig meter van uw voordeur. U zult de buggy echter wel nodig hebben om terug te gaan naar de receptie en de restaurants. Eens kijken, dat was het geloof ik. Hebt u nog vragen?’ besloot hij met een gemaakte glimlach.

‘Ik weet zeker dat u niets hebt overgeslagen,’ antwoordde James, terwijl hij de sleutel in zijn zak stak en een briefje van vijftig dollar uit zijn portefeuille haalde. ‘Bedankt.’ Hij gaf hem het geld.

‘Ú bedankt, sir. Dit wordt zeer op prijs gesteld.’

‘Net als uw vertrek,’ mompelde James zacht, terwijl de man zich weg haastte.

Eindelijk was hij alleen met Megan, die waarschijnlijk naar de slaapkamer verdwenen was. James beende erheen. Ja, daar stond ze, naar het bed te staren. James’ blik ging meteen naar het hoofdeind. Het was gemaakt van donkerkleurig rotan, net als de rest van de meubels. Er waren geen stijlen, maar het bood genoeg mogelijkheden om een sjaal of stropdas aan vast te binden. Niet dat hij die had meegenomen. ‘Wat vind je ervan?’ vroeg hij, en ineens besefte hij dat Megan sinds hun aankomst nog geen woord gezegd had. Niet dat ze de kans had gehad, met dat ventje dat aan een stuk door had gerateld vanaf het moment dat hij ze bij de heliport had opgepikt.

Megan ademde diep in en liet de lucht weer langzaam ontsnappen, uit alle macht proberend het zelfvertrouwen te herwinnen dat James haar die ochtend gegeven had. Het had echter geen zin. De nieuwe sexy Megan dreigde weer te veranderen in Megan de muis, en dat proces was begonnen op het moment dat James in het vliegtuig achterover was gaan liggen en zijn ogen had gesloten.

Eerst was ze verbaasd geweest dat hij zich kon ontspannen, terwijl hij net zo opgewonden moest zijn geweest als zij. Toen hij kennelijk in slaap was gevallen, had ze alleen maar willen huilen. Uiteindelijk had ze haar stoel ook naar achteren geklapt en had ze geprobeerd haar hoofd leeg te maken.

Dat was niet gelukt, omdat ze geplaagd was door de meest ondermijnende gedachten. Ze had duidelijk nog een lange weg te gaan voordat ze haar echtgenoot, een echte man van de wereld, zou kunnen opwinden. Toen de eerste verrassing over haar nieuwe imago was weggeëbd, had James meer geamuseerd dan opgewonden geleken, en dat vermoeden werd bevestigd door het feit dat hij in slaap was gevallen.

Zodra ze in Cairns op de helikopter naar Dream Island waren gestapt, had Megan gewild dat ze hier nooit mee had ingestemd.

Op de een of andere manier wist ze een glimlach tevoorschijn te toveren, terwijl ze zich naar haar man omdraaide. ‘Dit moet je een vermogen gekost hebben.’

‘Inderdaad. Maar het is elke cent waard. Vooral de privacy vind ik heerlijk. Ik denk dat ik de komende tien dagen nudist word. Doe je mee?’

Vol afgrijzen staarde ze hem aan. Of was het paniek?

Het drong tot hem door dat de sexy nieuwe Megan die hij die ochtend had opgehaald nog niet helemaal klaar was voor dit avontuur. Ze wílde wel nieuwe dingen proberen op seksueel gebied, maar voor zo’n drastische verandering was moed nodig en zelfvertrouwen. Af en toe liet die haar in de steek, zoals nu.

James wist dat hij overkwam als een uiterst zelfverzekerd iemand, maar in zijn jongere jaren was hij heus niet altijd zo zeker geweest van zichzelf en zijn kunnen. Hij wist nog hoe het voelde om faalangst te hebben – verdorie, hij had nogal geen risico genomen toen hij met Images begon – dus begreep hij wat er nu door Megan heen ging. Hij was echter niet van plan haar weer terug in haar schulp te laten kruipen. Misschien moest hij het wat rustiger aan doen dan hij had gepland.

‘Maar eerst het belangrijkste. Heb je honger? In de keuken is van alles.’

‘Nee, dank je.’ Ze leek nog steeds niet op haar gemak. ‘In het vliegtuig heb ik genoeg gegeten. Ik denk dat ik ga douchen. Het is hier warmer dan ik had gedacht.’

‘Dat klopt. Goed idee, trouwens. Ik doe met je mee.’

Megans ogen werden groot, en James wist dat hij gelijk had: nu het zover was, had ze geen zelfvertrouwen meer. De plotse kwetsbaarheid in haar blik ontroerde hem. Hij had de onschuld die ze uitstraalde altijd aantrekkelijk gevonden. De tijd van onschuld was nu echter voorbij. Hij wist dat hij haar niet zou helpen als hij haar liet terugkeren naar haar oude verlegen zelf. ‘Vertrouw me, je zult het fijn vinden,’ zei hij met een bemoedigende glimlach.





Hoofdstuk 8





Hem vertrouwen. Twee ironischer woorden kon Megan niet bedenken. Vertrouwen was nu echter het punt niet, eerder gêne. Haar gezicht kleurde nog dieper toen ze zich in gedachten poedelnaakt voor James zag staan.

Deze blos, die heviger was dan eerst, bracht James van zijn stuk. Dit keer probeerde hij er niet achter te komen wat er was. Het was tijd voor actie.

Megan was blij dat hij haar in zijn armen trok en haar kuste. Blij dat hij het heft in handen nam. Daar was hij tenslotte goed in. De baas zijn. Hij was zo beheerst met haar omgegaan toen ze elkaar net kenden, en ze was zo snel verliefd op hem geworden, dat ze amper tijd had gehad om zich af te vragen wat er achter zijn bewering stak dat hij zo onder de indruk was van haar charmes. Ze wilde nu alleen maar zwelgen in zijn schijnbare passie voor haar. Daarom was ze immers mee hierheen gekomen. Om nog één keer van zijn voortreffelijke liefdesspel te kunnen genieten.

Ze koesterde absoluut niet de illusie dat hun huwelijk zou standhouden. Dat kon toch niet als ze geen baby meer wilde? Daar moest ze zich echter niet schuldig over voelen. Híj was degene die zich schuldig moest voelen. Maar het woord ‘schuld’ kwam niet in zijn woordenboek voor. Hij was een wrede, koelbloedige duivel. Nee, niet koelbloedig, verbeterde ze zichzelf met een kreun toen zijn omhelzing zich verstevigde, waardoor haar al gevaarlijk verhitte lichaam nog dichter tegen het zijne kwam.

Ze voelde de overduidelijke en vleiende drang van zijn opwinding tegen haar buik. Overmand door haar eigen verlangen klemde ze haar armen om zijn nek, waarbij haar borsten stevig tegen zijn harde borstkas geduwd werden.

Al kussend tilde hij haar op en liep hij naar de badkamer. Hun lippen waren nog steeds op elkaar gedrukt toen hij haar op haar inmiddels slappe benen zette en haar topje over haar hoofd trok. ‘Hoe mooi deze fantastische zwarte beha je ook staat, hij zal uit moeten,’ zei hij, haar topje achteloos wegwerpend. Hoewel hij direct de verborgen voorsluiting had gevonden, nam hij de tijd om hem los te maken, haar diep in de ogen kijkend. Het leek een eeuwigheid te duren voordat de twee cups uit elkaar weken. Toen haar borsten eindelijk ontbloot werden, ging haar hart als een razende tekeer.

Zijn blik ging naar beneden. ‘Nog mooier,’ zei hij schor.

Megan hapte naar adem in afwachting van zijn aanraking. Maar hij liet haar opvallend harde tepels ongemoeid. In plaats daarvan gingen zijn handen naar de knoop van haar witte spijkerbroek. Haar hart klopte in haar keel. Hij zou heel gauw zien wat ze had gedaan. Zou hij verrast zijn? Geschokt? Blij? De meeste mannen vonden het mooi, had Nicole gezegd. Ze hoopte maar dat James tot die categorie hoorde. ‘James,’ zei ze ineens.

Een beetje gefrustreerd keek hij haar aan. ‘Wat?’

‘Ik… Ik moet je iets vertellen.’

‘Niks ergs, hoop ik.’

‘Niet heel erg…’

‘Dat klinkt toch wel onheilspellend.’

Nu wilde ze dat ze niets gezegd had. Het opbiechten bleek lastiger te zijn dan het hem gewoon te laten zien. Maar nu was het te laat. Ze slikte. ‘Gisteren in de schoonheidssalon heb ik me, eh… laten waxen.’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘En?’

‘Helemaal,’ zei ze met verstikte stem.

Zijn wenkbrauwen schoten omhoog. Toen glimlachte hij heel sexy. ‘Jij ondeugende meid.’ Hij vond het nu prachtig dat ze bloosde, dat ze tegelijkertijd verlegen en opgewonden kon zijn.

Totdat hij Megan ontmoette, had hij nooit met een maagd te maken gehad. Hij had altijd de voorkeur gegeven aan meer ervaren vrouwen. Maar eindelijk zag hij in waarom sommige mannen een zwak hadden voor maagden, vooral als ze de vele verschillende vleselijke lusten wilden leren kennen. Iets wat Megan nu duidelijk wilde. Allerlei erotische mogelijkheden schoten door zijn hoofd.

‘Moment, liefje,’ zei hij, en hij stortte zich op de knoopjes van zijn overhemd. ‘Ik heb zo het vermoeden dat ik moet zorgen dat ik eerst zelf naakt ben voordat we met jou verdergaan. Hemel, wat zie je er sexy uit. Ik denk dat ik je de hele tijd dat we hier zijn halfnaakt moet laten rondlopen. Of misschien alleen met die schoenen aan. Jeetje, wat zijn die sexy.’

Ze was blij dat hij over haar schoenen begon, zodat ze een excuus had om naar beneden te kijken in plaats van naar hem in zijn onderbroek, en even later zónder zijn onderbroek. Ze was vergeten hoe onweerstaanbaar mannelijk hij was, naakt.

‘Het is bijna zonde dat je ze moet uitdoen,’ zei hij, zijn sokken bij de rest van zijn kleren op de turkooiskleurige tegels gooiend, ‘maar je kunt ze altijd weer aantrekken als we onder de douche vandaan komen.’

Het beeld dat hij opriep, bracht haar van haar stuk. Het idee dat ze naakt zou rondlopen, met alleen hoge hakken aan, was te angstaanjagend voor woorden.

‘Eerst maar eens douchen,’ zei hij, terwijl hij de knoop van haar spijkerbroek losmaakte. ‘Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb het ineens vreselijk warm.’ Zijn donkere ogen glinsterden terwijl hij de rits helemaal tot aan haar kruis opendeed, waardoor haar witte satijnen slipje zichtbaar werd.

Ze hield haar adem in toen hij de spijkerbroek over haar heupen naar beneden begon te duwen. Ineens stopte hij. ‘Je kunt beter eerst die schoenen uitdoen.’ Toen ze dat gedaan had, beval hij: ‘En nu doe jij de rest. Ik wil kijken.’

Megan slikte. Ze moest hem wel gehoorzamen, want haar verlangen won het met gemak van haar zenuwen. Het was gewoon wreed zoals hij haar naar hem kon laten verlangen. Wreed en meedogenloos. Het had echter geen zin om tegen hem te vechten. Ergens in de afgelopen week had ze het punt bereikt waarop ze niet meer terug kon, en nu zou ze zich door niets meer laten tegenhouden.

James wist niet zeker of ze het zou doen… zich voor zijn ogen uitkleden. Maar jawel. Ze deed het. Even schitterde er triomf in zijn ogen, en trots, vanwege de moed die een vrouw als zij moest tonen om iets te doen wat zij zelf gewaagd vond. Beschamend zelfs.

Lieve hemel, wat was ze mooi. Ook al was ze onlangs afgevallen, haar lichaam was perfect geproportioneerd, met verrukkelijke welvingen en volle borsten, een smalle taille en mooie brede heupen op een stel lange fraai gevormde benen. Hij had haar nog nooit naakt voor zich zien staan, alleen maar in bed, meestal onder een laken. ‘Je ziet eruit als een Griekse godin,’ zei hij, terwijl hij zijn blik over haar heen liet glijden. ‘Nee, bedek jezelf niet,’ zei hij scherp toen ze haar handen voor haar kruis wilde houden. ‘Ik wil je zien.’ En je daar aanraken, je daar likken, dacht hij erachteraan.

Dat zou ze hem laten doen. Ze zou hem alles laten doen wat hij maar wilde.

Oké, hij bespeurde nog iets van schrik in haar ogen, maar hij zag ook opwinding. Haar borsten gingen op en neer met haar versnelde hartslag, haar lippen weken uiteen terwijl ze moeite deed om meer lucht naar binnen te krijgen. James was ervan overtuigd dat ze klaar was voor hem…

Ze wilde dat hij ophield met zo naar haar te kijken. Hij moest iets doen, wat dan ook. Het was een kwelling geweest om de rest van haar kleren uit te trekken, vooral haar slipje. Ze had zich nog nooit van haar leven zo naakt gevoeld, of zo verschrikkelijk opgewonden.

‘Blijf staan waar je staat. Beweeg je niet. Bedek je niet.’ Hij stapte de douche in en zette de kranen aan. Pas toen het water de juiste temperatuur had en de douchekoppen in de juiste stand stonden, draaide hij zich naar haar om. ‘Kom.’ Hij nam haar hand in de zijne en leidde haar naar het midden van de cabine, waar de stralen bij elkaar kwamen en het water van voor en van achter als een tropische regenbui op haar neerkwam. Haar haren plakten tegen haar huid en het water liep in sensuele stroompjes over haar welvingen naar beneden. Haar adem stokte van verrassing, want ze had nooit gedacht dat water zo prikkelend kon zijn. Toen ze haar ogen sloot en haar hoofd naar achteren boog om haar haren uit haar gezicht te halen, kletterde de hete straal nog harder op haar borsten, waardoor haar harde tepels zich nog verder oprichtten.

De waterstraal op haar gezicht werd plots onderbroken. Ze deed haar ogen open en zag James voor haar staan.

Hij zag de blik in haar ogen. Nog nooit had hij een vrouw zo opgewonden gezien, zo begerig. Hij rukte haar terug onder de straal en draaide haar daarbij om zodat hij haar met één arm tegen zich aan kon drukken, terwijl hij met zijn vrije hand wat voorbereidend werk kon doen.

Het werd hem al snel duidelijk dat dat niet nodig was. Ze was niet alleen vochtig, ze stond in vuur en vlam, kronkelde tegen zijn hand en duwde haar achterste op een wel heel uitdagende manier tegen hem aan. Van een langdurig voorspel kon geen sprake zijn. Hij moest zorgen dat hij bij haar binnen drong, en rap.

Snel draaide hij haar weer om zodat hij haar gezicht zag, hij legde haar armen om zijn nek en tilde haar rechterknie op tot aan zijn linkerheup. Daarna duwde hij zich tussen haar benen. ‘Ja,’ zei hij schor toen hij voelde dat hij bij haar binnen drong.

Haar rauwe kreun echode zijn eigen genot. Genot én passie. Het was niet genoeg om alleen maar één met haar te zijn. Het verlangen om te bewegen was hevig en dringend. Hij droeg haar half naar de tegelwand, die haar rug enige steun bood, zodat hij zich verder in haar kon verliezen. Er was weinig tact te bespeuren in zijn liefdesspel. Hij voelde slechts een wanhopige drang tot ontlading na de frustrerende voorbije maanden. Niet alleen op lichamelijk, maar ook op emotioneel gebied.

Hij verlangde er bijna net zo hevig naar om Megans hoogtepunt te ervaren als het zijne. Alleen dan zou hij zeker weten dat hij zijn vrouw weer terug had en dat ze samen een toekomst hadden. Een tijdje was hij bang geweest dat ook dit huwelijk tot mislukken gedoemd was. Die angst was nu weg. Megan hield nog van hem en wilde hem. Meer dan ooit, besefte hij triomfantelijk toen hij, precies op het moment dat hij zijn hoogtepunt bereikte, haar in zijn armen voelde trillen. Met zijn handen tegen de tegelwand steunend kneep hij zijn ogen dicht en genoot van de intensiteit van de voortdurende samentrekkingen in haar onderlichaam.

Eindelijk stopten ze en liet ze haar armen zakken. Met een uiterst verzadigde zucht trok hij zich terug en deed een stapje achteruit. Toen pas opende hij zijn ogen, en tot zijn schrik zag hij dat Megans ogen vol tranen stonden. Hij voelde een steek van paniek en bezorgdheid. ‘Megan! Liefste, wat is er aan de hand?’

Ze leek niet te kunnen antwoorden. Ze schudde enkel haar hoofd, terwijl de tranen over haar wangen liepen.

Zacht legde hij zijn handen om haar schouders en hij keek haar onderzoekend aan. ‘Heb ik je pijn gedaan?’

Weer schudde ze haar hoofd.

‘Je bent moe,’ zei hij, haar teder omhelzend. ‘Reizen is altijd vermoeiend.’ Anders had ze misschien last van een postorgastische dip. Sommige vrouwen werden erg emotioneel na een orgasme, vooral als dat zo intens was als Megan net had ervaren.

Haar tranen konden ook te maken hebben met de baby die ze verloren hadden. Daar wilde hij nu echter niet over praten. Wat had het voor zin om traumatische gebeurtenissen op te rakelen? Daarbij kwamen alleen maar vreselijke herinneringen naar boven. Het verlies van de baby had hem ook pijn gedaan. Maar uiteindelijk moest je een keus maken. Of je zwelgt in je verdriet, of je gaat verder.

In moeilijke perioden had James er altijd voor gekozen om door te gaan. Eerder deze week was hij blij geweest dat ook Megan die keus eindelijk had gemaakt. Vandaag had ze hem verrast met haar nieuwe houding tegenover seks. Eindelijk veranderde het naïeve meisje in een volwassen vrouw. ‘Kom terug onder het warme water,’ zei hij toen ze begon te rillen. ‘Zo, dat is beter, hè? Leun met je rug tegen mij aan, dan zorg ik dat je lekker schoon wordt.’

Het was niet zijn bedoeling geweest haar weer op te winden met het doucheschuim. Hij had niet gedacht dat dat zo snel weer mogelijk was. Maar zodra zijn hand met schuim haar tepels aanraakte, voelde hij ze hard worden. Haar hele lichaam verstijfde. Ongelooflijk. Zelf was hij op dat moment even helemaal op. Hij kon natuurlijk altijd nog met haar vrijen. Zou ze hem echter laten doen wat hij in gedachten had? Er was maar één manier om daar achter te komen. ‘Even wachten, schoonheid.’ Hij draaide de kranen dicht. ‘We gaan een ander plekje opzoeken.’

Voordat ze het wist, was ze afgedroogd, in een badlaken gewikkeld en van de vloer opgetild. Nadenken wilde ze niet. Daar werd ze alleen maar ellendig van, zoals daarnet, nadat James haar nogal ruw had genomen tegen de muur van de douche. Van begin tot eind had ze het verrukkelijk gevonden.

Wat was er dan naderhand gebeurd? Ze had meteen het onmogelijke verlangd. Zijn liefdesspel was niet genoeg, ze wilde ook zijn liefde. Alsof ze die ooit zou krijgen. Ze kon zichzelf zo sexy kleden als ze wilde, het enige waar ze op kon hopen, was meer lust van zijn kant. Verdorie, hij was met een supermodel getrouwd geweest, en van dat model had hij ook niet gehouden. Wat had zíj dan voor kans? Concentreer je dus gewoon op de seks, Megan, sprak ze zichzelf streng toe terwijl hij haar in zijn armen naar de slaapkamer droeg. Daar kun je in elk geval van genieten.

‘Hou je aan mij vast,’ beval hij, terwijl hij met zijn ene hand haar lichaam ondersteunde en met zijn andere de sprei met tropische print opensloeg. Hij legde haar op bed en trok het badlaken weg. De roomkleurige satijnen lakens voelden koel aan. Hij ook, merkte ze toen hij zich naast haar uitstrekte. Koel en nat. Waterdruppels glinsterden op zijn schouders en op de donkere krulletjes die zijn borstkas bedekten.

‘Dit is veel beter,’ zei hij, haar nog vochtige haar uit haar gezicht strijkend. ‘Veel comfortabeler.’ Hij begon haar te kussen en te strelen tot ze trilde. Toen hij over haar heen boog, hield ze haar adem in omdat ze verwachtte dat hij bij haar zou binnen dringen. Dat deed hij echter niet. Hij gleed langzaam naar beneden, haar lichaam kussend. Eerst haar borsten, toen haar buik, toen verder naar beneden.

O, hemel, dacht ze ontsteld. Haar handen, die langs haar lichaam lagen, grepen het laken en sloten zich tot een vuist. Aan de ene kant voelde ze zich ongemakkelijk bij de gedachte dat James daar bezig was, maar aan de andere kant kon het haar geen donder schelen. Niet als het zo lekker aanvoelde!

Zijn lippen en tong waren overal, kussend, likkend, zuigend. Zijn vingers waren al net zo meedogenloos en vergrootten de erotische kwelling met een zeer intiem onderzoek. Het was ongelooflijk wat hij deed. Ongelooflijk dat ze het heerlijk vond dat hij zulke schandelijke dingen met haar lichaam deed. Ongelooflijk dat hij ineens stopte. Ze slaakte een uiterst gefrustreerde kreet.

‘Vertrouw op me,’ zei hij nadat hij zijn hoofd op de zachte bolling van haar buik had gelegd.

Ze klapte bijna dubbel toen hij met zijn hand de gladde huid van haar schaambeen begon te strelen. ‘Je bent prachtig,’ mompelde hij met een duivels glimlachje, waarna hij zijn hoofd weer liet zakken.

Een duivel is hij, dacht ze ademloos toen hij verderging met wat hij eerder had gedaan. Hij wekte genot en pijn, kwelling én verrukking in haar op. Ze zou alles voor hem doen, als hij haar maar liet klaarkomen.

Voordat het zover was, hief hij zijn hoofd weer op. ‘Ongelooflijk,’ zei hij met een bijna verwarde uitdrukking op zijn gezicht. ‘Ik dacht dat ik mijn kruit verschoten had, maar ik ontdek ineens dat dat niet zo is. Omdat je in het vliegtuig zei dat we eerlijk moesten zijn over slaapkameraangelegenheden, moet ik opbiechten dat ik geen fan ben van het missionarisstandje. Heb je er bezwaar tegen om iets anders te proberen?’

Haar antwoord wachtte hij niet af, maar hij ging zitten en trok Megan omhoog zodat ze ook zat. Daarna pakte hij haar knieën, trok haar dijen over de zijne en klemde haar benen achter zijn rug vast. Zijn eigen benen lagen in spreidstand. Voor ze met haar ogen kon knipperen was hij al diep bij haar binnen gedrongen.

‘Voor een man is dit niet de makkelijkste houding om te bewegen,’ gromde hij, terwijl hij zijn handen om haar heupen klemde. ‘Ik kan weinig kanten op. Dus jij zult deels het werk moeten doen. Met je binnenste. Klem je stevig om me heen, terwijl ik je heen en weer beweeg. Ja, zo. Ah, ja… Zie je hoe goed je hierin bent? God, dit voelt fantastisch. Jij vindt het ook fijn. Dat zie ik.’

Fijn? Dat was zacht uitgedrukt. Ze vond het heerlijk! Ze wilde echter meer. ‘Kus me,’ zei ze op dwingende toon.

Haar hartstochtelijke bevel wond James op. Dít wilde hij. Een vrouw met behoeften die overeenkwamen met de zijne. Megan beloofde een nog spannender partner te worden dan Jackie. Het vooruitzicht om haar van alles te leren was ongelooflijk opwindend. En haar genot was echt, haar liefde was echt… zíj was echt. Hij nam haar gezicht in zijn handen en kuste haar, genietend van haar hongerige lippen en tong. Haar heupen bewogen automatisch verder in een bijna krankzinnig ritme, en hij voelde haar spieren zich samentrekken en ontspannen, telkens weer. Zijn hoogtepunt deed hem naar adem snakken, zijn mond rukte zich met een rauwe schreeuw los van de hare. Heftig kneep zijn borst zich samen. Toen bereikte ook zij haar hoogtepunt en was er niets dan genot. De ene golf na de andere. Hemels, heerlijk, hartstochtelijk genot.

James begon net weer een beetje bij te komen toen hij haar warme natte mond tegen zijn hals voelde. Ze had zich tegen hem aan genesteld, met haar armen nog stevig om hem heen geklemd. Ze slaakte de zucht van een tevreden vrouw. Die zucht schonk hem onnoemelijk veel voldoening. Als iemand het verdiende om tevreden te zijn, was Megan het wel. Het enige wat ze nu nog nodig had, dacht James, was zwanger raken. Hopelijk zou hij daar over een week voor kunnen zorgen. Intussen…

Een paar minuten bleef hij bewegingloos zitten. Toen bleek Megan in slaap te zijn gevallen. Heel voorzichtig legde hij haar op het bed, waarna hij zich nog voorzichtiger terugtrok. Zijn geeuw maakte hem duidelijk dat hij zelf ook behoorlijk moe was. Slapen was niet alleen verleidelijk, maar het was ook noodzakelijk als hij dit wilde blijven volhouden. Wat zou hij hierna met haar kunnen proberen? De mogelijkheden waren eindeloos…





Hoofdstuk 9





James werd als eerste weer wakker. Lange tijd bleef hij naar haar liggen kijken. Wat bofte hij toch dat hij met haar getrouwd was. Op een gegeven moment draaide ze zich om en nestelde ze zich in haar slaap tegen hem aan. Haar blote borsten drukten zich tegen zijn borstkas.

Toen hij voelde dat hij opgewonden werd, overwoog hij haar wakker te maken om weer met haar te vrijen. De wekker naast het bed gaf echter al halfzes aan. Buiten werd het al schemerig. Hij kon haar beter laten rusten.

Heel voorzichtig maakte hij zich van haar los. Ze werd niet wakker, maar kreunde zacht en krulde zich toen op. James legde een laken over haar uitdagende naakte lichaam en haastte zich door de woonkamer naar de houten veranda die rond het zwembad lag. Het door de zon verwarmde water was misschien iets te warm, dus rende hij het zandpaadje naar het strand af en dook meteen in zee, waar het koele water zijn eigenzinnige lichaam tot bedaren bracht.

Hij was niet van plan naar dat à-la-carterestaurant te gaan waar hun gids zo enthousiast over had gedaan. Een maaltijd in zo’n chique tent duurde uren, de bediening was altijd traag en er zat een eeuwigheid tussen de verschillende gangen. Bovendien werd er van je verwacht dat je liters wijn dronk. Soms kon James zoiets wel waarderen, maar vanavond niet. Vanavond wilde hij Megan op een redelijk tijdstip weer hier hebben en zelf nog nuchter zijn. Zij mocht wel een beetje aangeschoten zijn.

Megan was nog diep in slaap toen hij de slaapkamer in kwam, nadruppelend van zijn duik. Hij liep meteen door naar de badkamer, waar hij zich douchte maar niet schoor, hoewel er al wat stoppeltjes zichtbaar waren. Vanaf nu, of in elk geval tijdens deze vakantie, zou hij niet de traditionele bedpartner voor Megan zijn die hij tot nu toe was geweest.

Toen hij uit de badkamer kwam, gehuld in een van de witte badjassen die voor de gasten klaar hingen, sliep Megan nog steeds. Arm ding, dacht hij, terwijl hij naar het bed liep en op haar neer staarde. Ze moest uitgeput zijn na die reis en die rauwe seks. Hij vermoedde echter dat ze ook emotioneel een beetje uitgeput was. Dingen veranderen in je leven vergde heel wat van je. Dat wist hij maar al te goed, want in tegenstelling tot wat velen dachten, was zijn leven niet altijd over rozen gegaan, ook al was zijn vader miljardair.

Wat de mensen niet wisten, was dat zijn vader een hufter en een bullebak was geweest die zijn vrouw mishandeld had en het levenspad voor zijn twee zoons vanaf hun geboorte exact uitgestippeld had. Jonathon, James’ oudere broer, had tot op zekere hoogte gedaan wat hun dominante vader wilde. Maar James was altijd eigenzinnig en opstandig geweest, en hij was vaak gestraft zoals het hele gezin altijd gestraft werd als ze tegen de wil van Wayne Logan in gingen: eerst met de vuist en daarna, vanaf het moment waarop James groot genoeg was geweest om terug te vechten, met het intrekken van financiële steun.

Zonder het geld dat Jonathon hem na zijn dood had nagelaten, had James het zich nooit kunnen veroorloven om meteen na de middelbare school rechten te gaan studeren. Op de avond van zijn afstuderen, een week voor het auto-ongeluk van Jonathon, had zijn vader hem een ultimatum gesteld. Of hij kwam in het familiebedrijf werken, of hij zocht het zelf maar uit. James had dat laatste gekozen, zelfs voordat hij de erfenis van zijn broer had ontvangen, die bestond uit een appartement midden in de stad en een portefeuille met effecten en aandelen die hem tijdens zijn studie een inkomen zouden verschaffen. Het gevolg was dat zijn vader geen woord meer tegen hem zei, ook niet toen James een paar jaar geleden zijn stervende moeder in het ziekenhuis had bezocht. Telkens als hij de kamer in was gekomen, was zijn vader naar buiten gelopen, zonder zich om de gevoelens van zijn doodzieke vrouw te bekommeren. Bij geen van beide bruiloften van James was hij aanwezig geweest, maar die had hem dan ook niet uitgenodigd.

Jackie wist de waarheid. James was zo stom geweest om haar alles te vertellen, zoals je dat deed als je stapelverliefd was. Megan wist van niets. Hij had haar verteld dat zijn vader in het buitenland woonde, wat ook zo was, en dat hij niet fit genoeg was om te reizen. Verder had hij gezegd dat zijn vader niet iemand was die cadeaus stuurde, omdat zijn vrouw dat altijd voor hem gedaan had. Vreemd genoeg was de pers nooit achter hun vervreemding gekomen. In de media was Wayne Logan altijd vol lof over zijn succesvolle zoon. James zelf was altijd zo slim om het nooit over zijn vader te hebben.

Lange tijd had James niets voor het huwelijk en een gezin gevoeld. Dat kon een slecht voorbeeld dus met je doen. Na de dood van zijn moeder was hij echter van gedachten veranderd en raakte hij geobsedeerd door het idee dat hij een goede echtgenoot en vader wilde zijn. Toen hij verliefd was geworden op Jackie wilde hij dolgraag bewijzen dat hij beide kon zijn. Waarschijnlijk was het maar goed geweest dat Jackie geen kinderen kon krijgen. Ze zou een waardeloze moeder zijn geweest.

Megan, dacht hij met een golf van tederheid, zou echter geweldig zijn. Er zat geen greintje kwaad in haar, en ze was ook niet ijdel of materialistisch, maar lief, hartelijk en liefdevol. Hij had het vreselijk voor haar gevonden toen ze de baby hadden verloren, maar wie weet? Misschien was het uiteindelijk het beste geweest. Dat het hun band op den duur sterker maakte.

Vorige week was Megan eindelijk als een sterker mens uit het dal gekropen. James had veel respect voor iemand die in staat was tegenslag te overwinnen zonder zelfmedelijden te krijgen en steeds maar ‘waarom ik?’ te roepen, wat bij Megan niet veel gescheeld had.

Ineens voelde hij de verleiding haar wakker te maken om haar te vertellen dat hij zoveel bewondering voor haar had. Maar hij deed het niet. Misschien zou ze zijn compliment alleen maar opvatten als een opmaat voor meer seks. Aangezien hij de nieuwe Megan wat dat betrof ineens bijna onweerstaanbaar vond en zichzelf wilde sparen voor later, liet hij haar maar slapen.

Hij checkte zijn mobieltje op berichten. Niets, gelukkig. Megan zou het niet leuk vinden als hij zaken deed tijdens hun tweede huwelijksreis. Toch liet hij het aanstaan. Wie weet wanneer ze hem nodig hadden.

Zijn nieuwe castingbureau stond nog in de kinderschoenen. Hij had het deskundige maar tamelijk onervaren personeel verteld niet te aarzelen hem te bellen als ze zijn advies wilden. In het weekend zou dat niet zo snel gebeuren, maar volgende week zou het wel eens druk kunnen worden. Ze hadden onlangs de casting van een vrij belangrijke film binnengesleept.

Via de receptie reserveerde hij een tafel voor halfacht in een van de informelere restaurants van het oord, Hibiscus. De menukaart was gevarieerd, de bediening snel en je hoefde je niet op te doffen. Precies wat hij zocht.

Daarna pakte hij niet alleen zijn koffer maar ook die van Megan uit. Zijn wenkbrauwen gingen omhoog toen hij de kleren zag die ze had meegenomen. Duidelijk allemaal nieuw en supersexy. Er zat een piepkleine rode bikini tussen waar hij haar dolgraag in zou willen zien.

Toen Megan om halfzeven nog sliep, had hij haar bijna wakker geschud, maar hij besloot zich eerst aan te kleden. Hij koos met zorg zijn kleren uit. Een soepele beige linnen broek en een zwart zijden overhemd met lange mouwen die hij tot aan de ellebogen oprolde. Zwarte riem en beige Italiaanse instappers. Hij stond net naast het bed zijn gouden Rolex om te doen toen hij zag dat Megan haar ogen open had. ‘Zo,’ zei hij glimlachend. De schone slaapster is teruggekeerd in het land van de levenden.’

‘Je bent aangekleed.’

‘Sorry, liefste, maar ik kan echt niet in mijn blootje uitgaan.’

‘Uitgaan?’ echode ze, alsof hij een vreemde taal sprak.

James zuchtte. ‘Hoe verleidelijk het ook is om met jou terug in bed te duiken, als een man eenmaal de vijfendertig is gepasseerd, is zijn uithoudingsvermogen helaas niet meer wat het geweest is. Het zou hemels zijn om hele dagen met je te vrijen, maar ik ben bang dat ik af en toe een pauze moet inlassen. Jammer, ik weet het, maar zo is het. Aangezien ik niet van afhaalmaaltijden of picknicken hou, dacht ik dat elke avond uit eten gaan de oplossing was. Bovendien,’ ging hij met een spottend glimlachje verder, ‘als we nooit uitgaan, wanneer moet je dan al die sexy jurkjes dragen?’

Haar mond viel open. ‘Heb je mijn spullen uitgepakt?’

‘Kijk niet zo verbaasd. Als ik wegga, pak ik altijd mijn eigen koffer in en uit. Verder kan ik koken, schoonmaken, wassen en strijken. Als het moet.’ Gelukkig hoefde hij dat soort dingen al jaren niet meer te doen. Er was niets vervelenders dan huishoudelijk werk. Hij was blij dat hij daar personeel voor had.

‘Waar heb je mijn toiletspullen gelegd?’ vroeg Megan.

‘In de badkamer natuurlijk.’

‘Die heb je toch niet ook uitgepakt?

‘Lieve hemel, nee. Ik begrijp dat de toilettas van een vrouw iets is waar een man van af moet blijven. Dus je vrouwengeheimpjes zijn veilig,’ zei hij glimlachend, een blik op zijn horloge werpend. ‘Het is net halfzeven geweest. Om halfacht hebben we een tafel in het restaurant. Je hebt dus zo’n drie kwartier om je klaar te maken. Lukt dat?’

Megan streek met haar hand door haar verwarde haar. ‘Dat moet ik opsteken. Het duurt uren om dit kapsel in model te föhnen.’

‘Doe het zoals het maandagochtend zat. Dat zag er erg sexy uit.’

Jíj ziet er sexy uit, dacht ze toen ze hem aankeek. Er was niets wat hem niet stond. Waarschijnlijk dankzij zijn lengte en lichaamsbouw, in combinatie met zijn houding, altijd rechtop met zijn schouders naar achteren, zijn borst naar voren en een strakke buik. Zijn manier van lopen was ook aantrekkelijk, met grote zelfverzekerde passen, waardoor de aandacht naar zijn slanke heupen en strakke kontje ging. In elk geval als hij een spijkerbroek droeg, of die strakke broek die hij altijd bij het golfen aanhad.

Wat hij nu droeg, had ze nog nooit gezien. De bovenste twee knoopjes van zijn overhemd waren open, en door de opgerolde mouwen waren zijn bruine armen zichtbaar. Zijn korte haar was nog nat, wat erop duidde dat hij gedoucht had. Hij had zich echter niet geschoren, wat niets voor James was. Meestal moest hij dat tweemaal per dag doen om de stoppeltjes voor te blijven. Nu zag ze dat die hem goed stonden, net als dat korte kapsel. In dat zwarte glanzende overhemd zag hij er niet alleen sexy maar ook gevaarlijk uit. Terwijl ze haar blik over hem heen liet glijden, ging haar hart alweer sneller kloppen. Beelden van wat ze eerder hadden gedaan, schoten door haar hoofd. Ze wilde alles nog een keer ervaren. Heel graag zelfs. Nu. Had hij nu maar geen tafel geboekt in dat stomme restaurant. O, hemel! ‘Hoe laat zei je dat het was?’

‘Halfzeven geweest.’

‘Dan zal ik maar eens in actie komen.’ Ze sprong uit bed en vloog naar de badkamer. Ze nam de pil elke avond rond zes uur. Dat tijdstip had ze gekozen omdat ze zeker wist dat ze dan altijd wakker was. Sinds haar miskraam was ze ’s ochtends nogal vergeetachtig, doordat haar depressie in die uren het heftigst was.

Nadat ze de badkamerdeur op slot had gedaan, haalde ze de strip pillen uit haar toilettas. Snel nam ze er een in en stopte het pakje in een binnenzak. Ze huiverde bij de gedachte wat er gebeurd zou zijn als James haar pillen had ontdekt. Dat zou een ramp geweest zijn. Dan had hij niet zo naar haar geglimlacht. Hij zou woest geweest zijn. ‘Ik kleed me zo snel mogelijk aan!’ riep ze door de badkamerdeur.

‘Prima, dan kijk ik nog even tv.’

Opgelucht slaakte ze een zucht, blij dat ze wat tijd had om tot zichzelf te komen. En om na te denken over wat er was gebeurd sinds ze hier waren.

Ze had altijd geweten dat James een goede minnaar was. Nu besefte ze dat hij verduiveld goed was. Perfectionistisch als hij was, had hij zich alle bewegingen en de juiste houdingen eigen gemaakt om er zo veel mogelijk plezier aan te beleven. Kennelijk hoorde het missionarisstandje daar wat hem betreft niet bij. Niet dat ze niet altijd genoten had van die houding. Ze had het vooral fijn gevonden dat je elkaar in de ogen kon kijken en elkaar innig kon omhelzen. Het was de houding van ware liefde en romantiek.

Wat James die dag met haar gedaan had, en wat hij had beloofd in te toekomst met haar te blijven doen, had niets te maken met ware liefde, of romantiek. Het draaide alleen maar om seks. Zeer verslavende en uiterst verderfelijke seks. Nu al kon ze nergens anders meer aan denken.

Ze draaide de douchekraan open en stapte onder de warme straal, waarbij haar blik automatisch naar de betegelde achterwand ging. Ze zag zichzelf weer staan, tegen hem aan gedrukt, met een been omhoog en haar mond wijd open toen ze haar hoogtepunt bereikte. Toen ze het doucheschuim pakte, dacht ze terug aan wat James naderhand met haar gedaan had, aan hoe hij met zijn schuimhanden over haar borsten gewreven had, en naderhand tussen haar benen. Ze merkte dat ze hetzelfde deed en dat ze de ervaring opnieuw beleefde. Haar tepels werden weer even hard als toen. Langzaam en meedogenloos gleden haar handen naar beneden, en ze hapte naar adem toen ze de spanning in haar lichaam voelde toenemen.

Net op tijd stopte ze, instinctief wetend dat een hoogtepunt dat ze zelf veroorzaakte, niet kon tippen aan een met hem. Ze zou haar opgewondenheid voor hem bewaren, zichzelf voor hem bewaren. Snel draaide ze de kraan dicht, stapte uit de douche en droogde zich af. Daarna poetste ze haar tanden en stak ze haar haar op zoals James het wilde.

Nadat ze zichzelf had opgemaakt, bekeek ze haar naakte lichaam in de spiegel. Zo zie je er sexy uit, Megan. Nou, wat doe je aan, sexy dame? Ze had diverse nieuwe jurkjes gekocht. Stuk voor stuk behoorlijk bloot en in felle uitdagende kleuren. Eentje viel bijzonder op. Het was scharlakenrood, gemaakt van een zijdeachtige stof, in de nieuwste zomerstijl, met een hoge taille en een kort soepel rokje. Het had een laag uitgesneden hals en spaghettibandjes. Ze had er rode pumps bij gekocht, en een rood satijnen strapless beha met halve cups en een rode string. Een panty zou ze natuurlijk niet dragen.

Dit was het ideale setje kleding als je er zeker van wilde zijn dat je man zo snel mogelijk met je naar huis wilde voor een toetje. Dus ja, het werd beslist het rode jurkje.





Hoofdstuk 10





‘Rood staat je goed,’ zei James.

‘Dank je,’ zei Megan. ‘Het is geen kleur die ik normaal gesproken draag. Ik vond hem altijd te uitbundig, maar Nicole heeft me overgehaald.’

Ze waren met de strandbuggy op weg naar het restaurant.

‘In advertenties gebruiken we veel rood,’ zei James. ‘Het is de krachtigste primaire kleur. Uit onderzoek is gebleken dat mannen vrouwen in het rood aantrekkelijker vinden dan in welke andere kleur dan ook.’

‘Echt? Mooi, want ik heb ook een rode bikini gekocht.’

‘Dat zag ik. Ik verheug me erop je daarin te zien.’

‘Met of zonder schoenen?’ Bij het zien van zijn sexy lachje maakte haar hart een sprongetje.

‘Ik betwijfel of je díé schoenen lang zult aanhebben,’ zei hij met een knikje naar de dertien centimeter hoge hakken die ze droeg.

‘Ze zijn een beetje té, hè?’

‘Hemel, nee. Ze zijn geweldig. Alleen lastig om op te lopen, lijkt me.’

‘Ik heb geoefend.’

Geamuseerd keek hij haar aan. ‘Oefening baart kunst. Je mag later op de avond op mij oefenen.’

‘Oefenen… Op wat?’

Wat was ze toch heerlijk, dacht James. Ze deed zo haar best om uitdagend te zijn, terwijl ze in wezen nog hetzelfde lieve onschuldige meisje was met wie hij was getrouwd. Hij vond het fijn dat ze nieuwe dingen wilde proberen, maar hij vond het ook fijn dat ze dat nog nooit met een andere man had gedaan. Dergelijke gedachten wekten een bezitsdrang bij hem op die hij nog nooit eerder had gevoeld. ‘Wat je maar wilt oefenen, mijn liefste,’ antwoordde hij zacht.

Toen hij snel een zijdelingse blik op haar wierp, zag hij dat ze met haar tong langs haar lippen ging. Dus dát wilde ze doen. Dat hoopte hij tenminste.

Ze arriveerden bij het hek aan het eind van de privéweg. Met een knikje groette James de bewaker. Het regenwoud maakte plaats voor de tuinen rond de gebouwen van het resort. Er liepen wegen naar allerlei richtingen. Op een kruising vonden ze de richtingwijzer naar restaurant Hibiscus.

James sloeg linksaf en volgde de weg naar de verrassend volle parkeerplaats van het restaurant. Goed dat hij gereserveerd had.

Het restaurant was heel sfeervol, met aan drie kanten glazen wanden die uitkeken op een terras en een van de grootste zwembaden die James ooit had gezien. Hij had voor een tafeltje binnen gekozen, omdat hij niet wist of hij het weer in deze tijd van het jaar kon vertrouwen. Nu was hij daar blij om, want de zeebries was hier sterker dan bij de villa.

Ze werden naar een tafeltje geleid met een schitterend uitzicht over het zwembad. De knappe jonge ober was heel attent toen hij de bestelling voor hun drankjes kwam opnemen en kwam met de wijn terug in een tempo dat James wel aanstond, totdat hij zag waar de ober zijn blik op richtte.

Hoogst geïrriteerd keek hij toe terwijl de ober uiterst traag de fles opende en de wijn inschonk, waarbij zijn gretige blik vaker naar Megans decolleté gingen dan fatsoenlijk was. Oké, ze zag er vanavond uit om op te eten, en haar volle roomkleurige borsten behoorden tot haar mooiste kenmerken, maar dat gaf die gozer nog niet het recht om ernaar te lonken. Als hij nu nog één keer naar Megans decolleté staart, dacht James kwaad toen de ober de wijn in een ijsemmer naast hun tafel had gezet, dan… dan…

Wát dan? Een wreed stemmetje in zijn achterhoofd stelde hem die vraag. Zou hij dan een scène maken? De dwaas een mep verkopen? Een andere tafel eisen? Kwaad weglopen? Dat soort dingen deed James nooit. Al zijn hele volwassen leven beschikte hij over een ijzeren zelfbeheersing. De aanblik van zijn vader die om niets woest werd en dan geweld gebruikte en erop los vloekte, had James doen besluiten nooit in dat soort afschuwelijke en uiterst irrationele gedrag te vervallen. Hij stond erom bekend dat hij onder druk en in een crisissituatie zijn kalmte kon bewaren. Nooit had hij een woede-uitbarsting, ook niet als mensen stomme dingen deden. Altijd had hij de situatie onder controle.

Aan jaloezie had hij ook nooit toegegeven, zelfs niet toen hij met een van de mooiste vrouwen ter wereld was getrouwd. Het was voor hem dus een schok dat hij nu ineens steken van jaloezie voelde die hij nauwelijks in bedwang kon houden. De verleiding om op te springen en Megan hier vandaan te slepen, weg van de wellustige blik van de ober, was groot. Ze is alleen voor mijn ogen bestemd, wilde hij plotseling roepen.

Hoe hij het klaarspeelde om met beleefde stem de bestelling op te geven, was voor hem een raadsel. Toen Megan echter draalde bij haar keuze en daarmee de onverbeterlijke lonker nog meer gelegenheid bood om naar haar boezem te staren, moest James iets doen, anders zou hij ontploffen.

Heel bewust, en met grote moeite, wendde hij zijn blik van de ober en Megan af en deed hij net of hij het restaurant bekeek, hoewel hij in werkelijkheid niets zag. Pas toen hij besefte dat de ober weg was, keerde hij terug in de realiteit. Hij was dus enigszins verrast toen hij aan een tafeltje vlakbij een bekende zag zitten. ‘Hemel, daar heb je Jessie!’ riep hij uit.

Jessie moest haar naam gehoord hebben, want ze keek op, glimlachte en zwaaide. Hoewel Images nog steeds haar managementzaken regelde, had James al jaren niets meer persoonlijk te maken gehad met zijn allergrootste succes, Jessie. Toen Jackie op het toneel was verschenen, had hij het verstandiger gevonden het management van zijn vroegere minnares aan een ander over te dragen.

Jessie deed het nog redelijk goed in het clubcircuit en verdiende nog een prima boterham. Alleen kon ze niet meer hetzelfde tarief vragen als vroeger en waren haar cd-verkopen gedaald. Ze was natuurlijk al wel de veertig gepasseerd, maar ze zag er nog verdraaid goed uit, met een slank lichaam en weinig rimpels in haar gezicht.

Hij zwaaide terug en keek vluchtig naar Megan, die met een blos op haar wangen aan haar wijn zat te nippen. Het ergerde hem mateloos dat ze misschien wel had genoten van de lonkende ober. Plotseling wist hij niet zeker meer of hij wel zo blij was met haar nieuwe sexy look. ‘Momentje, Megan,’ zei hij met een stem die veel kalmer klonk dan hij zich voelde. ‘Even een goede vriendin van me gedag zeggen.’

Megan verstijfde bij deze onverwachte ontwikkeling. Ze had de aandacht van de ober wel prettig gevonden en zelfs gedacht dat ze een zweempje jaloezie in James’ ogen had gezien. De gedachte dat hij misschien jaloers was, wond haar op. Als iemand jaloers was, gaf die persoon om je, toch? Nu was het ineens haar beurt om jaloers te zijn. Want ze wist precies wie James bedoelde. ‘Ik neem aan dat je het over Jessica Mason hebt?’ zei ze een beetje bits.

James staarde haar aan. ‘Ben je een fan van Jessie?’

‘Alsjeblieft, James, iedereen kent de beruchte Jessie. En iedereen weet wat je voor haar hebt gedaan. De kranten en glossy’s stonden er jarenlang vol mee.’ Maar die had ze toen geen van alle gelezen. Als ze James niet op internet had opgezocht, had ze niets geweten van zijn samenwerking met Jessica Mason, of over zijn verleden. Hij praatte er nooit over. Vertelde haar verdorie niets. Waarom zou hij dat ook doen, dacht ze ineens bitter. Ze was zijn soulmate niet. Alleen maar zijn domme tweede vrouw. En nu ook nog zijn domme seksslaaf. Wat was ze een dwaas!

‘Maar dat was jaren geleden,’ zei hij.

Megan haalde haar schouders op. ‘Volgens mij leefde ik toen al. En kon ik lezen. Ik ben bijna vijfentwintig, James, geen vijf.’

‘Hm.’

‘Waarom vraag je niet of ze bij ons komt zitten?’ hoorde ze zichzelf zeggen, de hemel wist waarom. Of had ze het voorgesteld omdat ze wilde weten of de vrouw er van dichtbij net zo fantastisch uitzag als van een afstandje?

‘Vind je het niet erg?’

‘Zou ik het erg moeten vinden?’

‘Nee,’ zei hij enigszins aarzelend, ‘ik denk het niet.’

Niet echt een geruststellend antwoord, maar ze glimlachte slechts, en James haastte zich om zijn verovering uit het verleden uit te nodigen bij hen te komen zitten.

Want reken maar dat hij met haar geslapen had, dacht Megan, terwijl de vrouw naar hun tafeltje liep. Ze zag er sensueel uit in een strakke zwarte spijkerbroek en een zeer laag uitgesneden niets verhullende gele top. Ik wed dat ze een borstvergroting heeft ondergaan, dacht Megan kattig toen ze werd geconfronteerd met de DD-cup van Jessie. En een facelift. Want zelfs van dichtbij had ze maar heel weinig rimpels, zelfs niet rond haar ogen. Al droeg ze wel veel make-up. Te veel, vond Megan. Ook haar lange gitzwarte krulhaar paste niet bij haar leeftijd en maakte haar gezicht een beetje hard.

‘Nee, nee, James’ zei de vrouw toen hij er een stoel bij wilde pakken. ‘Ik blijf niet. Ik heb al gegeten en ik moet ervandoor. Vanavond zing ik in het hotel. Ik wilde alleen maar even jou en je mooie vrouw het allerbeste wensen. Ik had gehoord dat je vorig jaar weer getrouwd was. Dit keer lijk je een betere keus te hebben gemaakt. Wat leuk om kennis met je te maken, liefje.’ Ze wierp Megan een verrassend warme glimlach toe.

‘Je echtgenoot is een geweldige man,’ ging ze verder. ‘Hij hielp me toen ik vreselijk in de put zat. Ik zal hem altijd dankbaar zijn. Nee, James, ga zitten en hou voor één keer je mond. Mannen!’ riep ze geërgerd naar Megan. ‘Ze weten gewoon niet hoe ze een compliment moeten aanvaarden. Hoe dan ook, lieverds, ik moet ervandoor. Als jullie tijd hebben, kom dan straks naar me luisteren. Ik treed om negen uur en om elf uur op. Maar ik snap het wel als jullie niet komen. Jullie hebben vast wel wat beters te doen.’

‘Dit is onze tweede huwelijksreis,’ zei James.

‘Wat romantisch! James moet wel heel veel van je houden, liefje, want romantiek is niet zijn sterkste kant.’

‘Waar zijn de complimentjes gebleven?’ vroeg James droogjes.

‘Lieverd, ik kan me voorstellen dat Megan al heel goed weet dat je een pragmatist bent. En het is geen misdaad om niet romantisch te zijn. De meest romantische mannen zijn in werkelijkheid vaak gluiperds. Ik heb veel liever een meedogenloos eerlijk iemand als jij. Nu moet ik echt gaan. Het was leuk om even te kletsen. Dag!’ Ze zwaaide en was weg.

Bewegingloos liet Megan alles wat Jessie had gezegd tot haar doordringen. Uit alle macht probeerde ze gevoelens van bitterheid en jaloezie de kop in te drukken. Want James had niet alleen met die vrouw geslapen, hij was ook eerlijk tegen haar geweest. Was hij nou maar eerlijk geweest tegen mij, dacht ze. Had hij me nou maar de waarheid verteld. Dat hij alleen maar een kind van me wilde. Dan was ik misschien nog wel zo stom geweest om met hem te trouwen, maar dan had ik tenminste de waarheid geweten.

Hun eten werd gebracht, en Megan zei geen woord, zelfs geen ‘dank u’ tegen de ober. Ze staarde naar wat ze besteld had en zag tot haar verrassing dat het een risotto was. Welke smaak wist ze niet meer, maar het zag eruit als kip met champignons en wat spinazie. Of iets anders groens.

James had een enorme lendenbiefstuk met salade besteld. Hij pakte echter ook niet meteen zijn mes en vork op, maar keek haar nadenkend aan. ‘Wat is er mis?’

‘Niets,’ loog ze, en ze pakte haar wijnglas op.

‘Je hoeft echt niet jaloers te zijn op Jessie.’ In zijn opmerking klonk kwaadheid door.

‘Waarom niet? Omdat je al een paar jaar niet meer met haar geslapen hebt?’

De vinnigheid van haar reactie amuseerde hem. Heel erg zelfs. Hij voelde zich gevleid. Vreemd, zijn eigen jaloezie had hij erg vervelend gevonden, maar die van Megan niet. Hij was er blij mee. ‘Ik hield niet van Jessie.’

Bijna schoot ze in de lach. Nee, natuurlijk niet, wilde ze zeggen. Je houdt van geen enkele vrouw met wie je naar bed gaat. Of met wie je trouwt. ‘Daar gaat het niet om,’ zei ze geïrriteerd.

‘Waarom dan wel?’

‘Het gaat erom dat ze je beter kent dan ik,’ beet ze hem toe. ‘Je praat nooit met me, James. En ja, ik weet dat dat sinds de miskraam vooral mijn eigen schuld is. Maar daarvóór praatte je ook niet met me. Niet echt. Ik zou absoluut niets over je verleden, je carrière of dat verdraaide mens hebben geweten als ik je niet op internet had opgezocht.’

James was volledig uit het veld geslagen, zowel door haar uitval als door haar onthulling. ‘Je hebt me gegoogeld?’

‘Hoe had ik anders geweten wie je was? Stapelverliefd was ik, maar ik kende je niet. Nog steeds niet. Zoals ik al zei, Jessica Mason kent je beter dan ik.’

‘Niet echt.’

‘Hoe kun je dat nou zeggen? Je hebt lang met haar gewerkt. En jullie waren minnaars. Ontken het niet.’

‘Dat doe ik niet.’

‘Wat fijn dat je meedogenloze eerlijkheid niet verder gaat dan dat.’

James fronste. ‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Niets,’ zei ze bits, en ze pakte haar vork op.

‘Je bedoelde er wel iets mee.’

Dit is je kans, Megan. Vertel het hem. Vertel hem dat je weet dat hij niet van je houdt. Dat hij je de hele tijd heeft voorgelogen. Het stemmetje in haar binnenste sprak haar streng toe. Ze kon het echter niet. Kwam dat door haar verlangen naar hem? Of door de liefde die ze voelde?

Er klonk frustratie door in haar zucht. ‘Het punt is, James, dat een vrouw haar man wil begrijpen en niet alleen als een blinde dwaas wil liefhebben. Je had me meer over je verleden moeten vertellen. Ik heb je álles over mezelf verteld. Niet dat dat zoveel was. Geen ongelooflijke ervaringen. Geen noemenswaardige successen. En al helemaal geen vroegere minnaars.’

‘Maar je wilde niks weten over mijn vroegere vriendinnen,’ protesteerde hij. ‘Dat heb je zelf gezegd.’

Misschien omdat ik onbewust bang was, besefte ze plotseling. Wie wil er nu verhalen horen over de supermooie glamourvrouwen met wie je man samen is geweest? Vooral als je zelf een heel gewoon meisje bent, niet bijzonder mooi of getalenteerd.

Inmiddels was ze echter niet bang meer. Deze afgelopen week was gebleken dat ze de moed had om haar mond open te doen. In elk geval over sommige dingen. ‘Ik heb het niet alleen over ons liefdesleven, James, maar over jouw leven. Hoe was je als kind? Wat waren je verwachtingen, je angsten? Je dromen en je ambities?’

James voelde enige ergernis bij dit derdegraadsverhoor. Hij was nooit dol geweest op het vertellen van zijn levensverhaal. Terugdenken aan die belabberde jeugd was niet bepaald een pretje. Maar hij begreep haar wel. Hij had haar niet veel verteld, misschien omdat hij Jackie alles had verteld en er naderhand achter was gekomen dat hij zijn ziel had blootgelegd voor iemand die zelf geen ziel had. Hij zag echter in hoe belangrijk het voor Megan was om iets meer over hem te weten.

Dus vertelde hij haar tijdens het eten over zijn familie en over zijn vader. Niets hield hij achter. Pas toen hij over de dood van zijn broer begon, voelde hij een brok in zijn keel. Hij vertelde haar nog over Jonathons testament, maar toen moest hij stoppen. Hij haalde heel diep adem, pakte zijn wijnglas op, sloeg het in één keer achterover en ademde toen langzaam uit. Daarom praat ik niet graag over het verleden, dacht hij treurig. Omdat ik niet tegen de pijnlijke herinneringen kan. Ik kan niet tegen de pijn.

Megan staarde haar echtgenoot aan. Vol afschuw had ze geluisterd naar het verhaal over de wrede vader die zijn gezin mishandeld had. Daarbij vergeleken was haar geklaag over haar materialistische en vrij dominante moeder zielig en onbetekenend. Megan had er nooit aan getwijfeld dat haar moeder van haar hield. En haar vader zat er niet zo mee dat zijn vrouw nogal zeurde. Henry Donnelly was een teerhartige maar vrij sullige man die een praktische sterke vrouw nodig had om zijn leven op orde te houden. Sterk, maar nooit wreed.

Het drong tot Megan door dat James’ onvermogen om van iemand te houden wellicht kwam door een gebrek aan liefde in zijn jeugd. Hoe kon je iets tonen als jou dat zelf nooit getoond was? Misschien waren dingen anders gelopen als zijn broer was blijven leven. Jonathon moest wel van James gehouden hebben, anders had hij hem niet alles nagelaten. ‘Hoe oud was Jonathon toen hij stierf?’

‘Drieëntwintig. Volgens de lijkschouwer was het een ongeluk,’ zei James met een wrang glimlachje. ‘Maar ik heb het altijd vreemd gevonden dat hij op de dag voordat hij stierf een testament liet opmaken. Waarom net toen, vraag ik me af.’

‘Je denkt dat hij zélfmoord heeft gepleegd?’

James haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Niemand weet het, behalve mijn vader misschien. Ik weet wel dat Jonathon niet gelukkig was. Hij was heel pienter. Had een IQ van 150. Hij wilde arts worden. Maar pa weigerde zijn studie te betalen. Dus ging hij het familiebedrijf in en werd hij pa’s bediende. Een goedbetaalde bediende, te oordelen naar de grootte van zijn nalatenschap, maar nog altijd een bediende.’

‘Hij had kunnen opstappen en voor zichzelf kunnen beginnen, James, net als jij.’

‘Zo gemakkelijk ging dat niet. Jonathon was de eerstgeborene, de zoon met de meeste verantwoording. Hij bleef thuis om onze moeder te beschermen.’

‘O James, wat tragisch.’

Hij was ontroerd door het medelijden in haar ogen en haar stem. Maar hij wilde geen medelijden. Hij wilde ook niet meer praten over zijn vader of over het verleden. ‘Kunnen we de rest van mijn levensverhaal voor een andere keer bewaren?’ vroeg hij abrupt. ‘Zo meteen komt die duivelse ober nog vragen of er iets mis is met het eten, zodat hij nog een keer naar je decolleté kan staren. We komen hier geen tweede keer meer, dat is iets wat zeker is. Niet in zo’n jurkje in elk geval.’

‘Ik ben niet uitdagender gekleed dan jouw Jessie,’ zei ze verdedigend, stiekem blij met zijn jaloezie.

‘Jessie is niet mijn vrouw. Het kan me niet schelen of ze het fijn vindt als vreemden naar haar lonken.’

Megan hapte naar adem. ‘Ik vind het helemaal niet fijn als vreemden naar me lonken. Hoe durf je dat te zeggen?’

James glimlachte. Hij daagde haar uit omdat hij terug wilde naar het onderwerp dat hij eerder gezworen had te mijden. Seks zorgde uitstekend voor afleiding bij emotionele pijn. Dat had hij van jongs af zo ervaren. ‘Je bent mooi als je boos bent. Nou, eet je risotto op.’

Woest keek ze hem aan. Ze vond het vreselijk zoals hij haar van iets smakeloos kon beschuldigen en haar meteen daarna probeerde te ontwapenen met zo’n clichématig en manipulatief compliment. Hoeveel medelijden ze zojuist ook met hem had gehad, nu voelde ze alleen maar woede. ‘Ik heb geen trek meer,’ zei ze opstandig.

‘Ik ook niet,’ antwoordde hij. Daarna staarde hij eerst strak naar haar gezicht, toen naar haar borsten en ten slotte naar haar mond. ‘Tenminste… Niet in eten,’ voegde hij er met een glinstering in zijn ogen aan toe.

Megan ademde scherp in. Zo wist hij haar te ontwapenen. Door zo naar haar te kijken.

‘Laten we hier weggaan,’ stelde hij met verstikte stem voor. ‘Nú.’

Ze slikte. ‘En de rest van ons eten dan? En de wijn?’

‘In de villa is genoeg eten. En volop wijn.’

Ze staarde hem alleen maar aan. Durfde ze dit? Gewoon opstaan en vertrekken? Het leek ongehoord. Maar o, wat wilde ze dit graag.

‘Niet bij nadenken,’ beval hij nors, terwijl hij opstond en naar haar hand reikte. ‘Laat gewoon alles staan en kom met me mee.’

Even aarzelde ze nog. Haar overlevingsinstinct waarschuwde haar dat ze, als ze haar hand in de zijne legde, als ze hem zonder meer gehoorzaamde, verloren zou zijn. Hij zou doen wat hij wilde met haar lichaam en haar leven. Het zou onmogelijk zijn om hem nog te verlaten. Ze zou de zijne worden zoals nooit tevoren. Was het het wilde verlangen in zijn ogen dat haar over de streep trok? Of wat hij haar eerder had toevertrouwd? Wankel stond ze op. Toen stak ze haar hand uit.





Hoofdstuk 11





James voelde een ongelooflijke kick toen ze haar hand in de zijne legde. Yes!, dacht hij triomfantelijk. Zijn vingers klemden zich rond de hare en zijn hart bonkte terwijl hij haar praktisch over de vloer van het restaurant sleepte, langs de ober, wiens ogen uitpuilden van verbazing, en toen over de parkeerplaats. In een mum van tijd zaten ze in de buggy. Het was helaas geen snel voertuig, en hij wilde zo rap mogelijk naar de villa en naar hun bed.

De gedachte aan vrijen bracht James onmiddellijk terug in de riskante toestand waarin hij eerder had verkeerd toen die wellustige smeerlap naar Megans borsten had staan gluren. Nee, dat was een understatement. Nu was het erger. Veel erger. Man, hij had nog nooit zo erg op springen gestaan. De weg leek ineens eindeloos. Hij kon niet wachten. Hij kon eenvoudigweg niet wachten.

Megans adem stokte toen hij een seksueel getinte krachtterm mompelde en de buggy naar de kant van de weg stuurde. Hij remde zo fel, dat ze er bijna uit viel. Voordat ze kon vragen wat er aan de hand was, tilde hij haar van de stoelzitting en droeg haar het donkere bos in. ‘Ik kan niet wachten,’ waren zijn enige woorden.

Die waren genoeg. Megan wist wat hij ging doen. Wist dat ze hem zijn gang zou laten gaan.

De palmboom waar hij haar tegenaan liet leunen had een brede, iets overhellende stam. Hij deed de rits van zijn broek open, trok haar rok omhoog en deed het dunne strookje rode satijn opzij dat de enige barrière vormde tussen zijn huid en de hare.

Megan slaakte een hartstochtelijke kreet toen hij bij haar binnen drong. Daarna was ze stil, want zijn mond had haar tot zwijgen gebracht en dempte de kreuntjes die uit haar keel probeerden te ontsnappen. De woestheid waarmee hij haar nam, maakte haar duizelig en de intensiteit van zijn passie deed haar beven. Hij kwam veel te snel voor haar, maar toch vond ze het heerlijk. Vooral de manier waarop hij haar naderhand vasthield, alsof hij een drenkeling was en zij zijn reddingslijn.

‘Het spijt me,’ mompelde hij. ‘Het spijt me.’

Ze was verrast. ‘Ik vond het niet erg. Je hoeft je niet te verontschuldigen,’ fluisterde ze in het donker.

‘Dat moet ik wel,’ gromde hij. ‘Ik heb me als een beest gedragen.’

‘Maar ik vond het echt niet erg,’ hield ze vol.

Hij hief zijn hoofd op en ze voelde dat hij haar aanstaarde. ‘Meen je dat echt? Zeg je het niet zomaar?’

Als antwoord nam ze teder zijn gezicht in haar handen. ‘Ik zou nooit tegen je liegen,’ prevelde ze.

Hij kreunde en kuste haar weer, kuste haar tot ze hem weer in zich voelde bewegen. ‘De volgende keer is voor jou, mijn liefste,’ zei hij met zijn lippen tegen de hare. Toen hees hij haar op zijn heupen. Verbazingwekkend genoeg droeg hij haar zo naar de buggy en reed met haar op zijn schoot, met haar gezicht naar hem toe en hun lichamen nog altijd samengesmolten, terug naar de villa. De weg was tamelijk hobbelig, en tegen de tijd dat James de buggy onder de carport had geparkeerd, kon Megan nog maar aan één ding denken: bevrijd worden van de bijna onhoudbare seksuele spanning die door haar lichaam zinderde. Toen hij naar de villa liep, legde ze haar hoofd tegen zijn hals en bad ze om een snelle verlossing. Hij droeg haar echter niet meteen naar binnen. Nog net op tijd hief ze haar hoofd op om te zien wat hij van plan was. ‘Nee, niet doen!’ riep ze, terwijl hij langzaam de trap van het zwembad af liep. ‘Dan gaan onze kleren eraan!’

‘Dat betwijfel ik, dure kleren gaan er niet zo snel aan.’ Geleidelijk werden ze omsloten door het sensueel warme water. Maar algauw vormden hun kleren een probleem. James’ overhemd plakte tegen zijn huid, en Megans rok dreef aan de oppervlakte. ‘Ik denk dat we ons beter kunnen uitkleden,’ zei James.

‘Maar…’ Ze wilde niet van hem gescheiden worden.

‘Ja, ik weet het. Heel eventjes maar. We hebben de hele nacht nog, Megan. Nee, we hebben tien hele dágen.’

Het valt niet mee om je in een zwembad uit te kleden, merkte ze. Eindelijk waren ze allebei naakt, op haar oorhangers en zijn Rolex na. Vanaf de kant van het zwembad zwom ze terug naar James en het water gleed strelend en opwindend als een zijden handschoen langs haar naakte lichaam.

‘We kunnen er nu beter maar uit gaan,’ zei hij.

‘Wat? Waarom?’

‘Veel mensen fantaseren over in water vrijen. Maar het kan een anticlimax zijn. Ik deed dit alleen om een beetje af te koelen. Wacht, dan haal ik iets voor je om aan te doen.’ Snel hees hij zich uit het zwembad, vloog de veranda over en verdween naar binnen.

Megan was teleurgesteld. Ze geloofde er niks van dat in water vrijen een anticlimax zou opleveren. Maar hij had zijn climax natuurlijk al gehad, terwijl zij zich hopeloos gefrustreerd voelde.

James kwam terug met een van de dikke witte badjassen die ze in de badkamer had zien hangen. Hijzelf droeg alleen een turkooiskleurige handdoek rond zijn heupen. ‘Kom op, kleine zeemeermin. Eruit.’

Toen ze via de treden het zwembad uit liep, probeerde ze geen gêne te voelen en zich niets aan te trekken van zijn koele starende blik. Helaas had ze de vrouw-van-de-wereldpose nog niet helemaal onder de knie, dus schoot ze zo snel mogelijk de badjas aan en deed ze hem stevig dicht met de dikke ceintuur.

‘Dat dacht ik niet, Megan,’ zei James, en hij trok de knoop los zodat de jas weer openviel. ‘Ik wil naar je kijken als ik je haar droog.’ Tegelijkertijd trok hij de handdoek van zijn heupen. Hij nam alle tijd om haar haar te drogen, en ja, hij keek naar haar. Op een gegeven moment duwde hij de jas verder open zodat haar harde tepels zichtbaar werden. Daarna streek hij er met de handdoek langs, waardoor ze even wankelde. Zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes en hij gooide de handdoek weg. ‘Tijd om naar bed te gaan, volgens mij.’

‘Bed?’ herhaalde ze nogal verbaasd. Ze had gedacht dat ze ergens anders zouden vrijen. Hier buiten misschien, op een van de ligbanken, of in de woonkamer met zijn vele banken en dikke exotisch uitziende kleden die gemaakt leken te zijn om er de liefde op te bedrijven.

‘Ja, naar bed,’ herhaalde hij. ‘Kijk niet zo verbaasd. Hier is over nagedacht.’

Daar twijfelde ze geen moment aan. Het onbeheerste beest waar ze eerder mee te maken had gehad, en dat haar wel aanstond, had duidelijk plaatsgemaakt voor de zelfbeheerste man van de wereld die ze o zo goed kende en die nooit iets deed zonder er eerst goed over na te denken. Het was niet James’ gewoonte om impulsief te handelen. Het feit dat Megan erin was geslaagd hem zijn zelfbeheersing te doen verliezen, al was het maar één keer, schonk haar een zekere voldoening.

‘Kom.’ Hij pakte haar bij haar elleboog en leidde haar naar de slaapkamer. Het bed was nog een puinhoop van hun liefdesspel eerder die dag. James trok de lakens strak en legde een paar kussens tegen het hoofdeind. ‘Laten we deze maar eens uitdoen.’ Hij schoof de badjas van haar schouders en liet hem op de grond vallen. ‘Ga in het midden van het bed liggen, met je hoofd op de kussens.’

Ze deed wat hij zei, omdat ze dat wilde. Even snakte ze naar adem toen ze zag dat hij de ceintuur van de badjas opraapte. Opnieuw wist ze al wat hij ging doen.

‘Strek je armen naar het hoofdeind. Nee, niet zo ver. Buig je ellebogen iets en leg je handen op het kussen.’

Haar blik hield de zijne vast, terwijl hij de ceintuur eerst om de ene en toen om de andere pols bond.

‘Niet te stak?’ vroeg hij.

‘Nee,’ antwoordde ze ademloos.

‘Ik wil dat je comfortabel ligt,’ zei hij zacht. Uiteindelijk ging hij naast het bed naar haar staan kijken. ‘Wat zie je er verrukkelijk uit.’

Ze voelde zich niet zozeer verrukkelijk als wel ondraaglijk opgewonden en roekeloos aan hem overgeleverd. Ze wilde dat hij naar haar bleef kijken, maar ze wilde nog liever dat hij haar aanraakte.

‘En… Vind je dit fijn, mijn liefste?’

Fijn vinden? Wat ze voelde, was onmogelijk te omschrijven. Haar wereld stond op zijn kop, en ze ademde zo snel, dat ze dacht dat haar hart uit elkaar zou klappen. Ze kon eenvoudigweg geen woord uitbrengen.

‘Wil je dat ik je losmaak? Dan doe ik dat meteen.’

Langzaam schudde ze haar hoofd.

Hij glimlachte. ‘Dat dacht ik al.’

Net was hij naast haar op bed gaan liggen, en zijn rechterhand zweefde boven haar borsten, toen de telefoon naast het bed ging.

Ontzet keek Megan naar het toestel. ‘Niet opnemen,’ wist ze uit te brengen.

Toch deed hij dat. ‘Ja?’ zei hij op vrij scherpe toon. ‘Wat? Nee, nee, er was niets mis met het eten, of met de wijn. Mijn vrouw voelde zich niet zo lekker, dus zijn we meteen naar huis gegaan.’ Hij gaf haar een ondeugende knipoog. ‘Bedankt voor het bellen. Ja, ik weet zeker dat ze snel opknapt. Ze heeft alleen een beetje rust en liefdevolle aandacht nodig. Dag.’ Toen draaide hij zich met een sexy glimlach naar haar om. ‘En nu,’ zei hij, terwijl hij zich weer lui naast haar uitstrekte, ‘zullen we jou die liefdevolle aandacht eens gaan geven.’





Hoofdstuk 12





‘Weet je, de zaak heeft de afgelopen week niet één keer gebeld,’ zei James al dobberend op de golven.

‘Schokkend,’ reageerde Megan met een uitgestreken gezicht. ‘Hoe redden ze het in hemelsnaam zonder jou?’

‘Pas op juffie, niet zo spottend.’

Megan lachte. Wat voelde ze zich toch gelukkig. Nou ja… redelijk gelukkig. Een week geleden had dat nog onmogelijk geleken. Maar in deze korte tijd op Dream Island had ze James beter leren kennen dan gedurende hun hele huwelijk en was ze ervan overtuigd geraakt dat hij, ook al hield hij misschien niet van haar zoals Hugh van zijn kersverse bruid hield, echt om haar gaf. Dankzij de intimiteit die nu tussen hen bestond – en dan had ze het niet alleen over seks – had ze nu wel hoop dat hun huwelijk te redden was.

Over zijn ellendige jeugd had hij haar verder niets meer verteld, maar wel vrij veel over zijn werk. Ze was erachter gekomen dat hij creatiever was dan ze had gedacht. Ze had de successen van haar pragmatische man altijd toegeschreven aan zijn zakelijk inzicht. Zijn vrienden hadden de indruk gewekt dat hij een meester was in delegeren. Inmiddels wist ze echter dat hij bij de reclamecampagnes waar Images beroemd om was altijd heel veel zelf deed. Daarom vond hij het zo erg dat ze de afgelopen week geen contact met hem hadden opgenomen. Kennelijk dacht hij dat Images het niet kon redden zonder hem.

‘Jij had hen kunnen bellen,’ stelde ze voor.

‘Hm.’ Hij snoof. ‘Wanneer had ik dat moeten doen? Ik had het veel te druk met mijn vrouw tevreden houden.’

‘Dat is helemaal je eigen schuld. Je wilde zelf per se mijn seksuele horizon verbreden.’

‘Ik heb een monster geschapen.’

‘Volgens mij heb je je vanmiddag toch aardig vermaakt.’ Haar hartslag versnelde toen ze terugdacht aan wat ze had gedaan. Ze mocht dan geen ervaring hebben gehad met orale seks, en ze was veel zenuwachtiger geweest dan ze had laten merken, maar toen ze eenmaal zag hoeveel genot ze hem schonk, was alles fantastisch gegaan.

Met glinsterende ogen keek hij haar aan. ‘Voor iemand die het nog nooit gedaan had, was je verdraaid goed.’

Bijna flapte ze eruit dat ze zich had geconcentreerd op haar liefde voor hem. Dat was iets wat ze deze vakantie niet had gekund: tegen hem zeggen dat ze van hem hield. Hij had ook niet gezegd dat hij van haar hield, waar ze dankbaar voor was. Hoe zou ze dan reageren? Nou ja, afwachten maar, voordat ze zoiets impulsiefs zou doen zoals de pil weggooien. Die baby kon wel wachten. Dat deed haar eraan denken… ‘Hoe laat is het?’

‘Ongeveer half zes.’

Ze hadden er een gewoonte van gemaakt om aan het eind van de middag in zee te gaan zwemmen. Het water was dan heerlijk. Daarna kleedden ze zich aan en reden ze naar het resort voor het diner. De vorige avond hadden ze heel lang gedaan over een vijfgangenmaaltijd in het à-la-carterestaurant, omdat James had beweerd dat hij tijd en veel eten nodig had om weer op krachten te komen. Waarschijnlijk hadden ze ook iets te veel wijn gedronken, want later in hun villa waren ze allebei na slechts één keer vrijen in slaap gevallen.

Vandaag was het een ander verhaal geweest. James had de hele dag naar haar gehunkerd en had haar ’s morgens al vroeg wakker gemaakt voor de eerste van vele vrijpartijen die dag. Het enige moment waarop hij haar met rust had gelaten, was toen hun villa werd schoongemaakt. En nu, tijdens hun ontspannen middagduik.

‘We moeten er zo uit,’ zei ze. Ze wilde niet te laat zijn voor haar pil.

‘Goed idee. Ik geloof dat ik hoofdpijn krijg. Misschien heb ik te veel zon gehad… of te veel van iets anders,’ zei hij met een spottend glimlachje.

‘Arme schat.’

‘Ik ga er wel als eerste uit, dan breng je me tenminste niet in de verleiding met die sexy rode bikini van je.’

Megan vond het heerlijk zoals hij haar de hele tijd complimentjes gaf. Zo gaf hij haar het gevoel dat ze wel heel erg aantrekkelijk was. ‘Heb je iets om in te nemen?’

‘Er liggen vast wel pijnstillers in de badkamer.’ Hij was al op weg naar het strandje.

Ze staarde naar zijn blote rug, die nu een beetje gebruind was. Hij droeg nooit een zwembroek en was al bijna de gebruinde nudist waar hij het die eerste dag over gehad had. Een fantastisch lichaam had hij, dacht ze voor de zoveelste keer. Helemaal fantastisch, van voren en van achteren. ‘Hopelijk ga je die hoofdpijn niet als smoes gebruiken,’ riep ze hem na, terwijl hij over het met palmen omzoomde paadje naar hun villa liep.

Met een spottend glimlachje keek hij om. ‘Wees maar niet bang. Ik ben een echte volhouder.’

Megan lachte en liep toen zelf ook het water uit. Bij de villa aangekomen sprong ze in het zwembad om het zout en het zand van haar lichaam af te spoelen. Ze was lui baantjes aan het trekken toen James de veranda op kwam lopen in een van de witte badjassen, met zijn handen diep in de zakken gestoken.

‘Heb je iets tegen je hoofdpijn gevonden?’ vroeg ze.

‘Jazeker,’ antwoordde hij met een vreemde koele stem. ‘Maar het waren geen pijnstillers. Zou je me dit kunnen uitleggen?’ vroeg hij, zijn rechterhand met haar strip pillen omhoogstekend.

De uitdrukking op haar gezicht was meteen heel schuldig, zag James, waardoor hij zich nóg ellendiger voelde. Omdat hij in de badkamerkastjes nergens pijnstillers had gevonden, had hij ten einde raad maar in Megans toilettas gekeken. Hij had al jaren geen migraine meer gehad, maar de flakkerende rondjes die voor zijn ogen dansten, wezen erop dat er een flinke aanval op komst was. Toen hij op de strip pillen was gestuit, was zijn hoofd nog erger gaan draaien. Hij probeerde kalm te blijven, maar voelde een blinde woede opkomen. ‘Je was helemaal niet van plan om weer zwanger te raken, hè?’ beet hij haar toe.

‘Ik… Ik –’

‘Nou?’ brulde hij. Hij zag dat ze vuurrood werd. De hele dag had hij, elke keer als ze vrijden, gedacht dat ze op dat moment mogelijk zwanger raakte. Eerder die week was die kans klein geweest, en eerlijk gezegd was het oorspronkelijke doel van deze vakantie tot nu toe geen prioriteit geweest. Hij was hoteldebotel geweest van zijn nieuwe sexy vrouw. Hoewel het natuurlijk steeds in zijn achterhoofd had gespeeld. Hij wilde immers niets liever.

De ontdekking dat ze bewust een zwangerschap wilde voorkomen, bracht heel vervelende herinneringen en verschrikkelijke emoties bij hem boven. Hij had gedacht dat ze anders was dan Jackie. Uiteindelijk bleek ze net zo egoïstisch en wreed. Ze wist dat hij een kind wilde, dat hij hoopte dat het deze vakantie zou gebeuren. Toch had ze dat bewust onmogelijk gemaakt. Pas nog had ze gezegd dat ze nooit tegen hem zou liegen. Dat had ze wél gedaan. Over het meest vreselijke wat hij kon bedenken.

‘James, alsjeblieft.’ Ze keek nog even schuldig. ‘Laat het me uitleggen.’

‘Te laat,’ zei hij bits. ‘Er is geen enkel excuus voor wat je hebt gedaan. Je hebt tegen me gelogen, Megan. En je hebt me bedrogen. En als ik ergens niet tegen kan, is het dat wel.’ Hij draaide zich om en stormde terug naar het strand, waar hij net bezig was de strip pillen in stukjes te scheuren en in zee te gooien toen een druipend natte Megan naast hem opdook.

De schuldige blik was van haar gezicht verdwenen. ‘Dus meneer kan niet tegen leugens en bedrog. Ga toch weg! Jij zelf hebt tegen me gelogen en me bedrogen zolang ik je ken.’

Het enige wat hij deed, was haar aanstaren.

‘Nóóit heb je van me gehouden,’ brieste ze. ‘Je wilde een kind en ik was de dwaas die je dat ging geven. Je maakte me wijs dat je echt van me hield. Maar dat heb je geen moment gedaan.’

‘Wie heeft je dat verteld?’

‘Niemand. Ik hoorde Hugh en Russell praten toen ik in het ziekenhuis lag. Ze dachten dat ik sliep. Het werd me ineens heel duidelijk waarom je met me getrouwd was.’

James kreunde. Door zijn barstende hoofdpijn kon hij nauwelijks denken. In eerste instantie was hij ontzet, maar toen volgde verwarring. ‘Als dat waar is, waarom ging je me dan niet meteen bij me weg?’

‘Typisch iets voor mijn o zo gevoelige echtgenoot om dat te vragen,’ zei ze op walgende toon. ‘Het komt blijkbaar niet in je op dat ik toen zo verschrikkelijk veel verdriet had dat ik nergens toe in staat was. Ik wilde je verlaten, geloof me. Maar ik had de moed gewoon niet. Toen we van Hughs bruiloft terugkwamen, had ik besloten om weg te gaan, omdat ik had gezien hoe echte liefde eruitzag, en minder wilde ik niet. In de auto wilde ik net over een scheiding beginnen toen je me kuste en… nou ja… het moment ging voorbij. En de volgende ochtend, toen je me weer kuste en deze tweede huwelijksreis voorstelde, dacht ik… tja, ik dacht –’

‘Wát dacht je? Dat je eerst wraak wilde nemen?’

Hij wachtte tot ze het zou ontkennen. Maar ze zei geen woord. Staarde hem slechts aan met die grote bruine ogen van haar. ‘Ik snap het al,’ snauwde hij. ‘Je wilde me gebruiken zoals je dacht dat ik jou gebruikt had. Misschien kreeg je me zelfs zo ver dat ik verliefd op je werd. O ja, dat hoorde vast bij je wraakplannetje. Ik moet het je nageven, Megan, je hebt alle registers opengetrokken. Het nieuwe sexy imago. De bereidheid om nieuwe dingen uit te proberen. Vertel me eens, schat, toen je gisteren met me bezig was en ik je smeekte om niet op te houden, dat was zeker wel kicken?’ De gedachte dat ze dat niet uit liefde maar uit haat voor hem gedaan had, deed hem vreselijk veel pijn. Meer nog dan het ontdekken van de waarheid over Jackie destijds. Hij wilde echter niet dat ze zijn verdriet zag. Voordat hij haar liet gaan, wilde hij haar de waarheid vertellen.

‘Het is niet zo dat ik alleen met je getrouwd ben om een kind te kunnen krijgen,’ wierp hij tegen. ‘Oké, ik hield niet van je. Dat geef ik toe. Daar heb ik over gelogen. Toen was ik niet in staat om van welke vrouw dan ook te houden. Maar ik was erg op je gesteld en ik wilde een gezin beginnen met je. Een gezin en een leven. Een góéd leven, vol liefde en betrokkenheid. Vanaf het moment dat ik je leerde kennen, heb ik geen moment naar andere vrouwen gekeken, zelfs niet toen je drie maanden lang geen seks wilde. Ik heb je nooit willen kwetsen.’

‘Maar jij, Megan,’ vervolgde hij op verbitterde toon, ‘jij wilde me bewust kwetsen toen je instemde met deze vakantie. Je wilde me kwetsen en kapotmaken. Maar laat ik je dit vertellen, meisje: er is meer dan dit voor nodig om me kapot te maken. Veel meer. Pak je spullen en verdwijn uit mijn leven voordat ik iets doe waar ik spijt van krijg.’

Megan deed haar mond open om iets te zeggen, maar de uitdrukking op zijn gezicht hield haar tegen. Hij had dan misschien nooit van haar gehouden, maar nu haatte hij haar. Dat zag ze in zijn ogen. Het had geen zin om zich te verdedigen, of te verontschuldigen, of uit te leggen waarom ze het had gedaan. Totaal geen zin. Hun huwelijk was voorbij.

‘Nou, waar wacht je nog op?’ snauwde hij. ‘In het hotel hebben ze vast wel een kamer voor je. Dan kun je morgenochtend met de helikopter terug naar het vasteland. Er zijn elke dag meerdere vluchten van Cairns naar Sydney. Daar kun je vast wel een plaats bemachtigen. De sleutel van de buggy ligt op de salontafel. Elke dwaas kan ermee rijden. Pak dat verdraaide ding en verdwijn!’

Ze kon zich nog steeds niet verroeren. Langzaam begon ze te beven.

‘James, ik… Ik –’

‘Nee!’ bulderde hij. ‘Ik wil niet horen wat je te zeggen hebt. En ik wil je nooit meer zien. Zorg dus dat je weg bent voordat ik thuiskom. Mijn advocaat neemt wel contact met je op,’ besloot hij, en na een laatste woeste blik draaide hij zich om en liep de zee in.

Megan wilde hem achterna rennen, hem smeken naar haar te luisteren. Ze wist echter dat het geen zin had. Hij haatte haar niet alleen, hij dacht ook dat zij hém haatte. Zijn redenering dat ze mee hiernaartoe was gekomen om wraak te nemen, was op een misselijkmakende manier logisch. Ergens wilde ze dat dat ook zo was. Wilde ze dat ze hem inderdaad haatte.

Ze liep terug naar de villa. Het kostte haar niet veel tijd om zich aan te kleden en alles in te pakken, ook al trilden haar handen de hele tijd. Ze gruwelde bij het idee dat ze in haar eentje in het hotel moest inchecken. Wat zouden ze wel denken?

Toen het eenmaal zover was, was ze echter te neerslachtig en te wanhopig om zich daar druk over te maken. Ze gaven haar een kamer op de op een na hoogste verdieping, maar ze zag niets van het interieur, want meteen liet ze zich op het bed vallen, en ze huilde zichzelf in slaap.

Midden in de nacht werd ze wakker van een aanhoudend hard geluid. Eerst dacht ze dat het regen was, maar toen ze met moeite van het bed opstond en naar de balkondeuren liep, ontdekte ze dat het een krachtige huilende wind was die het gebouw deed schudden. Nerveus belde ze de receptie, en ze kreeg te horen dat er geen reden tot paniek was. Het hotel was oersolide en bestand tegen dit soort stormen, die wel vaker voorkwamen in de herfst. Over een dag of twee zou de storm wel gaan liggen. Tot die tijd zouden er echter geen helikopters vliegen en konden gasten het eiland niet bereiken of verlaten.

Megan werd misselijk bij het horen van dit nieuws. Ze wilde zo snel mogelijk weg om een recept voor de morning-afterpil te halen. Toen kreeg ze een idee. ‘Er is vast een arts op het eiland.’

‘Klopt,’ zei de receptionist. ‘Maar dokter Wilkinson is gisteren naar het vasteland gegaan voor een bruiloft. Hij zou morgenochtend terug moeten zijn, maar met die wind redt hij het misschien niet. Bent u ziek, mevrouw? Kan ik u misschien helpen?’

‘Nee, nee, ik ben niet ziek. Het kan wel wachten.’ Ineens herinnerde ze zich dat haar dokter had gezegd dat ze tweeënzeventig uur had om de morning-afterpil te slikken. Ze was toen echt in paniek geweest, bang dat ze James in een moment van zwakte toch met haar zou laten vrijen. Daarom had ze uiteindelijk besloten aan de pil te gaan. Het idee van de morning-afterpil stond haar niet aan, maar het idee om zwanger te zijn van James, vooral nu, stond haar nog minder aan. ‘O mijn hemel,’ zei ze hardop, terwijl het duizelde in haar hoofd.

‘Zal ik iets laten brengen, mevrouw?’ vroeg de man vriendelijk. ‘Iets warms misschien. Of een cognac?’

‘Een cognac zou lekker zijn.’ Vijf minuten later zat ze in een fauteuil bij het raam waar de wind tegenaan sloeg aan een cognacje te nippen. Eigenlijk was het allemaal haar eigen schuld, dacht ze. Het was verkeerd geweest om James te laten denken dat een zwangerschap weer tot de mogelijkheden behoorde. Ze had eerlijk moeten zeggen dat ze nog niet aan een kind toe was. Verder dan dat had haar eerlijkheid niet kunnen gaan. Als ze had gezegd dat ze wist dat hij niet van haar hield, had dat het einde van hun huwelijk betekend. Want dan had geen van beiden meer respect voor de ander gehad. James dacht echter ten onrechte dat ze hem had willen kwetsen. Ze hield van hem. Vreemd genoeg was haar liefde voor hem nu sterker dan ooit.

De tranen biggelden over haar wangen toen ze terugdacht aan de oprechtheid waarmee hij had gezegd dat hij een goed leven met haar had willen opbouwen, vol liefde en betrokkenheid. Die kans was nu verkeken.

Een andere vreselijke gedachte kwam in haar op. Als ze eindelijk van dit eiland weg kon komen, zat er waarschijnlijk niets anders op dan teruggaan naar haar ouders. Waar kon ze anders heen? Ze had alleen maar vrienden die ook met James bevriend waren. Ze had geen werk en geen eigen geld. Haar uitkering was stopgezet toen ze met James trouwde. Het idee dat ze haar moeder onder ogen moest komen, was enorm deprimerend. En dat kon ze nu net niet gebruiken.

Het duurde vrij lang voordat ze in slaap viel, maar toen ze de volgende ochtend wakker werd, was de wind gelukkig gaan liggen. Om tien uur had ze een helikoptervlucht naar Cairns, en even voor drieën landde ze op Mascot Airport in Sydney. Het weer paste goed bij haar humeur, want het was koud en het regende. De taxichauffeur zei niets tijdens de korte rit naar Bellevue Hill, waar ze hem dankbaar voor was.

Bij het zien van het prachtige huis waarin ze met James gewoond had, voelde ze nieuwe tranen opwellen. Daarbij begon ze te piekeren over nieuwe zorgen. Zou hij Roberta al gebeld hebben om haar te vertellen wat er gebeurd was? Zou ze door een vijandige huishoudster begroet worden? Ze hoopte van niet. Veel kon ze niet meer hebben.





Hoofdstuk 13





Roberta deed de deur open en keek geschokt. James had haar kennelijk niet ingelicht, waar Megan blij om was.

‘Ik dacht dat jullie maandag pas zouden thuiskomen,’ zei ze verbaasd. ‘Waar is de baas?’

Megan pantserde zich tegen de reactie van de vrouw. ‘Hij is er niet bij. We zijn uit elkaar, Roberta. Ik ben alleen naar huis gekomen om te pakken en te vertrekken.’

De schok op Roberta’s gezicht werd nog groter. ‘Maar ik dacht… Ik bedoel… O Megan, wat erg.’

‘Ja,’ zei Megan, vechtend tegen haar tranen. Haar kin begon te trillen. ‘Maar het was onvermijdelijk.’ Met een vermoeide zucht liet ze haar tas op de marmeren vloer van de hal vallen.

‘Waarom zeg je dat?’ vroeg Roberta, terwijl ze de deur dichtdeed.

Megan haalde heel diep adem en draaide zich om naar de huishoudster. ‘Omdat hij niet van me houdt, Roberta.’

‘Wat? Maar dat is onzin. Hij houdt zielsveel van je.’

‘Het spijt me, Roberta, maar je hebt het mis. Hij heeft nooit van me gehouden. Het enige wat hij wilde, was een vrouw en een kind.’

‘Dat geloof ik niet.’

Megan zuchtte. ‘Hij heeft het toegegeven, Roberta.’

De mond van de huishoudster viel open en klapte weer dicht. ‘Wel heb ik ooit.’ Haar blik was nu geschokt en beledigd. ‘Ach, arme ziel.’

Megan gaf haar een flauw glimlachje. ‘Wil je mee naar boven gaan om me te helpen inpakken? Ik heb behoorlijk wat spullen.’

‘Ga je vandaag al?’

‘James wil me weg hebben voordat hij terugkomt.’

‘Wát? De schurk!’

Megan schudde haar hoofd. ‘Nee, Roberta, hij is geen schurk. Niet echt. Hij heeft een flinke opdoffer gekregen. Het zit zo… Toen ik met deze vakantie instemde, gaf ik hem de indruk dat ik ook graag weer zwanger wilde raken. Maar dat was niet zo. Ik slikte de pil en daar kwam hij achter.’

‘Ach…’

‘Hij was heel erg kwaad op me.’

‘Ja, dat kan ik me voorstellen. Maar hij begrijpt toch zeker wel waarom je bang bent om zo vlug weer zwanger te raken? Je was er kapot van toen je de baby verloor.’

‘Ja, dat is waar.’ Bijna vertelde ze Roberta dat ze er toen achter was gekomen dat James niet van haar hield, maar dat zou te ver gaan. Ze waren immers geen dikke vriendinnen, en de vrouw wilde ongetwijfeld voor James blijven werken. Ze kreeg goed betaald.

‘Misschien kunnen jullie het goedmaken,’ zei ze.

‘Nee, Roberta. Het is voorbij.’

De huishoudster fronste haar wenkbrauwen. ‘Ik kan het bijna niet geloven dat Mr. Logan niet van je houdt. Ik zou gezworen hebben…’ Ze stond echt versteld. ‘Misschien houdt hij wel van je, maar beseft hij het niet.’

‘Heel lief dat je dat zegt, maar zo mag ik niet denken. Ik ben in de problemen geraakt doordat ik zo hopeloos romantisch ben. Het wordt tijd dat ik volwassen word en de realiteit onder ogen zie.’

‘Waar ga je heen?’ vroeg Roberta, terwijl ze de trap op liepen.

‘Naar mijn ouders, denk ik. Ze wonen in Woolahra.’

‘Dat is niet zo ver. Ik vraag wel of Bill je er met je spullen naartoe brengt, als je wilt.’

‘Nee, dank je. Ik rijd zelf wel.’ Ze had een kleine auto, een cadeau van haar ouders voor haar eenentwintigste verjaardag. Hij was lang niet zo blits als de auto’s waar James in reed, maar voor haar voldeed hij prima.

Het liep tegen zessen toen Megan de oprit van haar ouderlijk huis op reed. Het was geen pand van twintig miljoen dollar, maar toch altijd nog een aanzienlijk huis met twee verdiepingen met elk rondom een veranda en een grote goed verzorgde tuin. Het was een huwelijksgeschenk geweest van Megans grootvader aan zijn enige zoon en erfgenaam.

De familie Donnelly was kort na de Eerste Wereldoorlog van Ierland naar Australië geëmigreerd. Megans overgrootvader had een klein vermogen verdiend met een patent op een nieuwe verpakkingsmachine. Zijn zoon, Megans grootvader, had de rijkdom van zijn vader vergroot dankzij slimme investeringen in de voorsteden van Sydney. Daaronder viel ook dit huis, dat hij in de jaren vijftig voor een prikje gekocht had. Megans eigen vader, niet zo’n slimme zakenman naar later bleek, liet het geërfde vermogen enorm slinken toen hij besloot diverse panden te verkopen en het geld in de aandelenmarkt te stoppen, vlak voor de crisis in de jaren tachtig.

Megan had dit verhaal over de rampzalige investeringen al ontelbare malen gehoord. Haar moeder liet geen kans voorbijgaan om het falen van haar vader te benadrukken. Geld verliezen was in de ogen van Janet Donnelly de allergrootste zonde die er bestond. Megan besefte maar al te goed hoe haar moeder zou reageren als ze vertelde dat ze haar rijke echtgenoot na nog geen halfjaar had verlaten.

Gelukkig was haar moeder nog niet terug van haar wekelijkse bridgemiddag, waardoor ze de kans had haar spullen in haar oude kamer te zetten en zich voor te bereiden op wat een onaangename hereniging zou worden.

Haar vader, de lieverd, liep rond als een druk baasje, zette thee en deed aardig tegen haar. In het kort vertelde ze hem wat er gebeurd was. Hij troostte haar en toonde begrip. Van haar moeder hoefde ze dat niet te verwachten, wist ze.

Megan was boven toen Janet Donnelly thuiskwam. Ze hoorde stemmen de trap op komen, een schelle vrouwenstem en een gedempte mannenstem.

Zonder kloppen stormde haar moeder de kamer binnen. ‘Je vader zegt dat je je man verlaten hebt,’ waren haar eerste woorden. Ze klonk afkeurend en vol walging.

Het verbaasde Megan dat ze niet meteen een paniekaanval kreeg. In plaats daarvan rechtte ze haar rug en keek ze haar moeder met een verrassend koele blik aan. ‘Dat klopt niet helemaal,’ antwoordde ze kalm. ‘Ik heb James niet verlaten. Hij heeft me weggestuurd van Dream Island met het bevel het huis uit te zijn tegen de tijd dat hij terugkeerde.’

Haar moeder stond perplex. ‘Lieve hemel. Waarom zou hij in vredesnaam zoiets afgrijselijks doen?’

‘Hij was erachter gekomen dat ik de pil slikte.’

‘De pil!’ schreeuwde haar moeder. ‘Je was aan de pil op je tweede huwelijksreis? O, stomme griet!’

Megan had niet anders verwacht. Vreemd genoeg raakten haar moeders opmerkingen haar niet.

‘Maar alles is nog niet verloren,’ ging haar moeder verder, door de kamer ijsberend terwijl ze met haar handen over haar wangen wreef, zoals ze altijd deed als ze zich opwond. ‘Hij is boos op je, dat is alles.’

Megan moest bijna lachen. Het woord ‘boos’ was niet echt een goede beschrijving van James’ uitbarsting.

Haar moeder bleef voor haar staan. ‘Je had het huis niet moeten verlaten,’ zei ze met opgeheven wijsvinger. ‘Dat moet je nooit vrijwillig doen. Luister, je doet het volgende. Je gaat direct naar huis, en als James terugkomt, zeg je dat het je heel erg spijt, en dan –’

‘Nee,’ onderbrak Megan haar gedecideerd. ‘Ik ga niet terug naar huis, moeder. En ik bied zeker niet mijn verontschuldigingen aan. James houdt niet van me en dat heeft hij nooit gedaan. Het enige wat hij van me wilde, was een kind. Hij heeft me bewust eerst zwanger gemaakt om er zeker van te zijn dat ik kinderen kon krijgen, in tegenstelling tot zijn arme eerste vrouw, van wie hij scheidde toen hij ontdekte dat ze onvruchtbaar was.’

‘Echt waar? Ik had juist gehoord dat ze weigerde om kinderen te krijgen. Maar dat doet er nu niet toe. Het huwelijk heeft op de lange termijn niets met liefde te maken, mijn kind. Het draait om zekerheid en status. James Logan is een briljante en heel rijke man. Met hem trouwen was het slimste wat je ooit gedaan hebt. Van hem scheiden zou krankzinnig zijn.’

‘Ik wil niet getrouwd zijn met een man die niet van me houdt,’ protesteerde Megan.

‘O, hou toch op.’

‘Nee, ze heeft gelijk,’ klonk een mannenstem.

Megan zette grote ogen op toen haar vader, die meestal zijn mond hield als zijn vrouw een woedeaanval had, zelfverzekerd de kamer in liep en naast haar ging staan.

‘Als je over enig medeleven beschikte, Janet,’ zei hij, een arm om Megans enigszins stijve schouders slaand, ‘zou je je dochter troosten en niet roepen dat ze terug moet gaan naar een man die niet van haar houdt. Ik weet beter dan wie ook hoe het is om getrouwd te zijn met iemand die niet van je houdt. Iemand die je niet respecteert. Dat zou ik een hond nog niet toewensen, laat staan mijn eigen dochter, die, kan ik wel zeggen, absoluut niet stom is. Ze is een intelligente meid die meer verdient dan een roekeloze leugenaar als echtgenoot. En ze verdient ook meer dan een moeder die alleen maar aan geld denkt.’

Haar moeder had het fatsoen om te blozen. Maar niet lang. Algauw verdween alle schaamte van haar arrogante knappe gezicht en werd haar blik weer hard. ‘Als Megan net zo’n ellendige jeugd had gehad als ik, zou ze geld misschien wat meer waarderen. Maar weet zij veel hoe het is om zonder te moeten leven. Ze heeft zelfs nog nooit gewerkt. En hetzelfde geldt voor jou, Henry. Je werd geboren met een zilveren lepel in je mond. Jullie hebben allebei een goede opleiding gehad en hoefden niet op je veertiende in een kippenfabriek te gaan werken. Op mijn twintigste had ik alles gedaan om maar niet arm te hoeven zijn.’

‘Zelfs trouwen met een man van wie je niet hield,’ zei haar man op beschuldigende toon. Megan zag de verwarring op het gezicht van haar moeder.

‘Maar dat is niet waar. Ik hield wel van je, Henry. Ik vond je de liefste man en de beste echtgenoot van de hele wereld. Maar toen raakte je al dat geld kwijt en toen was ik… gewoon zo kwaad op je.’

Verbaasd keek Megan naar de tranen die ineens over de wangen van haar moeder rolden. Nog nooit had ze haar zien huilen. Of jawel, één keer. Toen haar oma was overleden.

Megan was toen ongeveer twaalf geweest. Haar moeder was net uit het mortuarium gekomen, op de dag voor de begrafenis. Megan had in de auto op haar gewacht. Haar moeder was weer ingestapt en was heel lang zonder een woord te zeggen blijven zitten. Uiteindelijk had ze gemompeld dat haar moeder er zo oud uit had gezien voor een vrouw van vijfenvijftig. Oud en verslagen. En toen was ze in huilen uitgebarsten. Ze had haar hoofd op haar handen op het stuur gelegd en onbedaarlijk gesnikt. Megan had destijds niet geweten wat ze moest zeggen of doen. Het was niets voor haar moeder geweest om zich zo te laten gaan.

Nu wist Megan wel wat ze moest doen. Ze liep naar haar moeder toe en sloeg haar armen om haar heen. ‘Het is al goed, mam,’ zei ze. ‘Ik weet dat je van vader houdt.’

Haar moeder hief haar hoofd op, en haar ogen glinsterden. ‘Je noemde me mam.’

Megan glimlachte. ‘Heb je daar bezwaar tegen?’

‘Nee. Nee, ik vind het wel fijn.’

‘En hoe zit het met jou, pap? Mag ik je zo noemen in plaats van vader?’

‘Natuurlijk, lieve meid.’

‘Toch zul je een advocaat in de arm moeten nemen, Megan,’ merkte haar moeder op. Ze verloor haar prioriteiten nooit lang uit het oog. ‘Een scheiding kan een heel gevecht zijn.’

‘Deze niet, denk ik. Ik wil niets van James.’

‘Je wilt niets?’ Haar moeder keek ontzet. ‘Maar… Je moet zorgen dat hij betaalt voor wat hij heeft gedaan. Hij kan het zich veroorloven. Hij heeft vele miljoenen.’

‘Net als ik,’ zei haar vader zo zacht, dat Megan niet wist of ze het goed verstaan had.

‘Wat zei je daar, Henry?’ vroeg haar moeder, duidelijk ook twijfelend.

‘Ik zei dat ik ook vele miljoenen heb. Zo’n tweehonderdtachtig miljoen, volgens de laatste telling.’

Allebei staarden ze hem aan. Megan wist wel dat haar familie rijk was, maar niet dat ze zó rijk was.

Haar vader glimlachte zoals ze hem nog nooit had zien glimlachen. Bijna zelfvoldaan. ‘In de jaren tachtig was ik eigenlijk alleen maar geld kwijtgeraakt. Het leek weinig zin te hebben de obligaties en aandelen te verkopen, omdat die toen niks waard waren. Maar ik hield de markt goed in de gaten, iets wat ik in de jaren tachtig niet had gedaan. Mij zouden ze geen tweede keer hebben. Ik had besloten dat ik, als ik rond het jaar 2000 een gezonde winst had gemaakt, de aandelenmarkt zou verlaten en weer in onroerend goed zou gaan investeren. En dat deed ik. Ik kocht panden vlak bij het centrum. Na de krach in 2001 kreeg ik de kans om tegen een veel te lage prijs massa’s aandelen in grote bedrijven te kopen, die ik begin 2007 heel gunstig weer verkocht. Vlak daarna begon wereldwijd de crisis, maar ik heb er geen nadeel van ondervonden. Ik heb zelfs veel geld verdiend door de scherpe stijging in de huren.’

Megan was onder de indruk.

‘Onze dochter heeft geen geld nodig van Logan,’ zei hij trots. ‘Ik heb meer dan genoeg om haar te onderhouden. En zelfs jou ook, lieve schat,’ voegde hij eraan toe, zijn vrouw een sardonisch glimlachje toewerpend.

‘Henry Donnelly!’ riep ze verontwaardigd uit. ‘Je bent vreselijk doortrapt. Maar ook heel slim.’ Ze vloog hem om de hals. ‘Nu kunnen we een groter huis kopen.’

‘Niks ervan, dame, dit huis is groot genoeg. Wat we wel kunnen doen, is een cruise rond de wereld maken, in een luxueuze hut. En dan aanmeren in Parijs, waar ik heel dure kleren voor je zou kunnen kopen. Lijkt je dat wat?’

‘O Henry,’ dweepte ze, en ze knipperde met haar wimpers naar hem. Nu wist Megan meteen waarom haar vader eigenlijk met haar moeder was getrouwd.

‘En ik wil niet meer horen dat Megan terug moet gaan naar die rotzak van een echtgenoot van haar.’

‘Hij is geen rotzak.’ Megan had het eruit geflapt voor ze er erg in had.

Haar ouders staarden haar aan.

‘Je gaat me toch niet vertellen dat je nog van die man houdt, na wat hij heeft gedaan?’ Haar moeder klonk weer bijna als vanouds.

Megan zuchtte. ‘Ik ben bang van wel.’

‘Dat is belachelijk.’

‘Janet,’ zei Henry op waarschuwende toon. ‘Laat haar met rust. Soms blijf je van iemand houden, ook al heeft hij of zij je pijn gedaan.’

Haar moeder hoorde de insinuatie en hield haar mond.

‘Ik zal niet lang afhankelijk zijn. Ik ga een baan zoeken en dan verhuis ik. Ik wil niet dat je me onderhoudt, vader – ik bedoel pap – maar misschien heb je een appartement voor me vlak bij het centrum dat ik tegen een gereduceerde prijs kan huren?’

‘Geen probleem, schat. Maar naar wat voor baan ga je op zoek? De werkeloosheid in Sydney ligt hoog. En je bent niet breed opgeleid.’

‘Nathan Price heeft vorig jaar gezegd dat hij me een baan kon bieden in zijn galerie. Hij zei dat ik een goed oog had voor het tentoonstellen van kunst.’

‘Dat klinkt geweldig,’ zei hij knikkend. ‘Zo dame,’ ging hij verder, zich tot Janet wendend, ‘wat eten we?’

‘Ik dacht dat we misschien uit eten konden gaan, schat,’ antwoordde ze liefjes. ‘Dat kunnen we ons immers makkelijk veroorloven.’

‘Ik denk niet dat Megan in de stemming is voor zoiets.’

‘Maak je om mij niet druk,’ zei die snel. ‘Ga maar lekker uit! Ik maak wel wat voor mezelf klaar.’

‘Zie je wel, Henry? Ze redt zich wel,’ hoorde ze haar moeder zeggen, terwijl ze haar man de kamer uit loodste.

Toen ze weg waren, liet Megan zich op haar bed zakken en dacht tot haar verrassing dat ze het inderdaad misschien wel zou redden. Al zou ze niet gelukkig zijn, ze zou het overleven.

De afgelopen week was ze een stuk volwassener geworden. Ze had meer moed en zelfvertrouwen gekregen. Vroeger had ze de waarheid niet onder ogen kunnen zien, of in actie kunnen komen. Gisteren had ze meer dan dat gedaan. Ze had hardop de waarheid uitgesproken, ook al wist ze wat de gevolgen zouden zijn. Nu moest ze met die gevolgen zien te leven. Een leven zonder de man van wie ze hield.

Bij de gedachte aan James voelde ze onvermijdelijk een pijnscheut. Tranen kwamen er echter niet. Ze had genoeg gehuild de vorige avond, en in het vliegtuig. Maar herinneringen aan de afgelopen week kwamen wel nog boven. Echt spijt van die vakantie had ze niet. Hoe kon dat ook? De seks was ongelooflijk geweest. En James’ passie was echt geweest. Hij had haar begeerd. Liefde was het niet geweest. Maar wel íéts.

Ze vroeg zich af wat James op dat moment aan het doen was. Had hij Dream Island al verlaten? Ze kon zich niet voorstellen dat hij tot dinsdag zou blijven. Misschien was hij al thuis. Thuis…

Ze keek de kamer rond die tijdens haar jeugd haar toevluchtsoord was geweest. Hij was groot en keek uit op de achtertuin, met een zitje in de vensternis, waar ze altijd urenlang had zitten tekenen. Hij was licht olijfgroen geschilderd, met roomwit lijstwerk. Er stond een tweepersoonsbed in, met een kleurige patchwork sprei. De meubels waren van gevernist vurenhout. Er was een toilettafel en een boekenkast vol kunstboeken en in de hoek stond een lege ezel. Boven haar bed hing een reusachtige afbeelding van de waterlelies van Monet. Ze had geen eigen badkamer, maar wel een inloopkast, die op het moment uitpuilde van alle spullen die ze had meegenomen – niet alleen kleren, maar ook schilderijen. Haar eerste liefde had ze tenminste nog. Ze wist niet of ze zonder dat kon overleven.

Diep inademend stond ze op en haalde de twee schilderijen tevoorschijn die ze na haar miskraam had gemaakt. Voorzichtig plaatste ze de kleine doeken naast elkaar op de ezel en ging toen op het bed zitten om ze met een frisse blik en een kritisch oog te bekijken.

Het waren zelfportretten, hoewel het niet echt te zien was dat zij het was. De stijl was impressionistisch. Het waren naakten, geschilderd in zwart en wit. En ze waren goed, besloot ze. Ze zou ze de volgende ochtend aan Nathan laten zien, als ze daar toch was. Ze had het gevoel dat hij ze wel mooi zou vinden.

James misschien ook, als hij ze ooit te zien had gekregen. Niet dat hij echt geïnteresseerd was in haar kunst. Even had hij gedaan alsof, maar dat was toen hij haar probeerde te verleiden.

Even werd ze overvallen door bitterheid. Maar dat gevoel schudde ze gauw van zich af. Die zelfvernietigende emotie zou ze niet toelaten. James had een geldig excuus voor wat hij gedaan had. Dat zag ze nu. Hij was beschadigd, niet in staat tot liefde of om de gevoelens van anderen te begrijpen. Empathie was niet zijn sterkste punt. Eigenlijk heel triest. Zag hij dan niet dat hij zich net zo wreed en ongevoelig gedroeg als zijn eigen vader? Hij moest nog veel leren als hij een goede vader wilde worden. Verdomd veel.

Toen ze dacht aan de morning-afterpil die de dokter haar voor haar vertrek van Dream Island had gegeven, ging haar hart plotseling als een razende tekeer. Ze had het nog niet kunnen opbrengen om hem in te nemen. Niet omdat ze nu een baby zou willen. Dat niet. Maar stel dat ze toch zwanger was geraakt. Had ze dan het recht om te voorkomen dat het kind geboren werd? Aan de andere kant, was ze niet juist tot de conclusie gekomen dat James niet de geweldige vader was die ze gedacht had dat hij zou zijn?

Het was haar duidelijk geworden dat hij om de verkeerde redenen zo verschrikkelijk graag een kind wilde. Ze geloofde nu dat hij vooral zijn mannelijke ego wilde strelen en aan zijn eigen waardeloze vader wilde bewijzen dat hij een betere ouder was dan die ooit geweest was. Maar hoe kon hij een goede vader zijn als hij niet van de moeder van het kind hield? Wat was dat voor een voorbeeld? Liefde maakte iemand tot een goede ouder. En een goed gezin.

Denk na, Megan, klonk een stem in haar hoofd. Je gaat niet terug naar James. Als je zijn kind krijgt, zal hij ervoor vechten. Dat weet je. Neem het risico niet. Doe er iets aan, nu je de kans hebt.

Ze pakte haar handtas, haalde de pil eruit en liep ermee naar de badkamer. Daar zocht ze vergeefs een glas. Ze stopte de pil in haar mond en draaide de kraan open. Toch kon ze de pil niet doorslikken. Ten slotte spuugde ze hem in het toilet en spoelde door.

Ze zou het lot laten beslissen en ze zou leven met de gevolgen van haar handelingen. Als er werkelijk een baby kwam, zou ze nooit toelaten dat James die van haar afpakte. Ze zou hoe dan ook vechten voor haar kind…





Hoofdstuk 14





Precies op het moment waarop Megan de morning-afterpil door het toilet spoelde, werd James wakker. De avond ervoor had hij eindelijk pijnstillers gevonden in een EHBO-trommeltje in de keukenla, lang nadat de storm begonnen was. Van de huilende wind was hij bijna net zo gek geworden als van de schreeuwende pijn in zijn hoofd. Hij had tweemaal de aanbevolen dosering ingenomen en was eindelijk plat gegaan. De hele zondag had hij geslapen.

Hij kreunde toen zijn mobieltje ging. Met zijn onhandig graaiende vingers stootte hij het verdraaide ding op de grond. In zijn poging het op te rapen viel hij bijna uit bed, en hij besloot ter plekke dat hij nooit meer de aanbevolen dosering van wat voor medicijn dan ook zou overschrijden. ‘James Logan,’ mompelde hij slaperig in de telefoon.

‘Wauw,’ zei een mannenstem. ‘Hoor ik daar een kater? Je kunt onmogelijk hebben liggen slapen. Het is nog niet eens zeven uur. Een beetje vroeg om naar bed te gaan. Tenzij… Oeps, bel ik ongelegen?’

Met een vermoeide zucht liet James zich weer op bed vallen. Het was Russell. ‘Elk moment is momenteel ongelegen,’ zei hij somber.

‘Sorry, kerel. Ik wilde niet storen. Als je wilt, bel ik een andere keer terug.’

‘Nee, nee. Dat bedoelde ik niet. Nou ja, ik kan je net zo goed vertellen wat er gebeurd is.’

‘Hm, dat klinkt niet al te best.’

‘Dat is het ook niet.’

‘Vertel op.’

‘Megan is naar huis gegaan.’

‘Wat? Maar waarom?’

‘Ik heb haar gevraagd te vertrekken.’ Jeetje, wat een understatement. Zijn gezicht vertrok toen hij dacht aan hoe irrationeel hij de vorige dag geweest was. Hij was echter blind van woede geweest. De realiteit had hij echter wel gezien. Megan hield niet van hem. Ze haatte hem. Natuurlijk. Dat zou elke vrouw doen. Maar dat gaf haar nog niet het recht om te doen wat ze gedaan had. Misschien was hij wel tamelijk wreed geweest, maar hij was toch niet helemaal fout geweest. Of wel?

‘Waarom heb je dat in godsnaam gedaan?’

‘Het komt erop neer, vriend, dat Megan het weet. Waarom ik met haar getrouwd ben. Ze hoorde er jou en Hugh in het ziekenhuis over praten, toen ze de baby verloren had. Volgens haar dachten jullie dat ze sliep.’

‘Jee, James, het spijt me. Dat dachten we inderdaad.’

‘Het is al goed, Russ. Jullie kunnen er niks aan doen. Het is helemaal mijn eigen schuld.’

‘Maar waarom heeft ze niet eerder iets gezegd? Ik bedoel… Waarom juist tijdens de tweede huwelijksreis?’

‘Ze heeft niks gezegd. Alles kwam uit toen ik toevallig ontdekte dat ze aan de pil was. Je kunt je wel voorstellen dat ik krankzinnig werd. Ze liet me denken dat we zwanger probeerden te raken, terwijl ze eigenlijk alleen maar uit was op wraak.’

‘Wraak? Wat voor wraak?’

‘Het is moeilijk uit te leggen.’

‘Doe een poging.’

‘Achteraf gezien denk ik dat ze wilde dat ik verliefd werd op haar. Of haar in elk geval begeerde. Ze gedroeg en kleedde zich anders. Heel… uitdagend.’

‘Sexy, bedoel je.’

‘Ja, sexy. Ik verlangde al naar haar voordat we hier aankwamen. En het hield niet op. Geloof me, ik heb me al in tijden niet zo constant opgewonden gevoeld.’

‘Ook niet met Jackie? Je geilde behoorlijk op haar.’

‘Klopt, maar ergens was dit anders. Zoals ik zei, het is moeilijk uit te leggen. In het vliegtuig vertelde ze dat Megan de grijze muis verdwenen was en dat ze een nieuw imago had. Wat een ironie. Een nieuw imago. Toen had eigenlijk het kwartje al moeten vallen. Ik bedoel, de vrouw met wie ik trouwde, leek in niets op de vrouw die ik meenam naar Dream Island. Ik had moeten beseffen dat er iets aan de hand was. Het probleem was dat ik alleen maar kon denken aan wat we op het eiland gingen doen.’

‘Eh… Dat nieuwe imago is niet helemaal Megans schuld. Ik denk dat dat deels door Nicole kwam. Ze had Megan aangemoedigd om zich sexyer te kleden.’

‘Hoe dan ook. Het resultaat was hetzelfde. Megan kreeg wat ze wilde. Ik was stapelverliefd op haar.’

‘Wat? Ik dacht dat je nog steeds gek was op Jackie?’

‘Verdraaid nee. Ik kan dat egoïstische mens niet uitstaan.’

‘Maar je hebt haar toch ontmoet toen je in het buitenland was? Vlak voor je met Megan trouwde?’

‘In New York liep ik haar toevallig tegen het lijf. We hebben maar een paar woorden gewisseld.’

‘Meer niet?’

‘Verdomme, Russ, je denkt toch zeker niet dat ik toen met haar geslapen heb?’

‘Ik vroeg het me wel af.’

James schudde zijn hoofd. ‘Wat moet je wel niet van me denken,’ zei hij vermoeid.

‘Ik dacht dat je nog verliefd op haar was. Je hebt nooit gezegd dat dat niet zo is.’

‘Nou, dan zeg ik het nu.’

‘Mooi. Want daarom bel ik je. Jackie zoekt contact met je. Bij Images hebben ze gezegd dat je dinsdagochtend weer op kantoor bent. Je secretaresse belde me om te vragen of ze er goed aan had gedaan je ex niet te vertellen waar je was. Kennelijk had Jackie gezegd dat het dringend was. Hoe dan ook, je hebt dinsdag rond lunchtijd een afspraak met Jackie. Het leek me beter je voor te bereiden, al vermoed ik dat het niet veel meer uitmaakt nu jij en Megan uit elkaar zijn.’

‘Als je denkt dat ik Jackie zou terugnemen, moet je je laten nakijken.’

‘Niet ík moet me laten nakijken, maar jíj, vriend. Je had de beste vrouw van de wereld en je hebt het verknald. Je had haar vanaf het begin de waarheid moeten vertellen, dan had je nog een kans gehad.’

‘Ik betwijfel het,’ mompelde James. ‘Heb je enig idee wat Jackie wil?’

‘Wat wil dat soort vrouwen meestal? Geld, neem ik aan.’

‘Nou, daar kan ze naar fluiten.’

‘En Megan? Je zult voor haar moeten zorgen, hoor, anders krijg je met Hugh en mij te maken, om over Nicole nog maar te zwijgen. Laat haar niet naar een of andere gluiperige advocaat gaan. Geef haar waar ze recht op heeft, en dat is verdomd veel.’

James dacht aan alle lelijke dingen die hij tegen haar gezegd had, en de botte manier waarop hij haar bevolen had het eiland en het huis in Sydney te verlaten. Hij zag de uitdrukking op haar gezicht nog voor zich. Was het een schok voor haar geweest, of was het pijn? Hoe dan ook, ze had niets meer gezegd. Ze was gewoon vertrokken.

Misschien had ze niet moeten doen wat ze gedaan had, maar hij was als eerste de fout in gegaan. En hoe! Wie kon het haar kwalijk nemen als ze wraak had willen nemen? ‘Maak je geen zorgen,’ zei hij somber. ‘Ik zal zorgen dat ze niets te kort komt.’

Waar had hij zijn geld nu trouwens nog voor nodig? Het zag er niet naar uit dat hij heel binnenkort een gezin zou hebben. Hier zou hij niet snel overheen raken.

‘Morgen vlieg je toch weer terug? Waarom kom je ’s avonds niet bij ons eten? Je zult dan vast wel behoefte hebben aan wat gezelschap.’

‘Weet je zeker dat Nicole dat niet erg vindt? Ik heb het gevoel dat ze niet echt dol op me is, vooral niet als je haar hebt verteld wat er gebeurd is.’

‘Doe niet zo belachelijk.’

James vond het helemaal niet belachelijk. Hij had altijd geweten dat Nicole wat Russells vrienden betrof de voorkeur gaf aan Hugh. En hij zag wel waarom. Hij was niet innemend, maar arrogant en egoïstisch. Bovendien was hij ongevoelig, zoals Megan had gezegd. ‘Oké,’ verzuchtte hij. ‘Tot morgenavond dan. Zeven uur?’

‘Prima. En neem een fles drank mee. Of twee. Je kunt blijven slapen.’

‘Doe ik. En bedankt, Russ.’

‘Waarvoor?’

‘Dat je er altijd voor me bent. Jij en Hugh. Ik weet niet wat ik zonder jullie zou moeten beginnen.’

Even bleef het stil, toen klonk er een spottend lachje. ‘Pas maar op, jongen. Je wordt nog sentimenteel op je oude dag.’

‘Dat krijg je als je echt verliefd bent, denk ik,’ zei hij, en hij hing op.

Langzaam legde Russell de telefoon weg. Daarna ging hij op zoek naar Nicole, die in de keuken met het eten bezig was.

‘Ik heb James gebeld om te zeggen dat Jackie contact met hem zoekt.’ Hij hees zich op een van de krukken.

Er lag een frons op Nicoles mooie gezicht. ‘Ik wou dat je dat niet gedaan had.’

‘Ik nu bijna ook. Dan had ik tenminste niet geweten wat ik nu weet.’

Haar frons werd dieper. ‘En dat is?’

‘Het is voorbij. James’ huwelijk met Megan.’

‘Nee!’

‘Ik ben bang van wel.’

‘Wat is er gebeurd?’

Russell vertelde haar alles.

‘Wat een onzin. Het woord “wraak” komt in Megans woordenboek niet eens voor. Die ellendeling is een echte sukkel.’

Hij zuchtte. James had gelijk. Nicole was niet dol op hem. ‘Ik geloof niet dat je James volledig de schuld kunt geven van wat er is gebeurd of wat hij denkt. Megan heeft tegen hem gelogen. Ze liet hem in de waan dat ze probeerden zwanger te raken, terwijl ze aan de pil was. Bovendien kleedde en gedroeg ze zich de hele tijd sexy.’

Haar gezicht betrok. ‘Ik ben bang dat dat deels door mij kwam.’

‘Dat heb ik ook tegen James gezegd,’ zei hij droogjes.

‘Ik wilde alleen maar dat James voor haar zou vallen.’

‘Nou, dat is je gelukt. De arme drommel voelt zich nu ellendiger dan toen na Jackie.’

‘Houdt hij nu echt van haar? Weet je het zeker? We hebben het hier wel over James, hè, niet over Hugh. Misschien zegt hij het alleen maar.’

‘Waarom zou hij dat in hemelsnaam doen? Hij gaat haar niet achterna of zo. Hij zegt dat ze hem haat en dat het geen zin meer heeft. Je had hem moeten horen, Nicole. Hij is er kapot van.’

‘Ik kan dat moeilijk geloven.’

‘Je kunt het morgenavond zelf zien. Ik heb hem voor het eten uitgenodigd.’

‘O nee, hè!’

‘Heb medelijden, schat. Hij lijdt vreselijk.’

Nicole zuchtte. ‘Oké dan. Maar ik wed dat Megan meer lijdt. Ik vraag me af of ze het huis al verlaten heeft.’

‘Ik denk van wel. Ze wil er vast niet meer zijn als James thuiskomt.’

‘Waar zou ze heen gaan? Veel vrienden heeft ze niet.’

Russell haalde zijn schouders op. ‘Naar haar ouders, denk ik.’

Nicole huiverde. ‘Arme Megan. Iedereen kon zien dat die moeder van haar in de zevende hemel was toen ze met James trouwde. Ze zal het Megan niet in dank afnemen dat ze haar goudmijntje verlaten heeft. Ik denk dat ik Kara maar eens bel om naar het telefoonnummer en adres van de familie Donnelly te vragen. Haar moeder was bevriend met Mrs. Donnelly. Ze bridgen met elkaar, of zoiets.’

Russell keek bedenkelijk. ‘Zou je je er nou niet beter buiten houden?’

‘Russell McClain, ik heb het maar te pikken dat jij James voor het eten uitnodigt omdat je zijn vriend bent. Nou, ik zie mezelf als vriendin van Megan. Wat voor vriendin zou ik zijn als ik niet informeerde hoe het met haar ging, of mijn hulp aanbood?’

‘Zolang dat alles is wat je doet. Ik wil niet dat ze hier komt wonen, of iets dergelijks.’

‘Vertel me alsjeblieft niet wat ik wel of niet kan doen, Russell. Ik ben je partner, niet je werkneemster.’

‘Ja, schat.’

‘Dat is beter.’ En ze ging verder met groenten snijden.

Toen ze zich had omgedraaid, rolde Russell met zijn ogen. Waarom deden vrouwen niet wat mannen deden als een relatie was stukgelopen: zich bezatten en de boel laten rusten? Maar nee, ze moesten zich er weer mee bemoeien. Elke halve gare kon zien dat dit huwelijk voorbij was. Alleen door een wonder zou het nog goed kunnen komen tussen die twee.

Ach, Nicole wilde het waarschijnlijk alleen maar proberen. Daarom was ze ook zo’n fantastische vrouw. Hij vond haar ruimhartigheid en empathie geweldig. Maar soms deed ze gewoon iets te veel haar best.





Hoofdstuk 15





Toen Megan de volgende ochtend wakker werd, wist ze even niet meer waar ze was. Nadat ze haar blik door haar oude slaapkamer had laten gaan, kwamen de herinneringen al snel weer boven, net als de wanhoop. Ze kreunde en begroef haar gezicht in het kussen. Met een vuist tegen haar mond gedrukt om haar snikken te smoren krulde ze zich op en probeerde ze weer in slaap te vallen. Dan hoefde ze tenminste nergens aan te denken. Het duurde lang, maar eindelijk lukte het.

Ineens schrok ze wakker doordat haar moeder haar schouder aanraakte. ‘Wat?’ Ze schoot overeind.

‘Telefoon voor je,’ zei Janet Donnelly zacht. ‘Nicole McClain.’

Megan knipperde met haar ogen. Hoe wist Nicole dat ze hier was? Er was maar één antwoord: James moest Russell gebeld hebben en hem hebben verteld wat er was gebeurd. Nicole moest toen geconcludeerd hebben dat Megan nergens anders naartoe kon dan naar het huis van haar ouders. Die laatste gedachte vervulde haar met wanhoop. Ze wilde niet met Nicole praten. Ze wilde met niemand praten. Maar hoe kon ze dat weigeren? Haar moeder hechtte overdreven belang aan manieren.

‘Dank je.’ Ze pakte de telefoon aan en wachtte tot haar moeder de kamer uit was. ‘Hallo,’ zei ze.

‘Megan, met Nicole.’

‘Ja, mam zei al dat jij het was.’

‘Je klinkt verschrikkelijk.’

‘O ja?’ Ze had gedacht dat ze normaal klonk.

‘Ja, arm ding. Luister, ik weet wat er gebeurd is. Russell moest James gisteren bellen over een dringende zakelijke aangelegenheid en toen vertelde James het hem. Ik vind dat hij zich als een smeerlap heeft gedragen. Nu Russ me niet kan horen, kan ik dat wel zeggen.’

Megan zuchtte. ‘Het was niet helemaal zijn schuld.’

‘Onzin. Het is helemaal zijn schuld. Hij had nooit met je moeten trouwen. Dat was slecht van hem.’

‘Dat zal wel.’

‘Je klinkt zo verslagen. O, dit is afschuwelijk. Maar vertel, wat ga je doen? Niet op de lange termijn, maar vandaag.’

Er ontsnapte een vreemd lachje uit Megans keel. ‘Vanochtend wilde ik op zoek gaan naar een baan in een kunstgalerie. De eigenaar heeft ooit gezegd dat ik altijd bij hem kon komen werken. Maar ik merk dat ik er de energie niet voor heb, of de wilskracht. Ik zou het liefst een deken over mijn hoofd trekken en eeuwig slapen.’

‘Je bent depressief. Dat is niet goed. Luister, dit is mijn vrije dag. Ik kom je halen en dan gaan we samen naar de galerie. Waar is die trouwens?’

‘Bondi.’

‘Perfect. Daarna gaan we lunchen. Ik weet een leuke tent. Even kijken, hoe laat is het? Eh… kwart over. Ik geef je tot elf uur om je klaar te maken. Niet langer, hoor. Sta meteen op en neem een warme douche. Doe iets fleurigs aan. Als je in een kunstgalerie wilt werken, moet je een beetje flair hebben.’

Megan wist niet wat ze moest zeggen. Tegensputteren was in elk geval uitgesloten. Nicole was net een wervelwind, maar wel een aardige. Haar medeleven en goedheid openden de sluizen weer. ‘Dank je,’ zei ze met verstikte stem.

‘Graag gedaan. Nou, huppekee, en weg met die tranen.’

‘Hoe wist je dat ik huilde?’

‘Megan, ik ben ook een vrouw.’

Een ongelooflijk knappe, moest Megan weer vaststellen toen ze om elf uur de voordeur opendeed. Gekleed in een chique zwart pak met daaronder een witte zijden blouse zag Nicole er weer tiptop uit. Ze was niet alleen mooi, maar ook verfijnd en intelligent, en ja, ze had zichzelf en alles om zich heen geheel onder controle. Megan was jaloers op haar zelfverzekerdheid, maar niet op haar uiterlijk. Als ze al iets positiefs aan de afgelopen week had overgehouden, was het dat ze erachter was gekomen dat ze een aantrekkelijke vrouw was, met een goed figuur en een eigen stijl. Toen James destijds met de gele wollen jurk was aangekomen die ze vandaag droeg, had ze hem te fel gevonden en geweigerd hem te dragen. Nu maakte ze zich absoluut niet meer druk om de kleur of het nauwsluitende model.

‘Dit is helemaal perfect,’ zei Nicole, haar van top tot teen opnemend. ‘Kom op, pak je tas en we zijn weg.’

‘Ik heb een paar schilderijen die ik mee wil nemen,’ zei Megan, wijzend naar het in een laken gehulde pakketje. ‘Neem jij mijn tas, dan draag ik ze wel.’

‘Van jou?’ vroeg Nicole toen ze het bordes af liepen.

‘Ja. Ik wil weten wat Nathan ervan vindt.’

‘En Nathan is?’

‘De eigenaar van de galerie. Nathan Price.’

‘Ken ik niet. Maar dat maakt niet uit. Ik weet niet veel van kunst. Zijn ze goed?’

‘Ik vind van wel.’

Nicole keek haar stralend aan. ‘Dat klinkt goed. Heel positief.’

‘Met jou in de buurt is het niet moeilijk om positief te zijn, Nicole.’

‘Wat lief dat je dat zegt!’

Wat ben je toch een lief mens, dacht Megan tijdens de autorit. Geen wonder dat Russell van je houdt. Die laatste gedachte deed haar weer naar het onmogelijke verlangen. Wat ze er niet voor over had om James net zo naar haar te laten kijken als Russell altijd naar Nicole keek, en Hugh naar Kathryn. Dat had hij echter nooit gedaan en dat zou nu ook nooit meer gebeuren.

Zwijgzaam zat Nicole achter het stuur. Ze wist niet of ze nu al kon beginnen over Megans gevoelens voor James. Ze was niet van plan haar te vertellen dat James dacht dat hij verliefd was geworden tijdens hun tweede huwelijksreis, want eerlijk gezegd geloofde ze dat niet. Waarschijnlijk verwarde hij verliefdheid met lustgevoelens voor de sexyer uitziende Megan. Hij zou immers ook tot over zijn oren verliefd zijn geweest op dat vervelende zelfvoldane supermodel, die wulpse troela zonder enige inhoud. Ze zou haar oordeel opschorten tot ze James die avond had gezien. Dankzij haar werk in de makelaardij begon ze goed te worden in het lezen van lichaamstaal, merkte ze. Tegenwoordig kon ze direct zien of een cliënt een serieuze koper was of niet. Oog in oog met haar zou het voor James lastig worden haar te misleiden.

Intussen moest ze erachter zien te komen hoe Megan over haar man dacht. Ze was duidelijk erg gekwetst. Misschien dacht ze wel dat ze hem haatte. Maar ja, haat lag nu eenmaal vaak dicht bij liefde. Met het peilen van Megans breekbare emoties zou ze echter wachten tot bij de lunch. Misschien zouden een of twee glazen wijn Megan voldoende ontspannen, zodat ze dat delicate onderwerp kon aansnijden.

‘Waar precies is die kunstgalerie?’ vroeg ze toen ze Bondi naderden.

‘Linksaf bij de volgende stoplichten. Dan de tweede straat rechts. De galerie ligt iets verderop in die straat. Erachter is een parkeerplaats.’

Nicole vond de galerie, een lichtgrijs stenen gebouw met een steegje ernaast dat naar de parkeerplaats leidde. Een grote etalage gaf voorbijgangers een idee van wat de galerie te bieden had. Behalve schilderijen stond er niet ver van het raam een grote verzameling kleurrijk aardewerk.

Het was allemaal heel interessant, maar niet Nicoles smaak. Ze hield tegenwoordig meer van eenvoud, en in haar huis waren dan ook weinig nutteloze snuisterijen te vinden. Haar ooit zo uitgebreide en erg dure garderobe was ook gereduceerd tot een stel basiskledingstukken, zoals spijkerbroeken en vrijetijdskleding, plus een paar klassieke nette confectiepakjes. Voor haar geen veel te dure designkleren of frivole feestjurkjes meer.

Er klonk een belletje toen ze de deur van de galerie openduwden, en meteen kwam er een blonde man in een roze overhemd en stropdas met paisleydessin tevoorschijn. Even leek hij Megan niet te herkennen. Maar toen kwam hij naar voren met een verwijfde glimlach op zijn mooie smalle gezicht.

‘Megan, schatje! Lang niet gezien. Jee, wat zie je er heerlijk uit. En wat heb je voor me? Eindelijk een paar nieuwe schilderijen? Laat me eens een kijkje nemen.’

Nicole vond het niet erg dat de man haar compleet negeerde en zich helemaal op Megan richtte. Dat had ze nou altijd met homoseksuele mannen.

‘Ze wijken af van mijn vroegere werk,’ zei Megan, de schilderijen uitpakkend. Ze zette ze op een plank tegen de muur. ‘Je moet ze van een afstandje bekijken.’

Zowel Nathan Price als Nicole was met stomheid geslagen. Het waren niet gewoon goede schilderijen, dacht Nicole. Het waren tours de force.

‘O, hemel!’ riep Nathan uit, zijn handen tegen zijn wangen drukkend op een manier die alleen maar als nichterig beschreven kon worden. Dit gebaar zei echter veel meer dan woorden.

‘Vind je ze mooi?’ vroeg Megan. Op haar wangen verschenen roze vlekjes. Dat was niet zo gek. Het waren naakten. Het eerste schilderij had als titel Wanhoop. Heel toepasselijk. Op een kruk zat een brunette met hangende schouders en haar hoofd in haar handen. Haar gezicht kon je niet zien. Gelukkig was ze daardoor onherkenbaar. Misschien was het ook maar goed dat je geen intieme delen zag. Zelfs haar tepels gingen schuil achter een stukje arm.

Het tweede schilderij was in dat opzicht minder discreet. Hier zat de brunette schrijlings achterstevoren op een stoel. Haar armen hingen achteloos over de rugleuning. Gelukkig was die breed, anders was het een pornografisch schilderij geweest. Haar borsten waren grotendeels wel te zien, met heel harde tepels.

Opnieuw had Megan het onderwerp onherkenbaar gemaakt door een slim gebruik van haren en schaduwen die over het gezicht vielen. Slechts één oog was zichtbaar, één ongelooflijk oog, met een even krachtige als ondubbelzinnige uitdrukking. De titel Begeerte was eigenlijk overbodig. Het was het meest erotisch geladen schilderij dat Nicole ooit had gezien.

‘Heeft James ze gezien?’ vroeg Nicole met zachte en enigszins schorre stem. Lieve hemel, zij was al sneller gaan ademhalen bij het zien van dat schilderij. Van wat het met een heteroseksuele man zou doen, kon ze zich alleen maar een voorstelling maken.

‘Nee.’

Dat verbaasde Nicole niets.

‘Voor dat schilderij alleen al zou ik dertigduizend kunnen krijgen,’ zei Nathan, met een zwaar beringde vinger naar Begeerte wijzend. ‘Ik heb diverse rijke klanten die naakten kopen. Voor het andere niet zoveel. Misschien maar twintig.’

Megan staarde hem alleen maar aan. Mijn hemel, vijftigduizend dollar. Ze had gedacht dat ze goed waren, maar dit was fantastisch nieuws!

‘Als je er nog een paar maakt, zou je een expositie kunnen houden,’ voegde Nathan eraan toe. Zijn ogen glinsterden van artistieke hartstocht. ‘Als we die goed timen, zeg vlak voor de kerst, en als we de marketing goed aanpakken, dan zitten we gebakken.’

Megan wist niet wat ze moest zeggen.

‘Je hebt je sterke punt gevonden, schat,’ dweepte Nathan. ‘Goede naakten verkopen altijd. Maar mag ik voorstellen dat je de volgende keer een blonde doet? En dat je een andere omgeving kiest? Je vriendin hier,’ zei hij, Nicole snel maar objectief opnemend, ‘dat zou een goed onderwerp zijn. Maar hou vast aan het zwart-wit. Dat is heel effectief.’

‘En een man als onderwerp?’ informeerde Megan. Ze zag James al bloot voor zich. Hij hoefde niet te poseren. Ze kende elk lijntje van zijn lichaam, elke spier.

‘Nog beter,’ antwoordde Nathan enthousiast. ‘Je zou je markt aanzienlijk vergroten met een paar mannelijke naakten.’

Nicole kon zich maar net stilhouden. Dit was ongelóóflijk!

‘Ik heb het niet over een paar schilderijen, maar één. Over die twee heb ik bijna drie maanden gedaan.’

‘Ja, maar nu je weet dat ze goed zijn, werk je sneller. Het is nog ruim zeven maanden tot aan Kerstmis. Als je er nog vier maakt, is dat genoeg. Bijvoorbeeld twee blondines en twee mannen. Wat vind je daarvan?’

‘Ik weet het niet, Nathan. Ik ben alleen gekomen om je mening te horen en om te vragen of je een baan voor me hebt.’

‘Een baan? Waarom zou de vrouw van James Logan een baan zoeken?’

Megan aarzelde en besloot toen dat het geen zin had om te liegen. ‘We zijn uit elkaar.’

‘Zo snel al? O, lieverd, dat spijt me. Het spijt me ook dat ik je geen baan kan bieden. Het is een moeilijke tijd. Door de week beman ik de zaak in mijn eentje. In de weekends en bij exposities komt er een meisje helpen, maar ik kan haar moeilijk ontslaan om jou aan te nemen.’

‘Natuurlijk niet.’

‘Luister, schat.’ Hij pakte haar handen vast. ‘Gebruik deze gelegenheid om te schilderen. Laat alle emoties die door je lichaam kolken in je werk vloeien.’

‘Ik weet het niet, Nathan…’ Haar emoties kolkten niet, ze waren weggeëbd. Ineens voelde ze zich weer vreselijk moe. ‘Ik… Ik zal erover nadenken.’

‘Laat ze hier,’ zei Nathan toen ze haar schilderijen weer wilde pakken. ‘Wat zeg je ervan als ik ze inlijst en ze meteen ophang? Kijken of iemand een bod doet.’

‘Prima. Maar verkoop ze niet zonder mij eerst te waarschuwen. Ik zal je mijn telefoonnummer geven.’

‘Afgesproken.’

‘Weet je zeker dat je die schilderijen wilt verkopen?’ vroeg Nicole aan Megan tijdens de lunch. Ze zaten in een plaatselijk eethuis. Heel gewoontjes, maar het eten was er goed. ‘Ze zijn briljant, maar iedereen die je kent, ziet dat jij het bent.’

‘Is dat zo duidelijk?’

‘Ja.’

Megan zette haar glas wijn neer. ‘Wat maakt het eigenlijk uit? Niets maakt meer uit. James zal het een worst wezen. Hij geeft niets om mij of mijn schilderijen.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Heel zeker.’

‘En geef jij nog om hem, Megan?’

Megan wendde haar gezicht af en schudde haar hoofd. ‘Dat zou ik niet moeten doen. Ik weet dat ik dat niet zou moeten doen.’

‘Maar het is wel zo.’

Ze knikte, niet in staat een woord uit te brengen.

Nicole wist niet zeker wat ze moest doen of zeggen. Ze wist wel dat ze erachter moest zien te komen dat wat Megan dacht ook echt waar was. Als James niet van haar hield, kon hij in zijn eigen zielige sop gaarkoken. Maar als hij nu wél echt van haar hield, hemel, dan moest hij weten dat deze lieve vrouw ook nog steeds van hém hield.

Nicole was Russell bijna kwijtgeraakt door handelingen en woorden die makkelijk verkeerd geïnterpreteerd hadden kunnen worden. Gelukkig had de kracht van hun liefde die dag gewonnen. Al had het niet veel gescheeld.

‘James komt vanavond bij ons eten,’ zei ze.

Met een ruk keek Megan haar weer aan. In haar ogen lag verbazing en verwijt.

‘Het was niet mijn idee,’ voegde Nicole er haastig aan toe. ‘Mijn wederhelft dacht dat James wel wat tea and sympathy kon gebruiken. Ik kon echt geen nee zeggen.’

Megan zuchtte gelaten. ‘Ze zijn twee handen op één buik, die twee. Om over Hugh nog maar te zwijgen. Geen van hen keurde het goed dat James met me trouwde. Maar ze stonden achter hem op onze bruiloft en zeiden geen woord.’

‘Ze zijn elkaar erg trouw.’

‘Ik begrijp het niet. Ze hebben niets gemeen, behalve misschien het golfen en al dat geld. Hoe komt het dat ze zulke goede vrienden zijn?’

‘Russell is niet altijd rijk geweest,’ merkte Nicole op. ‘Ze waarderen elkaars eigenschappen. En ze begrijpen elkaar. Ze weten wat de ander drijft en waarom ze doen wat ze doen. Ze zaten samen op kostschool, deelden een kamer. Ook op de universiteit. Totdat Russells vader zelfmoord pleegde. Dat weet je toch, hè?’

‘Ja, James heeft me het hele verhaal verteld na dat gedoe op jullie bruiloft.’

‘Lange tijd daarna was Russell onuitstaanbaar. Hij leefde erop los, roekeloos. Maar zowel James als Hugh bleef zijn vriend.’

Megan fronste. ‘Wist je dat James’ vader een hufter was die zijn gezin mishandelde?’

‘Hemel, nee. Dat wist ik niet. Ik geloof ook niet dat Russell dat weet. Hij heeft het er in elk geval nooit over gehad.’

‘James praat er niet graag over.’

‘Maar aan jou heeft hij het wel verteld.’

‘Vorige week pas.’

Tijdens hun tweede huwelijksreis, besefte Nicole. Toen James volgens eigen zeggen verliefd geworden was… Nicole dacht daar de rest van de lunch over na, en ook tijdens de rit terug naar Woolahra.

‘Bedankt voor de lunch, Nicole,’ zei Megan toen ze voor het huis van haar ouders stopten. ‘En dat je bent meegegaan naar Nathan.’

‘Wat doe je nou als hij belt en zegt dat hij een koper heeft voor je schilderijen? Verkopen of op een expositie wachten?’

‘Ik weet het nog niet. Het zijn erg persoonlijke schilderijen. Ik had nog helemaal niet aan verkopen gedacht. Ik wilde alleen weten of Nathan ze goed vond.’

‘Je hoeft ze niet te verkopen als je dat niet wilt.’

‘Nee, dat is waar.’ Het idee dat bekenden ernaar keken en wisten dat zij het was, stond haar niet aan. Ook al had ze niet precies zo geposeerd. Ze waren deels aan haar fantasie ontsproten. Maar de emoties waren wel de hare geweest. Ze zuchtte en keek Nicole aan. ‘Ga je tegen James zeggen dat je me vandaag hebt gezien?’

‘Ja, waarom niet? Je bent mijn vriendin.’

‘Echt waar, Nicole?’

Haar kwetsbaarheid was te aandoenlijk voor woorden. Ik vermoord die man als hij niet echt van haar houdt, dacht Nicole toen ze vooroverboog en Megan een kus op haar wang gaf. ‘Natuurlijk ben je dat. Ik bel je morgen. Zet je schouders eronder. Ook al besluit je die twee naakten niet te verkopen, dat weerhoudt je er niet van om meer te schilderen. Nu niet indutten. De kunstwereld moet dit nieuwe talent leren kennen!’

‘Dat mocht ik willen,’ zei Megan met een wrange glimlach toen ze uitstapte.

‘Wensen zijn er om vervuld te worden!’ riep Nicole.

Enkele maar, Nicole, dacht Megan somber, terwijl ze haar uitzwaaide. Enkele maar.





Hoofdstuk 16





Ik had veel beter thuis kunnen blijven, dacht James grimmig toen hij bijna bij Russells huis was. Roberta mocht dan afstandelijk tegen hem hebben gedaan sinds zijn thuiskomst die middag, maar tegen haar koele houding was hij veel beter bestand dan tegen Nicoles onderzoekende blik.

Vanavond moest hij gewoon dulden dat hij aangestaard werd en op niet al te subtiele wijze ondervraagd werd over wat er nou wérkelijk op Dream Island was gebeurd.

Zijn geduld was al snel op. ‘Sorry, mensen,’ zei hij toen hij nog maar aan zijn eerste glas rode wijn bezig was. ‘Heel aardig dat jullie me vanavond uitgenodigd hebben, maar ik ben niet in de stemming om te praten of te eten. Dus denk ik dat ik maar beter naar huis kan gaan.’

‘Doe niet zo raar,’ protesteerde Russell. ‘We zullen je niet meer aan een verhoor onderwerpen, oké Nicole? Ga niet weg. Drink nog wat.’ Hij schonk nog wat wijn in.

James zuchtte. ‘Ik geloof niet dat je het begrijpt, Russ.’

‘Ik denk ik wel,’ zei Nicole. Voor het eerst die avond werden haar groene ogen zacht en warm. ‘Je houdt echt van Megan, hè?’

‘Meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.’

‘Dan heb je gelijk. Dan moet je niet hier blijven maar meteen naar haar toe gaan en haar dat vertellen.’

‘Wát? Wat heeft dat voor zin? Megan háát me.’

‘Niet waar, James. Ik heb vandaag met haar geluncht en ze haat je helemaal niet. Integendeel zelfs.’

Zijn hart begon zo luid te bonken, dat hij de echo in zijn oren hoorde. ‘Houdt ze nog steeds van me?’

‘Ja.’

‘Maar hoe is dat mogelijk, na wat ik heb gedaan?’

‘Omdat ze Megan is. Ze is goed, vriendelijk en zacht. En heel vergevingsgezind. Ze doet niet aan wraak, James. Nooit. En ze is ook geen bedriegster. De enige reden dat ze aan de pil was, was omdat ze nog niet aan een nieuwe baby toe was. Het is immers pas drie maanden geleden. Waarschijnlijk was ze gewoon bang om het je te vertellen. Je kunt behoorlijk intimiderend zijn, James, vooral voor iemand als Megan.’

Lang staarde James haar aan. Toen schudde hij zijn hoofd. ‘Als het waar is wat je zegt, kan ze onmogelijk nog van me houden. Niet na wat ik gedaan heb.’

‘Liefde eindigt niet zo makkelijk. Ware liefde niet.’

James kreunde. ‘Maar ze zal me niet geloven als ik tegen haar zeg dat ik van haar hou. Ze zal denken dat het weer een leugen is.’

Nicole haalde haar schouders op. ‘Dan zul je haar van het tegendeel moeten zien te overtuigen. Wat heb je te verliezen?’

James wendde zich tot Russell. Vrouwen waren soms een beetje al te optimistisch als het om romantische zaken ging. ‘Russ, wat denk jij? Maak ik een kans?’

‘Ik heb jou nog nooit het onderspit zien delven of zien terugdeinzen voor een uitdaging. Als je echt net zoveel van Megan houdt als ik van Nicole, moet je je door niets laten tegenhouden om haar terug te winnen.’

‘Mijn hemel, je hebt gelijk,’ zei James, opspringend van zijn stoel, die bijna achteroverkieperde.

‘Ik neem aan dat je niet blijft eten,’ zei Russell droogjes.

James was al op weg naar de deur. ‘Sorry kerel,’ riep hij over zijn schouder. ‘Andere keer graag.’

‘Denk je dat ik hem ook over die schilderijen had moeten vertellen?’ vroeg Nicole nadat de deur was dichtgeslagen.

‘Volgens mij heb je er genoeg uit geflapt voor één avond, denk je ook niet?’

Nicole bloosde, ‘Ik moest íéts doen. Hij zag er zo verslagen uit. Zo had ik hem nog nooit gezien.’

‘Hij is nog nooit verliefd geweest.’

‘Je hebt ooit gezegd dat hij stapelverliefd was op Jackie Foster.’

‘Dat was denk ik gewoon lust.’ Ineens dacht hij aan Jackies afspraak met James aankomende woensdag. Hopelijk zou ze niet voor problemen zorgen.

‘Wat is er?’

Nicole zag ook meteen alles. Even overwoog hij het haar te vertellen, maar hij besloot zijn mond te houden. ‘Niets. Ik hoop gewoon dat het goed komt tussen James en Megan, dat is alles.’



James reed meteen naar Woolahra. Het brandende gevoel in zijn buik werd iets minder toen hij de laan in reed waar de familie Donnelly woonde. Hij stopte bij het hek en keek een beetje nerveus naar het huis. Zelfs als Megan nog van hem hield – iets waaraan hij begon te twijfelen – hoefde hij geen warm welkom te verwachten van haar of haar ouders.

Hij wierp een blik in zijn achteruitkijkspiegel, en zag bloeddoorlopen ogen en een stoppelbaard. Na een bijna slapeloze nacht had hij de puf niet gehad om zich te scheren. Goddank waren zijn kleren schoon. Met zijn kaken op elkaar geklemd stapte hij uit en liep naar de voordeur. Boven brandde licht, dus er was iemand thuis.

De bel echode luid, maar er klonken geen voetstappen. Hij belde nogmaals. Dit keer hoorde hij iemand. De deur zwaaide open en daar stond ze. Zijn Megan, er geweldig uitziend in een felgele jurk waarvan hij zich herinnerde dat ze hem samen hadden gekocht, maar die ze nooit eerder had gedragen. Haar haar was opgestoken in een Franse rol en ze droeg paarlemoeren oorhangers. Haar make-up was subtiel, maar voortreffelijk. Haar met gloss bedekte lippen waren om te zoenen.

Ze zei niets en bleef hem maar aanstaren. Dat ze niet meteen beschuldigingen naar zijn hoofd slingerde, was bemoedigend, vond James. En hij kon elke aanmoediging gebruiken. Nog nooit had hij zich zó onzeker gevoeld. ‘Ik moet met je praten, Megan, mag ik binnenkomen?’

Haar grote bruine ogen keken verschrikt. ‘Mijn ouders zijn niet thuis,’ flapte ze eruit.

James fronste zijn wenkbrauwen. Wat een rare opmerking. Het leek wel of ze bang voor hem was. Ze dacht toch zeker niet dat hij haar iets zou aandoen? Dat zou hij nooit doen. Nooit!

Megan probeerde te kalmeren, maar dat lukte niet. Ze kon niet geloven dat James bij haar op de stoep stond. Begreep niets van de irrationele vreugde die ze door haar hele lichaam voelde razen toen ze hem zag.

Ze was boven geweest, had geprobeerd enthousiasme te kweken voor wat Nathan haar had aangeraden: meer naakten schilderen. Maar ze was erachter gekomen dat ze dat niet wilde. Die twee schilderijen waren iets eenmaligs geweest, had ze beseft, een artistieke expressie van haar emotionele pijn. Ze waren ook uiterst persoonlijk. Ze had net besloten dat ze Nathan de volgende ochtend zou bellen om te zeggen dat ze ze niet wilde verkopen toen de deurbel had geklonken.

Daar stond de oorzaak van al haar kwellingen voor haar neus, met de mededeling dat hij met haar wilde praten. Dezelfde man die niet naar haar uitleg had willen luisteren, die haar van het eiland, uit zijn huis en uit zijn leven weggestuurd had.

Een blik op zijn onwrikbare vastberaden gezicht zei haar dat hij haar terug wilde. Het was beangstigend dat deze gedachte haar zo opwond. Lieve hemel, leer je het dan nooit? Waarschijnlijk heeft hij uitgerekend dat je zonder je pillen misschien wel zwanger bent geraakt van hem. Het is een slimme man. Heel slim. ‘Wat doe je hier in vredesnaam?’

Hij antwoordde niet meteen, maar ze zag dat hij goed nadacht over wat hij zou zeggen.

‘Ik was vanavond bij Nicole en Russell,’ begon hij.

‘O nee,’ jammerde Megan, ‘ze heeft het je verteld zeker? Van de schilderijen?’

‘Over schilderijen weet ik niets. Wat ze me wel vertelde, was dat je nog steeds van me houdt.’

‘Wát? Hoe durfde ze je dat te vertellen. Hoe dúrfde ze!’

‘Omdat ze om je geeft. Net als ik.’

‘O ja, ik heb gezien hoe veel je om me geeft toen je die pillen vond. Een vreemde manier om je affectie te tonen, James Logan.’

‘Ik heb zo’n spijt van wat ik toen gedaan heb, Megan.’

Zijn stem klonk zeer oprecht. Maar ja, hij kon goed liegen, nietwaar?

‘Ik had je moeten laten uitleggen waarom je… Mijn enige excuus was dat het net leek of het verleden zich herhaalde toen ik die pillen vond.’

Megan keek ontzet. ‘Wil je zeggen dat Jackie Foster ook aan de pil was? Dat ze kinderen had kunnen krijgen als ze dat had gewild?’

‘Nog erger. Ze deed net of ze zwanger wilde raken, terwijl ze al die tijd wist dat ze onvruchtbaar was. Zelfs voordat we getrouwd waren. Ik werd bijna gek toen ik dat ontdekte. Ik dacht dat ze van me hield, snap je. Zoals ik van haar hield.’

Megans mond viel open van verbazing. ‘Je híéld van haar? Maar ik dacht…’ Ze had gedacht dat hij niet kón liefhebben, dat hij alleen maar met die vrouw getrouwd was om kinderen te krijgen, net zoals hij met haar getrouwd was.

‘Dat dacht ik toen. Nu niet meer, want nu weet ik hoe ware liefde voelt. Die voel ik voor jou, Megan. Daarom werd ik zo razend toen ik dacht dat je alleen maar met die huwelijksreis had ingestemd om wraak te nemen. Het deed zo’n pijn dat ik niet meer kon nadenken.’

Megan zei niets. Ze vertrouwde zichzelf niet. Ze wist ook niet of ze hem kon vertrouwen. Hij had iets te vaak gezegd dat hij van haar hield.

‘Ik neem het je niet kwalijk als je me niet gelooft, of als je me nu haat.’

Nee, ze haatte hem niet. Al zou ze dat wel moeten doen, dacht ze boos. Ze rechtte haar rug en schouders. Dit keer zou ze zich niet laten inpalmen. Geen sprake van.

‘Zou ik mogen binnenkomen? Ik krijg het verdraaid koud hier buiten.’

‘Oké,’ zei ze knarsetandend.

Ze ging hem voor naar de woonkeuken. De zitkamer meed ze om te voorkomen dat ze samen op een bank zouden belanden. Hij kon altijd proberen haar te verleiden en ze vertrouwde hem niet. ‘Ga zitten,’ zei ze, naar de keukentafel wijzend. ‘Wil je thee, of koffie?’

Wat ik wil, dacht James, is dat je ophoudt met te doen alsof ik op het punt sta je te bespringen. Seks was wel het laatste waar hij vanavond aan dacht. ‘Koffie graag.’

Hij sloeg haar gade, terwijl ze koffie voor hem zette en dacht aan alle keren dat ze dat tijdens hun betrekkelijk korte huwelijk voor hem gedaan had. Megan was een echte huismoeder. Het type lieve meid dat een man zoals hij makkelijk als vanzelfsprekend zou kunnen beschouwen. Voor haar miskraam had hij dat in alle opzichten gedaan. Die tijd was nu echter voorbij. Hij zou niets meer als vanzelfsprekend beschouwen als het ging om de vrouw van wie hij hield.

‘Dank je,’ zei hij simpelweg toen ze een mok dampende koffie met een stukje worteltaart voor hem neerzette.

‘Mam kan goed bakken,’ zei ze toen hij de taart prees.

‘Mam?’ Fronsend keek hij haar aan. Ze stond met haar armen over elkaar tegen het aanrecht geleund. ‘Meestal noem je haar moeder.’

‘Ik heb besloten dat ik mijn ouders vanaf nu pap en mam noem. Ze waren zo aardig en begripvol afgelopen weekend. Mam was trouwens vreselijk aardig tegen me.’

‘Ik betwijfel het of ze aardig zal doen tegen mij,’ mompelde James. ‘Waar zijn je ouders trouwens?’

‘Uit. Het is hun uitgaansavond.’

‘Hun uitgaansavond?’ vroeg James verbaasd. Het was geen geheim geweest dat Mrs. Donnelly in dit gezin de broek aanhad. Hij kon zich geen voorstelling maken van die twee tijdens een romantisch uitje.

‘Het gaat veel beter tussen hen. Mogelijk omdat pap een slimme jongen is en nu veel geld verdient.’

‘Maar hij is altijd rijk geweest!’ James had Henry Donnelly’s financiële situatie nagetrokken voordat hij besloot dat Megan het juiste meisje was om mee te trouwen. Bij die herinnering speelde zijn geweten weer op. Verdomme, waar had hij zich niet toe verlaagd om zijn eigen waardeloze gekrenkte ego te beschermen?

‘Nou ja, hij zit nu veel beter in de slappe was,’ zei ze een beetje vinnig. ‘Dus denk niet dat je weer in een goed blaadje bij mijn moeder komt te staan door met je chequeboekje te zwaaien, net als de vorige keer.’

James hield zijn mond, want dat was waar. Hij had geprobeerd haar ouders te beïnvloeden met zijn zeer genereuze aanbod om hun chique bruiloft te betalen. ‘Hoe laat komen ze thuis?’

Megan wierp een blik op de keukenklok. Het was tien voor halfnegen. ‘Pas over een paar uur. Dan ben jij allang weer weg.’

Hij keek haar fel aan. Het leek erop dat hij nog niet uit de gevarenzone was. De gedachte dat Megan nooit zou geloven dat hij van haar hield, was echter onaanvaardbaar. Hij zou geen middel onbeproefd laten om haar terug te winnen. Hij moest wel geduld hebben en kalm blijven. Ook al voelde hij zich zo niet. ‘Waarom ga je niet zitten? Drink een kop koffie met me.’

‘Nee, dank je. Ik drink ’s avonds na het eten geen koffie meer. Wat je zou weten als je ooit de moeite had genomen om op dat soort dingen te letten.’

O jee, het was nog erger dan hij had gedacht. Ze klonk bitter en cynisch. Maar het was zijn eigen schuld. Zo was ze van nature niet. Meestal was ze heel lief.

‘Neem dan een glas wijn, of port. Ik weet dat je vader die heeft staan. We hebben samen een glas port gedronken toen ik om je hand kwam vragen.’

‘Ik denk dat ik liever mijn hoofd koel hou, als je het niet erg vindt. Ik weet hoe slim je bent, James. Je weet je overal uit te praten. Maar dit keer niet. Je moet je liefde voor me tonen door middel van je gedrag.’

Het duurde even voordat het tot hem doordrong wat ze had gezegd. Ze had hem een kans geboden, een kans die hij verdorie met beide handen zou aangrijpen. Als Nicole gelijk had, hield Megan nog steeds van hem. In dat geval hoefde hij alleen maar te doen wat ze vroeg.

Megan wilde dat hij haar niet zo bleef aankijken, alsof ze geen enkele kans had om hem te weerstaan.

‘In dat geval,’ zei hij met een liefkozende blik in zijn ogen, ‘zou ik je opnieuw het hof willen maken. Zoals het hoort, dit keer, en gedurende een redelijk lange periode. We zullen samen uitgaan totdat je gelooft dat ik nog steeds van je hou. En we doen niet aan seks. We gaan gewoon van elkaars gezelschap genieten en praten.’

‘Alleen maar praten?’ Haar blik was sceptisch.

‘Denk je dat ik niet zonder seks kan? Ik heb drie hele maanden niet met je gevreeën.’

‘Omdat ik je de kans niet gaf.’

‘Bedoel je dat je me nu wel de kans geeft? Dat je wílt dat ik met je vrij?’

‘Verdraai mijn woorden niet. Ik zeg alleen dat ik er niet van opaan kan dat je geen seks zult gebruiken om je zin te krijgen.’

‘Ik beloof je dat ik dat niet zal doen.’

‘Dat zegt niets.’

James knarsetandde. Hemel, ze was bikkelhard. Die opstandige houding maakte haar wel aantrekkelijk. Haar ogen vonkten en haar onderlip stak uitdagend naar voren. Een paar dagen geleden zou hij haar in zijn armen getrokken hebben en dan zou hij haar hartstochtelijk hebben gekust. Nu moest hij echter oppassen. Eén lichamelijke toenaderingspoging en hij kon het vergeten. ‘Luister, je zei zelf dat ik mijn liefde moest tonen. Laat me dat dan ook doen. Ga met me uit en zie wat er gebeurt. Als ik een fout bega, kun je een scheiding aanvragen. Dat is toch redelijk?’

Megan was er echter niet zo zeker van dat zij niet degene zou zijn die een fout zou begaan. Hoe kon ze het verdragen regelmatig bij hem te zijn en niet toe te geven aan het voortdurende verlangen dat ze op Dream Island had gevoeld en dat ze nog niet vergeten was?

Zelfs nu wilde ze al naar hem toe gaan en ‘alles is vergeven en vergeten, liefste’ zeggen, alleen maar om zijn mond weer op de hare te voelen. Nooit eerder had ze zo goed begrepen wat de uitdrukking ‘waanzinnig verliefd zijn’ betekende. Het zou waanzinnig zijn om zich weer in zijn armen te werpen. Absoluut waanzinnig! En toch… O… wat verlangde ze ernaar! Ze moest zorgen dat hij opstapte. Nu. ‘Daar wil ik een nachtje over slapen,’ zei ze, trots op haar koele toon. ‘Dus ik zou graag willen dat je nu opstapt. Ik wil niet dat je hier bent als mijn ouders thuiskomen.’

‘Waarom niet?’

‘Ik heb geen zin om uit te leggen waarom ik je zelfs maar binnen heb gelaten.’

James huiverde. Zó slecht dachten ze dus over hem. ‘Oké,’ zei hij, ‘wanneer kan ik je bellen?’

‘Ik bel jóú. Morgen.’

Uit de snelle blik die hij haar toewierp, bleek duidelijk dat hij niet blij was met de gang van zaken. Wat had hij dan verwacht? Dat ze in zijn armen zou vallen, omdat hij zei dat het hem speet en dat hij van haar hield? Megan besefte dat hij mogelijk had bedacht dat het weggooien van de pillen misschien tot een zwangerschap had geleid. Reden genoeg voor hem om weer tegen haar te liegen. ‘Goedenavond, James,’ zei ze vastberaden. ‘Ik zal je uitlaten.’

Nadat ze de deur had dichtgedaan, leunde ze ertegenaan, sloot haar ogen en ademde zwaar. Pas toen ze een auto had horen wegrijden deed ze de deur open om te kijken of hij echt weg was. Toen begon ze te trillen. Haar lichaam gaf zich eindelijk over aan de stortvloed van emoties die het bezoek van James op gang had gebracht. Ongeloof en twijfel hadden voortdurend gestreden met de onderliggende hoop dat hij heel misschien toch van haar hield. Hij had zo oprecht geklonken. Bovendien had hij beloofd dat hij zijn handen zou thuishouden en dat hij naar haar zou luisteren.

De James die haar pillen had gevonden, was daar niet toe bereid geweest. Er waren maar twee mogelijke redenen voor deze verandering. Of hij had beseft dat hij werkelijk van haar hield – een adembenemend opwindende gedachte. Of hij had bedacht dat ze misschien, let wel, heel misschien, in verwachting was. Ergens leek die laatste gedachte belachelijk en vergezocht. Hij was zo oprecht overgekomen. Zo’n cynische gedachte voelde niet goed. Nee, hij moest wel van haar houden…

Tegen de tijd dat haar ouders thuiskwamen, had ze zichzelf voldoende hernomen om hun schijnbaar kalm te vertellen dat James langs was geweest en haar zijn liefde had verklaard. Dat ze een goed gesprek hadden gehad en dat ze het weer gingen proberen. Hij zou haar helemaal opnieuw het hof gaan maken.

Haar vader was onder de indruk en haar moeder was in de zevende hemel. ‘Wat een geweldig nieuws, lieverd!’ riep ze uit. ‘Wie weet ben ik volgend jaar rond deze tijd dan toch nog oma!’





Hoofdstuk 17





De komende negen maanden in elk geval nog niet, besefte Megan de volgende ochtend toen ze wakker werd en merkte dat ze menstrueerde. Vreemd genoeg voelde ze zich een beetje teleurgesteld. Misschien betekende dat wel dat ze eindelijk toe was aan een nieuwe baby.

Ze ging naar beneden om een kop koffie voor zichzelf te zetten. Terwijl ze dat deed, moest ze terugdenken aan haar nogal hatelijke opmerking dat James niet eens wist dat ze na het avondeten nooit koffie dronk. Ze was de vorige avond keihard geweest. Een echt kreng.

Uit schuldgevoel besloot ze James te bellen. Het was net na achten. Niet te vroeg om hem te bellen en haar verontschuldigingen aan te bieden. Als hij flink genoeg kon zijn om naar haar toe te komen om vergiffenis te vragen, kon zij toch wel hetzelfde doen? Wat er op Dream Island was gebeurd, was ook een beetje háár schuld geweest. Ze had hem niet moeten laten denken dat ze alweer en baby wilde. Dat was verkeerd geweest.

Zonder aarzeling pakte ze de telefoon en toetste het nummer van haar eigen huis in.

‘Het huis van de familie Logan,’ klonk de opgeruimde stem van Roberta.

‘Roberta, met Megan. Is James thuis?’

‘Nee, liefje, hij is net naar zijn werk vertrokken. Misschien krijg je hem te pakken op zijn mobiel.’

‘Ik bel niet graag als hij achter het stuur zit. Ik wacht wel tot hij op kantoor is. O ja Roberta, je had gelijk. James houdt wel van me. Hij is gisteren langs geweest, en we gaan het opnieuw proberen.’

‘Ik wist dat er iets goeds gebeurd moest zijn. Hij was zo vrolijk vanochtend. Wanneer kom je naar huis?’

‘Nog niet. Gauw misschien. Ik laat hem eerst een beetje moeite doen.’

‘Dat kan nooit kwaad bij mannen zoals James. Maar overdrijf het niet. Geduld is niet zijn sterkste kant.’

Megan lachte. ‘Precies. Tot later, Roberta. Dag.’

Toen ze opgehangen had, glimlachte ze nog steeds. Het was goed dat mensen zoals Roberta ook dachten dat James van haar hield.

James zou er ongeveer een halfuur over doen om bij zijn werk te komen. Meestal begon hij om halfnegen. Ze zou eerst ontbijten en hem dan bellen, wat ze ook deed.

‘Megan! Wat heerlijk dat je al zo vroeg belt.’

‘James, ik heb gisteren afschuwelijk tegen je gedaan.’

‘Nee, nee, je was juist heel redelijk en verstandig. Ik had bewondering voor je.’

‘Echt?’

‘Absoluut. Je hebt het volste recht om me niet te vertrouwen. Of me te geloven.’

‘Maar dat doe ik wel. Je geloven, bedoel ik.’

‘En vertrouw je me ook?’

‘Dat ook.’

‘O Megan… Liefste…’

Zijn stem klonk verstikt, waardoor Megan ook een brok in haar keel kreeg. ‘Neem me vanavond mee uit eten,’ zei ze zacht. ‘In een romantisch restaurant.’

‘Doen we. Halfacht?’

‘Prima.’

‘Geweldig.’

‘Ik ben ongesteld,’ flapte ze eruit. Ze wilde dat laatste restje twijfel wegnemen. ‘Als je ineens met de pil stopt, begin je een paar dagen later meestal te vloeien. Tenzij je natuurlijk per ongeluk zwanger bent geraakt.’

‘Tja, dat was niet mogelijk, toch? Ik bedoel… We hebben daarna geen seks meer gehad.’

Ze vond het niet prettig dat hij hun liefdesspel zo noemde. ‘Zaad blijft nog achtenveertig uur in leven, James. Ik zou toch denken dat je dat wist.’

‘O, nou ja, waarschijnlijk wel. Maar daar heb ik toen niet aan gedacht.’

‘Ik wel.’

‘O, dat spijt me. Je moet je zorgen hebben gemaakt.’

‘Inderdaad.’

‘Megan…’

‘Ja.’

‘Ik wil dat je weet dat ik van je hou en dat ik je terug wil, ook al wil je geen kinderen.’

‘Ik waardeer het dat je dat zegt, James. Maar ik wil wel kinderen. Toen ik vanochtend begon te vloeien, besefte ik hoe graag ik had gewild dat ik zwanger was. Ik was een beetje teleurgesteld.’

‘Je zult een fantastische moeder zijn.’

‘Dat hoop ik.’

‘Sorry, liefste, ik moet gaan. Ik heb een vergadering.’

‘Geeft niet. Ik zie je vanavond.’

De hele ochtend keek ze uit naar het etentje. Tegen de middag kreeg ze tot haar verbazing een telefoontje van Nathan om te zeggen dat er een Amerikaanse dame in de galerie was die verliefd was geworden op haar schilderij met de titel Wanhoop.

Twee dingen deden Megan besluiten het te verkopen. Ten eerste het ongelooflijke bod van veertigduizend dollar. Ten tweede het feit dat de vrouw die dag nog terug zou vliegen naar Los Angeles, wat betekende dat niemand in Sydney het ooit zou zien. ‘Maar het andere schilderij wil ik niet verkopen,’ zei ze tegen Nathan. ‘Wil je het alsjeblieft voor me inpakken? Ik kom het zo ophalen.’

Tijdens de rit naar Bondi besloot ze dat dat etentje nog veel te ver weg was. Ze wilde James eerder zien. Nadat ze het schilderij had opgepikt, reed ze dus niet terug naar het huis van haar ouders, maar naar Images.

Het was zo lunchtijd, redeneerde ze. Ze zou James meenemen om een hapje te gaan eten. En eindelijk zou ze hem over de schilderijen vertellen. De vorige avond was hij duidelijk in verwarring geweest toen ze erover was begonnen. Nicole had er kennelijk niets over gezegd.

Ze was niet kwaad meer op Nicole omdat ze tegen James had gezegd dat ze nog van hem hield. Waarom zou ze, nu alles zo goed ging?

Een plekje op het dak van de parkeergarage tegenover James’ kantoor was gauw gevonden, waarna ze kwiek op haar hoge hakken naar de lift liep. Vijf minuten later was ze op de plaats van bestemming. Images was geen doorsnee reclamebureau. Geen enkele medewerker mocht er slonzig uitzien, zelfs niet de creatievelingen. Gescheurde spijkerbroeken waren taboe. Een pak was prima, of minstens een nette broek met een jasje. James eiste van zijn personeel dat het zich goed kleedde.

Toen ze de glazen deuren naar de chique receptie openduwde, was ze dus blij dat ze er netjes uitzag, met keurig opgestoken haren en geheel opgemaakt.

De jonge knappe receptioniste had ze nog niet eerder gezien. ‘Waar is Sheryl?’ vroeg ze meteen.

‘Lunchen,’ klonk het kordaat. ‘Ik neem voor haar waar. Kan ik u helpen, madam?’

Ze was duidelijk nieuw, of redelijk nieuw. Megan was al een tijd niet meer bij Images geweest. ‘Ik kom voor mijn man.’

‘En uw man is?’

‘Mr. Logan.’

Haar grote blauwe ogen werden groot. ‘Mrs. Logan! O, het spijt me. Ik besefte niet… Ik dacht… Ik bedoel… O gossie, wat een blunder. Wacht, ik geloof dat Mr. Logan op het moment met iemand bezig is.’

Megan zuchtte. Ze had waarschijnlijk moeten bellen. Nou ja, ze was er nu en ze zou niet weggaan voordat ze James had gezien, al was het maar even. ‘Met wie, weet u dat? Een belangrijk iemand?’

Het meisje leek nerveus. ‘Ik, eh… weet het niet zeker. Maar van zijn secretaresse mocht ik geen telefoontjes voor de baas doorschakelen.’

‘Het is al goed. Ik informeer wel even bij Rachel voordat ik naar binnen stuif.’

Het meisje zag er opgelucht uit. ‘Ja, dat is het beste. Rachel weet wel wat ze moet doen.’

Megan liep van de receptie door de gang die de kantoren van de leidinggevenden scheidde van de grote werkruimte, waar het altijd een beetje een gekkenhuis was. Ze hoorde het lawaai door de muren heen. James’ kantoor lag aan het eind van de gang. Eerst kwam je in het kantoor van zijn persoonlijk assistente, daarna in zijn kamer.

Rachel was weg. Waarschijnlijk koffie en bagels voor James halen, zijn favoriete werklunch. Megan besloot op haar te wachten. Ze nam plaats op de leren bank. Door de stilte in de kamer werd ze zich langzaam bewust van twee stemmen uit James’ kantoor.

Ze kon niet verstaan wat ze zeiden, maar ze hoorde duidelijk een vrouwenstem. Toen ze de woorden ‘het spijt me zo’ hoorde, spitste ze haar oren. Pas bij het geluid van gesnik sprong ze overeind. Wie was daar in vredesnaam bij James binnen? Ze moest het weten, en wel nu meteen.

James had net een huilende Jackie in zijn armen genomen toen de deur van zijn kantoor openvloog en Megan daar stond, met grote ogen in zich opnemend wat voor haar een vernietigende aanblik moest zijn. Een fractie van een seconde stond ze daar, met op haar gezicht de typische uitdrukking van de bedrogen echtgenote. Toen draaide ze zich om en was ze verdwenen.

James liet Jackie los en rende achter haar aan. Halverwege de gang haalde hij haar in. ‘Trek geen overhaaste conclusies,’ zei hij, haar terug leidend naar Rachels kantoor. Met zijn voet trok hij de deur dicht.

‘Gewetenloze smeerlap!’ riep ze recht in zijn gezicht, wild met haar armen op zijn gezicht en borst slaand.

Hij vertrok geen spier. ‘Het is niet wat je denkt. Laat het me uitleggen.’

‘Nee!’ riep ze. ‘Ik wil je uitleg niet horen.’

‘Hopelijk wil je de mijne wel horen.’

Megan bevroor bij het horen van Jackie Fosters stem. Die vrouw was wel de laatste van wie ze iets wilde horen. Hield hij nog steeds van haar? Waarom had hij haar anders zo teder omarmd? ‘Waarom zou ik naar jou luisteren?’ beet ze haar toe.

‘Omdat de kans groot is dat ik morgenavond dood ben.’

Dóód? Megan staarde haar aan. Ze zag er niet ziek uit. Misschien een beetje mager, dat wel, en heel erg gespannen. Haar gezicht zag bleek en haar ogen waren opgezwollen. Kennelijk had ze zitten huilen.

‘Ik heb geen reden om tegen je te liegen,’ ging Jackie verder. ‘Ik heb een kwaadaardige hersentumor. Ik ben naar Sydney gekomen voor een zeer riskante operatie morgen, mijn enige hoop om te overleven. Maar mijn kansen zijn klein, is me verteld. Ik zou James dus niet van je kunnen afpakken, al zou ik dat willen. James houdt van je, Megan. Alleen van jou. Dat heeft hij me nog geen vijf minuten geleden verteld. Toen je binnenkwam, was hij alleen maar lief voor me en vergevingsgezind.’

Megan wierp een blik op haar man, die langzaam knikte.

‘Ik had zijn vergiffenis nodig. Zonder dat kon ik niet sterven. Ik heb hem onrechtvaardig behandeld, weet je.’

Megan keek James wanhopig aan.

Zijn ex-vrouw glimlachte droevig. ‘Het zou zwaar op mijn geweten drukken als mijn komst hiernaartoe voor onenigheid tussen jullie zou zorgen. Laat dat niet gebeuren, Megan, ik smeek het je. Jouw James is een geweldige man. Ik heb er enorme spijt van dat ik hem niet ten volle waardeerde toen ik met hem getrouwd was.’

Ze zuchtte even. ‘Mijn enige excuus is nogal een cliché: ik kom uit een verstoord gezin. Door allerlei kwalen in mijn jeugd ben ik onvruchtbaar geworden. Ik was enorm verbitterd en haatte alle mannen. Toen gaf mijn schoonheid me de kans om het ze betaald te zetten. Ik had nooit met je moeten trouwen, James. Maar wraak nemen was een obsessie voor me, plus het idee om materialistisch gezien alles te hebben. Ik heb je pijn gedaan, dat weet ik, en dat spijt me heel erg. De man met wie ik nu samen ben, weet de waarheid en houdt van me, ondanks alles. Hij is morgen bij me in het ziekenhuis. Ik hoop dat ik voor hem wakker word. Maar mocht dat niet zo zijn, dan sterf ik graag met een zuiver geweten. James heeft me al vergeven, maar ik zou ook graag jouw vergiffenis hebben, Megan.’

‘Van míj?’

‘Ja. Ik heb het vermoeden dat wat ik gedaan heb van invloed is geweest op jouw huwelijk met James. Ik hoop het niet, maar door jouw reactie zojuist heb ik mijn twijfels. Laat niets je tegenhouden om van deze man te houden. Hij verdient het om bemind te worden. En hij verdient het om kinderen te krijgen. Hij zou een fantastische vader zijn.’

‘Dat denk ik ook,’ zei Megan, en ze reikte naar James’ hand. Ze glimlachten liefdevol naar elkaar.

‘Dat is dan in orde. Nu moet ik gaan. Ik moet om drie uur in het ziekenhuis zijn.’

‘Welk ziekenhuis?’ vroeg James.

‘Het Royal Prince Albert.’

‘We komen morgen bij je op bezoek.’

Jackies ogen stonden zo verdrietig, dat Megan bijna in tranen uitbarstte.

‘Dat heb ik liever niet. Ik ben daar in goede handen,’ zei Jackie. ‘Zorg goed voor jezelf.’

‘Jij ook.’

‘O James,’ zei Megan gesmoord toen ze weg was.

Hij zweeg, nam haar in zijn armen en drukte haar tegen zich aan. ‘Ik hou zoveel van je,’ mompelde hij.

Megan keek hem aan en daar was die blik waar ze altijd naar verlangd had. Een blik van oprechte liefde.





Hoofdstuk 18





De uitnodigingen ter gelegenheid van de hernieuwde huwelijksgeloften die James en Megan zouden afleggen, gingen een week later de deur uit. Twee weken later zou het gebeuren, met een beperkt aantal gasten: Nicole en Russell, Hugh en Kathryn, die dan net terug zouden zijn van hun lange huwelijksreis, en Megans ouders. Roberta en Bill zouden er natuurlijk ook bij zijn.

De geestelijke die hen ook had getrouwd, zou een eenvoudige ceremonie houden bij het zwembad van het huis in Bellevue Hill. James stond erop dat Megan tot die tijd bij haar ouders zou blijven. Hij wilde zijn vrouw laten zien dat hij echt van haar hield en dat het hem niet alleen ging om de seks of om de kans om vader te worden. In de tussenliggende weken nam hij haar mee uit, zoals hij beloofd had, en hij beperkte elk lichamelijk contact tot een eenvoudige nachtzoen.

Megan was ontroerd en zeer dankbaar dat ze eindelijk het geluk had gevonden waarvan ze had gedacht dat dat voor haar niet weggelegd was. Ze was daardoor extra vastberaden om James te geven wat hij wilde: een kind.

Daarom was ze niet opnieuw aan de pil gegaan. Ze popelde om weer de liefde met hem te bedrijven, waarna ze hopelijk zwanger zou raken. Het viel dan ook tegen dat ze op die belangrijke dag in juni zo ziek als een hond wakker werd. Nadat ze bijna de hele ochtend had lopen overgeven, verscheen haar moeder in haar slaapkamer. ‘Ik geloof dat je deze test maar eens moest doen,’ zei ze, haar een zwangerschapstest overhandigend.

‘Maar ik kan niet zwanger zijn,’ protesteerde Megan. ‘Ik ben ongesteld geweest.’

‘Ik ken diverse vrouwen die bloed verloren in de eerste weken van de zwangerschap. Dat kan gewoon een doorbraakbloeding zijn geweest. Doe de test en je weet het zeker.’

Megan kon het niet geloven toen het streepje blauw werd. Ze viel bijna flauw van schrik, en toen schreeuwde ze het uit van vreugde. ‘Het is blauw! James en ik krijgen een baby!’

Haar moeder omhelsde haar innig.

‘Ik moet James bellen om het hem te vertellen.’

James was kleding voor die dag aan het uitkiezen toen zijn mobieltje ging. ‘Hallo?’

‘James!’ begon Megan buiten adem.

‘Megan, liefste, wat scheelt eraan?’

‘Niets. Ik bedoel, ik voel me eigenlijk niet zo goed. Ik dacht dat ik buikgriep had, maar dat is het niet. Ik ben zwanger, James. We krijgen een baby!’

James was stomverbaasd. ‘Weet je het zeker?’

‘Absoluut. Het streepje werd blauw. Heel blauw.’

‘En… Ben je er blij om?’

‘Blíj? Ik ben uitzinnig van vreugde! Ben jij niet blij, James? Ik dacht dat je blij zou zijn.’

‘Megan, ik ben dolgelukkig. Maar ik wil niet zomaar een baby, dat weet je nu toch wel? Ik wil ónze baby.’

Ze hoorde de bezorgdheid in zijn stem en besefte dat ze vaker tegen hem had moeten zeggen dat ze graag zijn baby wilde krijgen. ‘Ja James, dat weet ik. Zo voel ik het ook.’

‘Dan is het in orde. Maar denk je dat je je vanmiddag goed genoeg zult voelen? Wil je dat ik het afzeg?’

‘Over mijn lijk.’

James grinnikte. ‘Mag ik Roberta het goede nieuws vertellen?’

‘Je mag het iedereen vertellen.’

‘Ik kan maar beter ophangen. Ik denk dat ik weer moet overgeven. Tot vanmiddag.’

James kon het niet geloven toen hij tranen voelde opwellen. Hij zou vader worden, en Megan werd moeder. Het leven kon niet mooier worden. Hij moest het gewoon aan iemand vertellen. En niet per telefoon. Plotseling vloog hij de trap af, Roberta’s naam roepend.

Ze kwam de hal in rennen, haar bebloemde handen aan haar schort afvegend. ‘Wat is er? Wat is er gebeurd?’

‘Ik word vader. Megan is zwanger!’

‘O Mr. Logan, dat is geweldig!’

James belde Russell en Hugh niet op. Hij wilde het ze persoonlijk vertellen. Na de ceremonie.

Tegen de tijd dat die begon, voelde Megan zich een stuk beter. Glimlachend stond ze naast James, met zijn hand in de hare, en herhaalde ze de gelofte dat ze haar echtgenoot zou liefhebben, eren en koesteren. Hij deed hetzelfde.

‘U mag uw bruid kussen,’ zei de geestelijke ten slotte.

Dat deed James, langdurig, en Megan was blij dat ze zich zoveel beter voelde. Aan het eind van de kus verheugde ze zich heel erg op de avond.

Meteen kwam Hugh met een brede grijns naar voren. Die lieve, lieve Hugh, die helemaal niet de playboy was die men dacht dat hij was. ‘Ik ben zo blij voor je,’ zei hij, haar handen vastpakkend.

‘Ik ook,’ viel Russell hem bij.

‘Vanochtend hebben we onverwacht iets geweldigs ontdekt,’ zei James met een brede lach. ‘We krijgen een baby.’ Teder legde hij zijn arm rond Megans middel en trok haar naar zich toe.

Nicole slaakte een kreetje van verrukking, en alle anderen waren ook erg blij voor hen.

‘Nu kunnen we jullie ook óns goede nieuws vertellen,’ zei Nicole.

‘Jij krijgt ook een baby!’ riep Megan uit toen ze zag dat Nicole haar hand op haar beginnende buikje legde.

‘Ja, een jongen. Ergens in oktober.’

‘Wat fantastisch! Gefeliciteerd,’ zei James, en hij schudde Russell flink de hand.

‘Kathryn is ook in blijde verwachting,’ zei Hugh trots. De baby komt rond februari.’

‘Lieve hemel,’ riep James. ‘We worden alle drie tegelijk vader.’

‘En moeder,’ merkte Kathryn kalmpjes op.

‘Wat hoor ik daar?’ Janet Donnelly kwam aanlopen. ‘Krijgen jullie allemáál een baby?’

‘Ja!’ riepen ze alle zes in koor.

‘Wel heb ik ooit. Henry, heb je het gehoord?’

‘Ja. En haal je niks in je hoofd. Wij zijn te oud.’

‘Ik ben pas achtenveertig. Ik zou een overgangsbaby kunnen krijgen.’

‘Dat zou je niet leuk vinden, schat. Niet meer bridgen, of golfen, of lekker lang lunchen met je vriendinnen.’

‘Je hebt gelijk. Geen goed idee.’

‘En ik ben beslist te oud,’ zei Roberta droogjes, terwijl ze hun een dienblad vol heerlijke hors d’oeuvres voorhield. ‘Iemand zin in een hapje? Ik hoop dat ik niet voor niks de hele ochtend in de keuken heb staan zwoegen.’

Iedereen lachte.

‘Wat een vreugdevolle dag,’ zei Megan die avond tegen James toen ze in elkaars armen lagen.

‘Inderdaad.’

‘Ik kan niets bedenken wat ik liever zou willen.’

‘Een beroemde kunstenaar worden misschien?’

‘Dat komt misschien nog wel een keer.’

‘Als ik het zo bekijk, ben je dat al,’ zei hij met een knikje naar het schilderij dat nu de muur bij het voeteneind van hun bed verfraaide.

‘Je vindt dat schilderij echt mooi, hè?’

Megan had het hem drie weken daarvoor gegeven, op de dag dat ze naar zijn kantoor was gegaan. Ze had hem ook over de verkoop van het andere schilderij verteld, hoewel ze stiekem blij was dat hij dat nooit te zien zou krijgen.

‘Het is niet alleen een geweldig goed schilderij,’ zei James, ‘maar het windt me ook op, elke keer als ik ernaar kijk.’

Megan glimlachte. ‘Niet dat je dat nodig hebt.’

‘Over een paar jaar misschien wel. Vertel eens, schat, ga je door met naakten schilderen?’

‘Misschien. Nathan zegt dat er een enorme markt voor is. Maar het kan ook zijn dat ik portretten ga proberen. Zou je voor me willen poseren?’

‘Ík?’

‘Je hebt een prachtig gezicht.’

‘Ik zou het kunnen proberen.’

‘Als het goed genoeg is, zend ik het in voor de Archibaldwedstrijd.’

‘Het zal goed genoeg zijn,’ zei hij vol vertrouwen. ‘Hou nu maar eens je mond en kus me.’

Dat deed ze.



Een jaar later lieten de drie vrienden hun kinderen op dezelfde dag dopen. De zoon van Nicole en Russell heette Adam. De baby van Kathryn en Hugh, een meisje, heette Isabella. En de zoon van Megan en James – ze was zo blij dat het een jongen was – noemden ze Jonathon. Al gaf Hugh hem de bijnaam Johnny Boy, waarna iedereen hem zo noemde.

Jackie Foster overleefde de operatie. Ze hertrouwde en opende een modellenbureau dat internationaal succes had.

Megan werd een van Sydneys meest gevraagde portretkunstenaars, nadat ze de prestigieuze Archibaldprijs had gewonnen met haar zeer originele portret van haar beroemde echtgenoot. Hij zat met zijn benen over elkaar in een leunstoel. En ja, hij was naakt.